Acıyı sevmek olur mu?

Bu çalıntı başlıktan, salakça bir soru çıkar gibisinden düşünüyor olabilirsiniz ama cidden merak ettiğim bir şey var.. Ben ne yaparsam yapayım bunalımdan çıkamayan ve boyuna düşünen, takan biriyim. Çok düşünmenin sonunda haliyle ruh halimde bozuldu. Psikolojisi, öyle laf olsun diye değil de, cidden bozuk biriyim. Direkt tedaviliğim de neyse.. Kalabalık içinde yalnız kalmak istiyorum, bir yere gidiyorum hemen dört duvarımı özlüyorum. Sorun asosyallik değil. Ben bilinçli kaçıyorum insanlardan. Kız arkadaş buluyorum, kalkıp kıza "sen yakında bırakırsın beni" diyorum. Ruhumu yalnızlığa ve bunalıma nasıl alıştırdıysam, insanların beni bırakacağını, hep yalnız kalacağımı, böyle bata çıka yaşlanacağımı, öyle de geberip gideceğimi düşünüyorum. Nasihata ihtiyacı olduğunu hissettiğime "ölüm var, boşver" diyorum. Olumlu tek bir düşüncem yok. Neşeli müzikler bile dinleyemiyorum. Ruhsal acı çekmek bir parçam oldu gibi bir şey. İstemsiz bir şekilde istiyorum artık.

Kafayı yemişliğime çare aramak için sormadım aslında. Öyle üç beş günlük boş bunalım yaşayan değil, ciddi ciddi bunalım ve acı manyağı var mı aranızda?
Acıyı sevmek olur mu?
1
4
Görüşünü yaz