Hayatım Boyunca Yalnız Biri Oldum?

Gizli Üye
Soru değil ama içimi dökecek bir şey bulamadım burada bence yazsam kimse okumaz zaten.

Neyse anlatiyim.

Hani konuşurlar bazen ya konsere tiyatroya sinemaya vb tek giden insanlar hakkında.

Hah işte o insan benim. Simdi ne var bunda diyeceksiniz ama aslında öyle ezik bir durum ki bu.
Düşünsenize beraber bir eylem yapacağım bir tane arkadasin yok.
Sürekli insanlara gelin birşeyler yapalim diyorsunuz ama hiçbir şey olmuyor.
Insanlar sizi önemsemiyor bastan savıyor.
Insanlardan gelecek 1 ilgi için siz 7 misli uğraşıyorsunuz.

Sonra diyorsunuz ki neden hep birşeylerin oluşması için ben çaba sarfediyorum.
Ve elde avuçta hiçbir şey yok adam akıllı.
Ne yani onca çabanın sonucu beraber birkaç saat vakit geçirmek mi?

Sonra diyorsunuz ben bu kadar uğraşmasam onlar gelirmi diyorsunuz ama yinede gelmiyorlar.

Istenmediginizi düşünüyorsunuz o insanların sizi kıramadığı için yanlarında tuttuğunu düşünüyorsunuz ve iyice yalnızlığınıza gomülüyorsunuz.
Sonra diyorsunuz bunlari herkes yaşar ne varki diye. Insan hayatında hep olan şeyler bunlar diye düşünüp içinizi rahatlatiyorsunuz. Ama gerek instagram takipçiniz gerek normal etrafta gezerken boşbos cevrenize bakmaniz falan size yalnizliginizi tokat gibi carpiyor.
Diyorsunuz ben neden bu insanlar gibi arkadaşlık kuramıyorum. Artik kizlardan sevgili olmayi gectim ne bir flort nede normal bir arkadaslik bile kuramadiginizi farkedince o umutsuzluk cemberine giriyorsunuz tekrar.
Icinizi hayat endişesi kaplıyor geçmişe bakip bunca zaman bir kizla güzel tatli bir ask iliskiniz en azindan hoslanfi bazinda bile olsa olmadigini anlayunca kendinizin insanlarin hayatina dokunan ama hep yalniz olan o mentor karakter rolune burudugunuzu farkedince bununla tatmin olmaya calisiyorsunuz.

Ama ne yaparsanız yapın gece yattığınızda yalnızlığınız sizin yastığınızı ıslatıyor.
Gelecek kaygılarınız başlıyor adam akıllı bir iş veya elle tutulur bir icraat yapamamış olmak tıpkı depresyona giren palyaço hikayesi gibi.
Hani herkesi güldüren ama kendisi mutsuz olan.

Yani tek basina konsere gitmek eziklik degil ama bu durum alışkanlık halini almışsa yaşamınızın parçası olmuşsa orada birşeyler yanlış. Ki konser, sinema muhabbeti oldukca basit bir ornek kalir bunlarin yaninda.

Işte bu noktada kendinize şunu sorun.
Şu zaman aralığında hangi insan benim onun için uğrattığım kadar uğraştı benim için?
Sonra anlarsınız herseyi...
Hayatım Boyunca Yalnız Biri Oldum?
3
2
Görüşünü yaz