Ruhum bedenime sığmıyor bitmeyen huzursuzluktan nasıl kurtulurum?

Gizli Üye

İçimdekileri artık taşıyamayacak haldeyim. Bir şeyler düşünmek bile beynimi o kadar yoruyor ve acı veriyor ki. Acılar ile genişleyen ruhum bedenime odama yeryüzüne evrene dar geliyor. Zihnim yerinde duramıyor. Durmadan ya geçmişi ya da geleceği düşünüyorum. Evdeyken dışarıda olmayı dışardeyken evde olmayı kışın yazı yazın kışı özlüyorum. Konuşurken sürekli konudan konuya geçiyorum. karşımdaki konuşurken ilgimi çekmediği andan itibaren dinlemiyorum hatta sürekli ben konuşayım herkes beni dinlesin istiyorum. Kafamda sürekli bir gelecek kaygısı var. Herkesten herşeyden soğuyorum. Geleceğe dair hiçbir şey istemiyorum. Geçmişte en büyük hayalim olan şeyler bile şu an keyif vermiyor. İnsanlığa olan inancımı yitirdim. Dünyada ki bütün ilişkiler karşılıklı menfaatler çerçevesinde kurulmuş gibi geliyor. Hayattan beklentim kalmadı. Bu durumdan kurtulmak için önerilerinizi istiyorum.
Ruhum bedenime sığmıyor bitmeyen huzursuzluktan nasıl kurtulurum?
1
0
Görüşünü yaz