Kediler bile yavrusuna bakarmış da neden bi kedi yavrusu bile olamadım?

+5Xper
Gizli Üye
8 9 yaşında babam annemle beni terk etti. Annemin en yakın arkadaşıyla gitti. Anneme çok eziyet ederdi. Çok kötü döver öldüremeye çalışırdı. Beni de annem... Hep acı çektim kimse korumadı. Hele o akrabalaarım teyzeymiş dayıymış dedeymiş bu şehirden gideyim sadece annemi götürcem... Annem de ailesine çok düşkün. Küçükken hep dışlandım annrm de hep izin verrdi. Sırf o adamın kızıyım diye. Çok kötü tutucu bi yerde oturuyorum ve orda tamamladım ortaokulu. Arkadaşlarım hep birbirini tutar beni dışlarlardı sırf onlarla aynı memleketli değilim diye. Biri beni korusun sevsin evlat olayım kardeş olayım istedim. En büyük hayalim iyi bir doktor olmaktı. İnsanlara şifa dağıtan içinde merhamet olan. Bugüne kadar çok çalıştım ama geçen yıl depresyondan çıkıp kendime gelemedim. Antidepresan kullandım. Psikologlara gittim. Kalbimden başlayan ve tüm vuvuduma dağılan bi acıyla sınanıyorum neyin acısı bilmiyoum. Ama hiç geçmeyen sanki etlerimi alan bi acı. Ve en kötüsü de deslerimi buraktım. En büyük hayalimden vazgeçtim. Dedim ki kalk mücadele et 7 ayda da olur olmazsa 1 yıl daha bekler yaparsın kalk toparlan dedim. O enerjiyi içimde bulamadım. Çok fazla sözlü tacize uğradım dedem yaşındaki babam yaşındaki abim yaşındaki insanlar beni kullanmaya çalıştı. Ama izin vermedim hep savaştım onlara karşı ve ben kazandım. Şimdi de etütten bi çocuğa karşı bi şeyler hissettim açıldım reddedildim yine toparlanamadım. İçimdeki boşluğa sadece onu koyabilirim sandım. Çok canım yanıyor... Nasıl kendime gelip önceliklerimi hatırlayacağım...
Kediler bile yavrusuna bakarmış da neden bi kedi yavrusu bile olamadım?
2
3
Görüşünü yaz