Ailemin yaptıklarına karşı soğukkanlı olmayı üzülmemeyi nasıl başarırım?

Gizli Üye
19 yaşındayım yakında 20 olucam. Maalesef Allah düşmanımın bile başına vermesin diyeceğim bir ailem var. Annemin son ve istemediği çocuğuydum, planda olmayan çocuğum yani. Annem tarafından hiç sevilmedim hep hor görüldüm dışlandım ötekileştirildim, beni hiç sevmedi hep dövmek için sebep aradı, psikolojik fiziksel her türlü şiddeti gördüm şu yaşıma kadar. Babam zaten tam bir kadın düşmanı, küçükken beni boğmaya kalktıda kurtardılar, her fırsatta kadın düşmanlığı yapar, bana tek kuruş harcamak istemez. Evlendirecek ya beni vakti zamanı gelince onun için katlanır, benim bir erkeğe muhtaç olmamı istediği için okumama karşı çıkıyor. Üniversite sınavına 2. Girişimdi tercih yaptım ama yerleşemedim. Şimdi tekrar hazırlanıyorum evdeyim maalesef kütüphane de gidemiyorum virüsten. Evde de çok acı çekiyorum anneme bende diş göstermeye başladığım için beni dovemiyor fakat psikolojik şiddetler devam ediyor yine.. Sürekli odamdayim muhatap olmamak için ama demedikleri yapmadıkları kalmıyor. Sofraya cagrilmiyorum, onlar yiyor ben ne kalırsa onu yiyorum bi sürü hakaret işitiyorum evet artık ne olduklari belli ben kendimi kurtarmaya bakmalıy sadece fakat yine de üzülüyorum, insandan sayılmıyorum, tamamen gözden çıkarılmış sadece hizmet için kullanılan biriyim çok ağrıma gidiyor ya Allah keşke beni böyle bi aileye mensup edeceğine taş olarak yaratsaydı. Dünyanın en zor hissi; kendini ait hissetmediğin bir yerde bulunma zorunluluğudur, demiş ya Dostoyeyevski, tam da o durumu yaşıyorum. İnşallah istediğim bölüme giderim seneye kurtulurum ve bi daha arkama bakmam. Biraz içimi dökmek istedim.
Not: merak eden olur, bu tarz olaylar daha çok orada yaşanıyor diye söylüyorum doğuda yaşamıyorum
Ailemin yaptıklarına karşı soğukkanlı olmayı üzülmemeyi nasıl başarırım?
4
2
Görüşünü yaz