Ne yapsakta eşimle anlaşamıyoruz. Doğru yaptığımı düşündüğüm şeyler yanlış mı?

Gizli Üye
10 senedir birlikteyiz ve 2 senedir de evliyiz eşimle. Kendimizi bildim bileli tartışır, kavga eder sonrasında hiç bir şey olmamış gibi devam ederiz hayata.. Sevgili olduğumuz dönemde kavgalar olsada ilişki üzerinde bir hakimiyetim vardı, beni dinler, dediklerimi yapar, düşüncelerime önem verir, benim hoşuma gitmeyen şeyleri ben görmesem duymasam bile yapmazdı ve aynı şekilde bende öyle. Sadece benimle olabilmek için çok mücadele verdi ( yanlış anlamayın kendimi bir b. k sandığım için söylemiyorum bunu, o zamanlar başkasına karşı duygular besliyordum ama cinsel birlikteliğimiz oluyordu ben başkasını sevsemde başkasıyla olsamda) ona aşık olmasamda en başından beri ona hep değer veriyordum. Ve bende artık ona duygular beslediğimi hissetmeye başladım ve kendisiylede konuşup bütün geçmişi arkada bırakıp birlikte olmak istediğimi söyledim ve kabul etmesinin ardından ilişkimiz iki tarafında birbirine duygular beslediği birbirini sevdiği bir hale geldi. Kavgalar ediyorduk sürekli ama seviyorduk işte kopamadık, ayrılamadık. Ve ben üniversite 3. Sınıfa giderken eşimin ailevi problemlerinden dolayı okurken evlenmek durumunda kaldık. ( zaten okul bitince evlenmeyi düşünüyordum sadece biraz erken oldu) ve bu süreçte çalışmayıp öğrenci olduğum için Babamın maddi desteğiyle üniversitenin son 2 senesini geçirdik. Zor oldu çok kavgalar ettik kavga sebeplerimizin %90 ı insanlara anlatsak güleceği bizi çocuk göreceği sebepler incir tanesinden de küçük şeyler. Bu kavgaların bazılarında ( ağzı çok bozuktur, benimde öyle) çok ağır laflarından ötürü maalesef el kaldırmışlığım var. Neyse velhasıl kelam 2 bucuk senelik evlilik sürecimizde ayrılık yaşadık boşanma davası açıldı ve annesinin evine gitti. Çok ağladım kapısında, telefonda, karşısında heryerde çok üzüldüm hep geri dönmesi için şeyler yaptım hergün bir şey yaptım geri dönmesi için. Karşısında ağladığımda ‘yine ağlıyor ya bu’ diyeceği kadar küçük düştüm rezil oldum ama vazgeçmedim. Asıl hikaye burada başlıyor; benim her vazgeçmeyişimde o biraz daha beni ezdi biraz daha sesi yüksek çıktı, daha fazla aşağıladı daha fazla küfür etti daha fazla yaraladı ama hep üstüne koyarak. ve ben son 6-7 aydır onun ayagının altında bir paspasım ve gözünde pul kadar değerim yok her fırsatta gideceğini, beni sevmediğini, benimle mutlu olmadığını, beni istemediğni söylemesine rağmen onu bırakmadım. Sinirdendir dedim hep yürekten söylemiyordur dedim. Tabi bu sırada benimde ondan bir farkım yok çok sevmeme rağmen. Ama artık içimde ona karşı birşeylerin azaldığını hissediyorum. Gidicem dediğinde bırakmıyorum ama keşke gitse diyorum. Ayrılalım diyince yapma düzeliriz diyorum daha her şey yeni yeni oluşuyor güzel olacak diyorum ama boşanmasını istiyorum. Bana ettiği o ağır laflara artık katlanamıyorum. Erkekliğime kadar laf söylüyor rezil bir ilşki ama ayrılamıyoruz. Lütfen bana akıl verin yoksa kafayı yemek üzereyim? Teşekkürler
Ne yapsakta eşimle anlaşamıyoruz. Doğru yaptığımı düşündüğüm şeyler yanlış mı?
5
2
Görüşünü yaz