Kapat

Lütfen yardım içimi dökmeden rahatlıyamazdım, insanlardan hayattan nefret ediyorum?

Merhabalar.
Başta annem olmak üzere tüm insanlardan nefret ediyorum herkes dahil sürekli bir dışlanma hissine kapılıyorum, sevgiden uzak bir tavır alıyorum.
Kardeşim'e gösterilen sevginin 1/10'unu bana karşı göstermiyorlar, kardeşim ile tartıştığımda sürekli onun tarafını tutuyorlar ve bu benim aşırı derece sinirime gidiyor öfkeleniyorum.
10 Yaşından beri istediğim birşey olmadı Baba parası sonuçta istemeyede utanırım. Birgünde oğlum istediğin var mı dedikleri olmadı kardeşime 10-15 harçlık koyduklarında dahi bana 2tl verdiler sanki büyük olan o küçük olan benim.
Dışarıya bakınca gereksiz insanlar olduğunu görüyorum ağzında küfür elinde sigara okul çağında liseli ergenler gereksiz insanlar hepsinden nefret ediyorum. Böyle insanların YAŞAMAYA diğer insanların özgürlüklerine girmemesi gerektiğini düşünüyorum.
Sürekli içimde kapalı kalan bir karanlık duygusu var, kavgalarda (gerek duymadıkca kavgalara dahil olmam sadece anneye edilen laflarda küfürlerde) karşımdaki kişinin canını yaktığımda inanılmaz derecede haz alıyorum.
Bendeki psikolojik bir hastalık mı? Neden böyleyim, neden bana karşı böyle davranılıyor daha ilerilere gitmekten korkuyorum.
ŞU AN Kİ PSİKOLOJİM:
İnsan hayatı değersiz ve yaşamayı haketmiyor.


0|0
2|1

En İyi Kız Görüşü

  • Sadistlik, mazoşistlik belki anksiyete mevcut bir psikoloğa gidip bunları anlatırsan sadece kötü şeyleri değil iyileri de görmende sana yardımcı olacaktır kimsenin canının yanması sana zevk vermez senin çektiğin sıkıntıları dertleri fiziksel olarak da olsa acı çektiklerinde anlayabileceklerini düşündüğün için bundan zevk aldığını sandığını düşünüyorum kendine iyilik yap ve psikoloğa görün, daha iyisini hak ediyorsun.

    0|1
    0|0
    • Psikoloğa gitmek fayda sağlar mı bilemiyorum.
      Benim yerimde şu anki durumumda siz olsanız ne yapardınız?

    • İnan bana sağlar. Ben insanları oldukları gibi kabul ediyorum eğer benimle ilgilenmiyorlarsa sevmiyorlarsa ve onlarla yaşamaya mecbursam mümkün olduğunca kısa saygı çerçevesinde ilişkimi yürütür kendi kendime takılırım gerekirse işe girer çalışırım okuluma asılırım bağımsızlığıma acilen ulaşıp kendi hayatımı baştan kurarım ne yazıkki aileler çocuklarının duygu durumunu çok önemsemeden davranıyorlar ya da uzaklaşmak yerine yakınlaşmak istersem bunu onlarla paylaşırım eğer hala istemezlerse ona göre davranırım kendi hayatıma bağımsızlığıma atılmayı beklerken çabalarım. Öfken içinde sporu öneririm koşmak adrenalin seviyesini düzenler daha mutlu pozitif bir insan olmanda yardımcı olur eğer sporla ilgili alt yapın yoksa yavaştan başla yormadan kimseye bulaşmadan kendi hayatına odaklan.

Kızlar Ne Diyor 1

  • İnsanlar sinirlenince ya kendine zarar verir ya da başkalarına.
    Sendeki bu öfke duygusu sevgi eksikliğinden dolayı
    Annenle babanla bu konuları konuşup güzel bir dile sorunu ortadan kaldırabilirsin tabi güzel bir şekilde konuşursan seni anlayacak şekilde tabi eğer öfkeyle sölersen güzel bir cevap alamazsın biraz sabırlı ol , güzel bir şekilde konuş olmasa aile büyüklerinden konuşup ailenle konuşabilirler ve ailenle sorun ortadan kalkabilir :)
    Dışarıda malesef hayatı hakketmeyen insanlar var neysekii diğer dünyada ilahi adalet var kendini fazla bunlarlar sorun etme insan genellikle en çok neyi düşünürse onu sorun edermiş
    Şimdiden sana bol şans :) Ailenle iyi bir ilişki kurarsın inş. :)

    0|1
    0|0

Erkekler Ne Diyor 1

  • dışlanmışlıktan olsa gerek sevgisizlikten senin ilacın sevgidir o gerekli sevgisizlikle yaşamak dışlanmışlıkla yaşamak seni acımasız kavgacı birine dönüştürür kana susamış biri olmandan korkarım bende sevgisiz hissetim anlarda sert yürüyorum kaba oluyorum

    0|1
    0|0
    • Dışlanmak ve sevgisizliğe alışır oldum annemin bana sadece birkere sarıldığını hatırlıyorum oda ben 5 yaşındayken düşmüştüm dudağım patlamıştı ve dikiş atıldı o zamandan beri bir kere sarıldığını OĞLUM! dediğini dahi görmedimde duymadımda ben alıştım bu yaşama sadece ileri gitmekten korkuyorum. İnsan hayatını değersiz görüyorum ne yaparsam yapayım bir türlü bu düşünceyi kafamdan atamıyorum.

Yükleniyor...