Lütfen yardım içimi dökmeden rahatlıyamazdım, insanlardan hayattan nefret ediyorum?

Merhabalar.
Başta annem olmak üzere tüm insanlardan nefret ediyorum herkes dahil sürekli bir dışlanma hissine kapılıyorum, sevgiden uzak bir tavır alıyorum.
Kardeşim'e gösterilen sevginin 1/10'unu bana karşı göstermiyorlar, kardeşim ile tartıştığımda sürekli onun tarafını tutuyorlar ve bu benim aşırı derece sinirime gidiyor öfkeleniyorum.
10 Yaşından beri istediğim birşey olmadı Baba parası sonuçta istemeyede utanırım. Birgünde oğlum istediğin var mı dedikleri olmadı kardeşime 10-15 harçlık koyduklarında dahi bana 2tl verdiler sanki büyük olan o küçük olan benim.
Dışarıya bakınca gereksiz insanlar olduğunu görüyorum ağzında küfür elinde sigara okul çağında liseli ergenler gereksiz insanlar hepsinden nefret ediyorum. Böyle insanların YAŞAMAYA diğer insanların özgürlüklerine girmemesi gerektiğini düşünüyorum.
Sürekli içimde kapalı kalan bir karanlık duygusu var, kavgalarda (gerek duymadıkca kavgalara dahil olmam sadece anneye edilen laflarda küfürlerde) karşımdaki kişinin canını yaktığımda inanılmaz derecede haz alıyorum.
Bendeki psikolojik bir hastalık mı? Neden böyleyim, neden bana karşı böyle davranılıyor daha ilerilere gitmekten korkuyorum.
ŞU AN Kİ PSİKOLOJİM:
İnsan hayatı değersiz ve yaşamayı haketmiyor.


0|0

Kızlar Ne Diyor 1

Erkekler Ne Diyor 1

Yükleniyor...