Kendimi bu tür konularda böyle olduğum için çok kötü hissediyorum?

Ya mesela birini çok seviyorum diyelim ki (bunu illa sevgili olarak algılamayın arkadaş, akraba falan da olabilir) atıyorum aramız bozulunca falan üzülüyorum canım yanıyor. Ya da sevgilimle de öyle. Ama mesela birine bir şey olunca üzülemiyorum. Mesela sevgilimin beyninde tümör çıktı. Çok seviyorum onunla ayrılmaktan korkuyorum aramız bozulunca canımdan can gidiyor. Ama bunlar hep kısa sürüyor. Ya kimse için üzülemiyorum ben. Aynı şekilde bir arkadaşımla tartışınca üzülsem de (en yakın arkadaşım bile olsa) 10 dakika sonra gülebiliyorum başka şeyler düşünerek. Anlamıyorum ben neden böyleyim? İçimde sevgi var vicdan var kıskançlık da oluyor öyle umursamaz da değilim. Ama onlara bir şey olma korkusu yok ya da üzülsem de geçici. Ya ben sevgilimin beyninde tümör olduğunu öğrenince ağlamadım bile. Hatta öyle düşünüp üzülemedim. Neden böyle oluyor neden kimse için doğru düzgün üzülemiyorum ben?


0|0
1|1

Erkekler Ne Diyor 1

  • Siz malesef vurdum duymazsiniz

    0|0
    0|0

Kızlar Ne Diyor 1

Yükleniyor...