17 Ağustos Marmara depremini bizzat yaşamış olan var mı?

Gerçekten merak ediyorum dinlemek isterim eğer sizde anlatmak isterseniz. Belgeselini izledim fakat yaşayan birinin ağzından duymak istiyorum eminim benim gibi okumak isteyenler vardır.. Dünyanın dört bir yanından din, dil, ırk ayırt etmeksizin yardımlar ve 1700 kişilik yardım ekipleri gelmiş. Türkiye'de bazı yardım ekiplerine sırf para verilmediği için yardıma gitmemişler bunu bizzat yaşamış olan bir otel işletmecisinin ağzından duydum hatta otelden bizi kovuyor musun diye şikayet edenler bile olmuş. Zaten videoda 25:22 dakikasında acının boyutunu çok iyi anlıyorum.. Var mı anlatmak isteyen?

Güncellemeler:
3ay Bu arada ''İlk Önce Yıldızları Gördüm'' adlı bir kitap var. Marmara depreminde enkaz altında yaşam savaşı veren kızı anlatıyor. Almayı düşünüyorum benim gibi meraklısı varsa haberiniz olsun diye şeyettim.

1|3
81|137

En İyi Erkek Görüşü

  • Belkide o anları en iyi benden dinleyebilirsin.

    O gece hiçbirşeyden habersiz hep beraber yatıyoruz. Bir anda sallanmaya başlıyoruz ve annemin bağrışlarıyla uyanıyorum. "Anneeeee" dediğini hatırlıyorum ama ben yanılmışım meğer "Allaaaaahh" diyormuş. O sırada yorganı aldı. Ben 9 kardeşim 4 yaşındaydı. Kardeşimi kucağına alıp yorganı da omuzuna attı. Bana da yorgandan tutarak gel dedi. Ben hatırlamasam da tam olarak yorganı çekiyormuşum. O anki sallantıyla beraber nasıl birşeyse artık. Bir yandan annemle evden çıkmaya çalışırken bir yandan da tavan başıma başıma dökülüyordu. O zamanlar sadece biz yokuz. 2 katlı evde alt katta oturan başkası da var onlarında bağrışlarını duyuyordum. Bir şekilde dışarı çıktık ve tam bizim evin önünde bir boş alan var. Bu arada sakaryanın köylerinden çıldırlardayım. Köylü bir yandan odun getiriyor ateşi yakıyordu. Bir yandan ben ve kardeşim yorgan altındayız. Ben tekrar uyuyamıyorum. Her artçıyı hissediyor milletin "Allah" dediklerini duyuyorum. O yaşlarda yaşadığın başka birşeyi anlat desen imkansız hatırlayamam azcık ufacık hatıra bile yok zihnimde ama deprem anı sanki yazsam kitap olacak. Artçılar devam ediyor kardeşim uyuyor tabi ona bacakta sallıyoruz gibi geliyor ama ben biliyorum ne olduğunu. Annem korka korka eve girip giysi alıp geliyor hızlıca. Babam İstanbul'da o zamanlar ve bu taraflara gelemiyor. Köprüler yıkılmış heryer kapanmış. 2.5 saatlik yolu 1.5 günde geliyor yollardaki betonlar kenara atılmış. Depremin bittiği sadece az sıklıkta depremin olduğu zamanlarda eşyaları toplayıp istanbula dönüyoruz. Evdeki masamda sevdiğim cam türü kalemlik vs düşmüş kırılmış. Depremden dolayı sadece duvarın bazı kesimlerinde dökülme olmuş. Sonrasını da hep haberlerden gördüm. Deprem artık bitmiş çok nadir artçılar kalmıştı. Benimde o anlardan sonrası yok.

    4|1
    0|0
    • 3ay

      Şimdi çocukken heleki 9 yaşında iken böyle bişi yaşayıp tramva geçirmedin mi dersen, şu an deprem olsa ne yaparsın dersen. Hiçbir negatif yan bırakmadı ve nedense her deprem oluşunda max 4-5 şiddetinde evden oturuyorum millet dışarda bekelrken ben balkondan onlara bakıyorum. O an deprem olurken donup kalıyorum ama sıkıntı yapmıyorum. bir hatırladığım da 12 yaşımdaydı. Tv de şirinleri izliyorduk. Ben depremi hissettim ve aldırış etmeden çizgi filmini izledim. Annem farketmemiş. Dışardaki sesler ne diye bakınca durumu anlamış ve bana depremi hissettin mi dediğinde evet dedim niye söylemiyon dediğinde oldu bitti dedim. Bu derece korku yok bende. Ölüm varsa kaderimizde Allah'tan. Varmış ömrümüzün bir tarihi :)

    • Hepsini Göster
    • 3ay

      Bakma benim evde tıkılı kalıyom dememe 6-7 olursa bende çıkarım onun artçısı var :D sadece o anda hani bazıları korkudan atlıyor ya o olmaz o açıdan umursamam. Senin düşünce yapını sonra karakterini duygularını bilemem belki benim kadar net yaşasaydın tramva geçirebilirdin çok korkan biri olabilirdin. iyiki çok küçükmüşsün de yaşamamışsın :)

    • 3ay

      Eig için teşekkür ederim :)

En İyi Kız Görüşü

  • Ulan bu soruyu neden sorarsınız bilmem ki. Yine tüylerim diken diken olup o günlere götürdünüz beni. Çok çok iyi hatırlıyorum ağlamalarımı, çığlıklarımı. 17 Ağustos'a girmeden önce hava güzel diye mahallede komşular annemler baya oturdular sohbet falan derken herkes dağıldı. Annemin içinde bir huzursuzluk bir huzursuzluk kadının ağzı açık gözler gidip geliyor elinde tesbih... Ben buna yan yan bakıyorum "ne oldu der gibi" döndü bana bugün uyuma dedi. Benim nasıl uykum var belli değil.
    Neyse dedim içeri girelim, oturalım. Babam uykuya daldı, kardeşim uykuya daldı. Annem yere oturmuş tesbih çekiyor bende anneme bakıyorum. Zaten bende küçüğüm 7 yaşındayım. Annemin yanına oturdum, dizinde uyuyakalırım diye. O da bir eliyle başımı okşamaya çalışıyor ve ben oracıkta uyuyakalıyorum. Sonra bir sese irkildim annem sımsıkı kolumu tuttu babama sesleniyor, ayna yere düştü. Ayağa kalkmamla benim sallanmam bir oldu direkt çıktık dışarı ve okulun bahçesinde günlerdir yattık okulun bahçesine gidesiye kadar bağıra bağıra ağladım, millet evlerinden çıkmış her yer kalabalık. O aynanın düşüşünü hiç unutamıyorum çok büyüktü.
    Okulun önüne salı pazarı kurulurdu. Pazarın kurulma malzemelerini okulun bahçesine koymuşlardı. Ve onun üstüne çıkıp uyumuştuk ben o tahtaya yatarken kafamı direkt gökyüzüne çevirdim gökyüzünden birşey gelecek mi diye. Çünkü yerin dibi nasıl sallandıysa gökyüzüne baktım. Çok yıldız vardı o kadar yıldızı şu ana kadar görmedim bile.
    Gölcük, kocaeli taraflarında olduğunu anlayamadık sadece İstanbul'da gerçekleşti diye biliyorduk sonra haberlerde görmüştük.. Zaman geçtikten sonra okullar başlamadan memlekete gittik yolda gördüklerimi anlatmak bile istemiyorum. Ortalık toz duman, yollar mahvolmuş, cesetler hala çıkarılmaya devam ediyor. Çok uzaktan bir yardım arabası gördüm herkes sıraya dizilmiş arabadan ekmek almaya çalışıyordu... Çok kötüydü çok.. Ve ben çok etkisinde kaldım... Sakaryaya gittim, kocaeline gittim araştırmak ve oraları ziyaret etmek için..

    1|0
    0|0
    • 3ay

      Yıllar sonra memlekete geldik. Kardeşimin sınıfında bir kız kocaeli depreminde ailesini kaybetmiş. Ama kızın haberi yok şu an yaşadığı ailesini gerçek ailesi sanıyor. O kız çok acılar çekti.
      Kuzenim evlendi, eşi sakaryalı. Ve öz ablasını deprem sırasında kucağında çocuğuna sarılarak ölmüş. Öyle bulmuş çıkartmışlar. Lisede okuduğum zamanlar sınıfımda bir kız arkadaşım gölcük'lü. Akrabalarını yakınlarını kaybetmiş ve gölcüğü terketmişler. Bunca acının içinde yaşanmaz diye...
      Çok hikayeler dinledim, benim yaşadığım sarsıntı bir hiçmiş.

Erkekler Ne Diyor 136

  • bu tip soruları soran insanlardan tek ricam lütfen görsel kullanmayın :/
    ülkemin insanını o gün çok sevdim
    yobazından o gün nefret ettim

    10|7
    4|3
    • 3ay

      Neden nefret ettin peki?

    • Hepsini Göster
    • 3ay

      Keskin ifadeler ile bir yorum yapınca sonucunda gelecek tepkilere hazır olacak insan. . Burada olan bu. , sana cevap veren herkesi suçlamak sadece bundan kaçınmaktir. Algı senin dışarıya yansittigindir, bütün karşı cikanlar da algı sorunlu bir sen mi mükemmelsin. .. ayıp yani. .

    • 3ay

      @Serpmekahvalti sonuçlarla ilgili bir sıkıntım yok. söylediklerimin yalan olduğunu iddia etmenle ilgili sıkıntım var.
      sözlerimi bir dini kötülemeye atfetmenle ilgili sıkıntım var. tek kesin ve keskin cümlem ''yobazlar'' demem ve arkasındayım. ama sen beni tüm müslümanlara yobaz demekke itham edersen, izin ver de cevap vereyim di mi.
      katılmamanı anlarım sonuçta ben duymuş olabilirim sen duymamışsındır ama senin ki bunu aşıyor, yalancılıkla suçluyor ve sözlerimi çarptırıyorsun.

  • İstanbul da ikamet etmekteyim çok net hatırlıyorum biz o gün köyden fındıkları topladık geldik o gece pırıl pırıl bir gökyüzü vardı ömrümde belkide göremeyeceğimiz kadar çoktu yıldızlar belkide yıldız bile değil gezegendi bir çoğu satürn neptün demiyorum ama görmeni isterdim hiçbir şeye gerek yok bütün şehri söndür arabalar farlarını yakmasa dahi yolda gidecek kadar aydınlıktı her taraf ben deprem olmadan yaklaşık 2 3 dakika önce sese uyandım böyle bir ses yok acayip bir ses bir uçak düştüde sanki hala çalışmaya devam ediyormuş gibi öyle bir uğultu sonra aşağı yukarı sağa sola sallanmalar başladı gürültü ile ayağa kalkmanın yürümenin mümkünatı yok yer kayıyor ayağının altından ya boşluk oluyor ya da tümsek denge hiçbir türlü yok sonra yere oturdum bekledim ama oturma şansında yok yuvarlanıyorsun sürekli 45 saniye oldu diyorlar ya bana 5 6 dakika gibi geldi evde salonun resmen yokuş yukarı olduğunu fark ettim bina öylesine yatıyordu bittiğinde hemen indik binadan çoğu kişi şoka girmişti zaten anlayamadı ne olduğunu çok uygunsuz sokağa çıkanlar dahi vardı konuşmuyorlar sabit bir yere bakıyorlar öylece sonra sokak yavaş yavaş dolmaya başladı hemen dükkana gittim 12 volt araç tv si vardı onu alıp geldim araca taktım bütün sokak ordan araç radyolarından haber almaya çalıştık ilk önce avcılar beylikdüzü o taraflarda olduğunu söyledi gölcük aklımızdan bile geçmedi sabah olunca olayın boyutunu farkettik arsaya çadır kurduk 1 hafta kaldık orda sonra peşi sıra artçılar normalimiz oldu ama o geceyi asla unutmam gsm çöktü dahili hat yok gidip gelen elektrikler sular camilerin ağzına kadar dolup taşması camide yatanlar çok hazırlıksızdık ama amatör telsizcilerin şehir röleleri hariç hiç kimse birbiri ile irtibat kuramadı günlerce akrabaları olanlar yollara düştü gölcüğe doğru yollar çöktü kimse geçemedi herkes kendine alternatif yollar aradı insanlar kamyonlara yardım doldurup burdan gölcüğe hareket etti

    4|1
    0|0
    • 3ay

      Şanslısınız evlerinizden sağ salim çıkabildiniz

    • Hepsini Göster
    • 3ay

      O gün gökyüzünde yıldızların çok olma sebebi nedir ki acep

    • 3ay

      bilmiyorum ama gece 12 den sonra sanki az sonra güneş doğacak kadar tan yeri pembesi olur ya öyleydi sanki çamlıcaya çıksan yıldızları toplardın o kadar yakındı ya da öyle gözüküyordu

  • Ben yaşadım, çok fantastikti. Tabi insanlar birçok acılar yaşadılar ama neyse ki bizim bir maddi kaybımız olmadı.

    Şöyleydi, annem gecenin bir körü gelip uyandırdı beni ve kardeşimi kalkın deprem oluyor diye (ben 7 yaşındayım, kardeşim 2) zangır zangır sesler geliyordu nereden geliyorsa, çok korktuğumu hatırlıyorum. arkadan babam geldi, kardeşimi aldı kayboldu ortadan. Sonra baktık ki balkona çıkmış (ama atlasa o yükseklikten hayatta kalma ihtimali yok) annem dedi napıyorsun gir içeri... Oturduk içerde zaten bir süre sonra sarsıntılar kesildi. Kardeşim süt istiyorum diye tutturdu, uzun süre ocağı açmanın tehlikesini tartıştıktan sonra 2 yaşındaki kardeşim kazandı ve ısınmış sütünü afiyetle içti. Benimse hala götüm atoyordu, özellikle süt ısınırken koltuğun altına girdim, bari ben sağ olayım patlayacak şimdi tüp diye 😂) sonra mahallecek birkaç gün dışarıda yattık (babam hariç, ah baba...) böyle bitti, ucuz atlattık kısaca, geriye sadece deprem korkusu ve izmir'de hissettiğim en ufak depremi bile acaba istanbul'da deprem oldu da onu mu hissettim diye hemen ailemi arama paranoyası kaldı.

    1|0
    0|0
    • 3ay

      Haberlerde duyunca ne hissettin

    • 3ay

      Haberlerde duyunca çok bir şey hissetmedim, zaten evden dışarı çıkmak hissedebileceğim her şeyi hissetmem için yeterli oldu. Sınıf arkadaşlarımdan enkaz altında kalanlar vardı, İstanbul savaştan çıkmış gibi bir haldeydi... Radyosu olanlar kanal bulmaya, telefonu olanlar defalarca yakınlarına ulaşmaya çabalıyordu. Haberlerle ilgili hayırladığım tek şey günlerce ölen insanların isimlerinin altyazı olarak geçip hiç bitmemesiydi.

    • 3ay

      17 bin kişi ölmüş.. Biter mi :(

  • hapishane parmaklıklarına benzer bazamda uyuyordum. bir ara gözümü açtım annemle babamı el ele balkonda otururlarken gördüm. karşı karşıya oturmuşlar 2 elleriyle tutuşuyorlardı anlam veremedim. sonra o sersemlikle tekrar uykuya daldım. sonrasında ise annemin oğlum kalk hadi demesine uyandım. biz 5 katlı apartmanın en üstünde oturuyorduk. binayı destekleyen yan tarafta 1 bina daha vardı 3 tarafı açıktı. annemin anlatışına göre aramızda bahçe bulunan karşı binayla neredeyse öpüşeceklermiş oderece sallanmış. ben ve 2 kız kardeşimide alelacele üstümüzü giydirip dışarı çıkarttılar. heryer karanlık. akrabalarla haberleştik ortak bir parkta çadır kurup bekledik.

    1|0
    0|0
  • 17 yaşındaydım. Malesef dün gibi aklımda. Arkadaşlarım, komşularım öğretmenlerim öldü. Sesini duyduğumuz halde imkansızlıklardan dolayı terk edilen birsürü insan sesi duydum. 2gün sonra başlayan ceset kokusu haftalarca sürdü. Bunların yanında evlere girip hırsızlık yapanlarada şahit oldum. çok fazla detay vermek istemiyorum, sadece tavsiyede bulunabilirm sizlere. 99da küçücük Gölcük'e tüm Türkiye'den yapılan yardım yetersiz kaldı. Yani size diyeceğim devletten hiç bir beklentiniz olmasın. Birileri gelir bizi kurtarır diye ümit bağlamayın. Önleminizi siz bireysel olarak almak zorundasınız. Bulunduğunuz binanın deprem yönetmeliğine uyup uymadığını araştırın. Zemin etüdünüzü kontrol edin. Eğer şüpheniz varsa hemen yarın taşının. Eşinizi dostunuzu ve çevrenizide bu konuda bilinçlendirin. Deprem öldürmez , bina öldürür derler ya. Klişe belki ama çok doğru bir söz. Umarım tavsiyelerimi ciddiye alırsınız..

    5|0
    0|0
    • 3ay

      Şerefsizler ya keşke hırsızlık için girdiği bina tepelerine çökseymiş

  • Sadece 3,5 yaşındaydım ama ben de bir şeyler hatırlıyorum. Sallantı anında annemin yanında yatıyordum ve o da kardeşime hamileydi. Sallantı sırasında evin sağa sola doğru gittiğini hissettim. Belki çok saçma gelebilir ama evin (3 katlı apartmanın en üst katındayız) sanki en üst katının alt katla iç içe geçtiği gibi bir hissiyata kapılmıştım. Sanki ev sallanmıyor da üstüne basılmış bir teneke kutusu gibi eziliyordu. Artçılar vs. derken haftalarca arabanın içinde uyuduğumuzu hatırlarım.

    1|0
    0|0
  • Daha çocuktum. 7 yaşındaydım. Şiddetli sallantı sonrası ailemle kendimi dışarıda buldum. Etraftaki manzara çok korkunçtu. Tozlar bulutlar inmek bilmedi.

    2. Günü yalovaya geldiğimde ise evlerin kenarlarında birsürü torba gördüm. Her yerde torbalanmis cesetler mevcuttu. Anlatılacak bir durum değil. Dehşet.

    Ama hani o sovdukleri batı ve İsrail burada o kadar çok yardım etti ki. Burda o kadar çok insanı ölmekten kurtardılar ki aklın durur. Sadece enkazdan değil. Çıktıktan sonra çadır, yiyecek, bebek bezi yardımları gerçekten onlara olan bakışımda hala etkilidir.

    Batı, tek dişi kalmış canavar bunları yaparken bizim insanımızın bir kısmı da Marmara dışından kamyonetlerle gelip yağma yaptılar, depremi zina ve fuhuşa bağladılar.

    2|1
    0|0
  • Depreme uyanmadim, kucukken uykum cok agirdi. Babami uzerimde yatarken gordum. Noldu diye sordum. Bir sey yok uyu sen demisti. O panikle ustumde durunca tavan cokse beni koruyacagini sanmis. Deprem durunca kucagina alip asagi kosmustu. 2 hafta camlik parkta cadirda kalmistik.

    2|1
    0|0
    • Hepsini Göster
    • 3ay

      Hayır ben Mersindeydim ama hiçbirşey hatırlamıyorum çok korkunç ya

    • 3ay

      Ben burada oldugum halde sallanma anini hatirlamayarak sansli kisilerden biri oldum. Ertesi gunlerde yarim saatte bir olan artci depremleri hissettim sadece.

  • O gece ağlamışım hep hiç susmamışım annem de mama hazırlıyormuş gece deprem başlayınca gardrop üstüme yıkılmış beşik tutmuş yoksa meftaydım zor Allah bir daha yaşatmasın.

    3|0
    0|0
  • Yaşadım unutamam ama anlatamam da

    2|1
    0|0
  • Sultanahmet'teydim. Orda oturuyorduk, çocukluğum orada geçti

    Tek hatırladığım, uyuduğum kanepenin beşik gibi sallandığı. Bunu baya baya hissetmiştim.

    Bir de, buzdolabının üstünde mcdn01.gittigidiyor.net/.../216916312_tn30_0.jpg vardı.

    Düşmüştü, dökülmüştü

    2|0
    0|0
  • ben Sakaryalıyım ve bizzat yaşadım. günlerce sayılı sayıda ekmek aldığımız günleri gördük biz. 1 yıl tam 1 yıl çadırda yaşadık. 3 katlı evimiz bize bakarken biz korkudan giremedik. o zaman 9-10 yaşlarındaydım. atatürk bulvarı var şehrimizde en merkezi yerlerden. ve o bulvarda asfaltı göremiyorduk enkazdan. şehir merkezi komple asfaltı, elektirği, alt yapısı yerle bir olmuştu. daha neler neler.

    3|1
    0|0
    • 3ay

      Belediye poşet poşet su dagitiyordu... bir yandan arama calismalari yapilirken bir taraftan heryere cadir kuruluyordu.. buyuk sehirlerden yardim tirlari geliyordu.. un makarna.. giyecek..

    • Hepsini Göster
    • 3ay

      Off tüylerim diken diken oldu :/

    • 3ay

      @Bittter öyle iste.. dahasi varda iste.. ://

  • yaşamadık ama tv den günlerce takip ettik zordu biz hiç deprem görmemiştik anlayamıyorduk ama görüntülerden çokk kötü bişe oldugunu farkediyorduk

    1|0
    0|0
  • İzmit doğumluyum, o gece de İzmitteydim depremin merkezinin 3 km kadar yakınındaydım ve henüz çocuktum:

    O gece uyumadan hemen önce havaya baktım ve kırmızı olduğunu gördüm anlam veremedim meğer az sonra olacakların ve yer yüzünün de o renge bürüneceğinin habercisiymiş...
    Uyudum, çığlıklarla gürültüyle birlikte uyandım kimi yaralı kimi şokta kimi yarı çıplak herkes sokağa çıkmıştı kimse ne olduğunu bilmiyordu sabaha kadar şokta bekledik hava aydınlandığında kimisi Çenesuyu'nda bulunan Buz Patenine giderek akrabalarını teşhis etmeye gitti. O buz komple kan olmuştu. Sokaklar kan kokuyordu. O depremden sonra çoğu insan evlere giremedi ve İzmit Otogarı olarak bilinen bölge de kurulan konteyner kentte yaşamaya başladı.

    1|0
    0|0
  • O günden bir kaç gün önce, güneş tutulması olmuş ve tüm dünyadan gözlemciler Türkiye ye gelip bu doğa olayını izlemişti. Bu arada birileri, güneş tutulmasının iyi şeyler getirmeyeceğini ve kötü şeyler olacağını söylemişti. O gece babam 01:30 gibi bir saatte gelmiş, biraz sohbet muhabbetten sonra herkes yatmıştı. Öyle bir sıcak ve huzursuz bir ortam vardı ki depremin olduğu saate kadar yatakta dönüp durdum. Ankarada olmama rağmen, sallandık ve çok uzun sürdü. Ankarada elektrik otomatik olarak kesildi. Biz de biraz oturup tekrar yattık. Sabah 05:00 civarı biri kapıyı calıp deprem oldunu söyledi ve dışarı çıktık. Sonra anladıkki çok büyük bir felaket olmuş.

    1|0
    0|0
  • Ailemle anlatıyor ben tam hatırlamıyorum ozaman 2 yaşındaymışım. Deprem başlar başlamaz ailem hemen uyanmış beni ve ablamı hemen alıp dışarı çıkmışlar arabaya binmişiz babamın dediğine göre arabayla giderken yol halı gibi dalgalanıyordu diyor yanından geçtiğimiz evler tek tek yıkılıyormuş bazı insanlar sokaklarda çıplak bir şekilde kurtulmak için güvenli yerlere çıplak bir şekilde koşuyormuş çığlıklar hiç susmamış deprem bitene kadar deprem bittiğinde çoğu kişi yıkılan evlerine ve çöküntünün altında kalan yakınlarını bulmaya çalışıyormuş herkes heryerden aradığı kişinin ismini sesleniyormuş ölü olarak yakınını bulan kişiler kucağına alarak sokakta koşuşturuyorlarmış ama ne ambulans nede başka birşey onlara yardım için gitmiyormuş herkes çaresizce sadece gözyaşlarını döküyorlarmış babamın annemin anlattıkları sadece bunlar daha fazlasınında olduğunu tahmin ediyorum bir daha böyle birşey olmaz inş.

    1|0
    0|0
  • Kocaeli'nde yaşıyorum dayımlar Giresun'daydı ben ise onların evinde kalıyordum. Allahım nasıl bir uykuya daldırmışsa beni o cehennemi duymadım. Ablam ve arkadaşlarım geldi uyandırdı beni tek taşıdığım için ilk aklına ben gelmişim ablamın kafayı yer gibisinden

    1|0
    0|0
  • Ben yaşadım. Deprem ne bilmediğim için çok eğlenerek merdivenlerden indiğimi, binadaki yarığı görünce durumu anladığımı söyleyebilirim. Çadırlar kurulmuştu bir hafta kadar herkes çadırlarda yatmıştı. Birlik beraberlik yüksekti. Annemin leğende beni sokak ortasında yıkadığını da net olarak hatırlıyorum.

    1|0
    0|0
  • Ben Antalyadan dönüyordum. Pamukova yakalandık. Tüpraş rafinerisi cayır cayır yanıyordu. Hastaneler bütün hastalarını dışarı taşımıştır. Yollar parçalanmış , üst geçir köprüler yıkılmıştı. Her yer yerle bir olmuştu. Enkazdan insanlar çıktıkça umut doluyorduk. Kötü günlerdi. İstanbula gelene kadar 60 adet 4.5 şiddetinde artçı sarsıntı oldu. Daha fazla yazamayacağım Türkiyemin yaşadığı 100'lerce acıdan biri. Bir sonrakinde ne olacak bilemiyorum. :'( :'(

    1|0
    0|0
    • 3ay

      Bir sonrakine yakındır diyorlar. Neye dayanarak artık bilmiyorum

    • 3ay

      enerji yoğunlaşmasını izliyorlar. Deprem olacağı büyük bir ihtimal ama zamanı bilinmez. Gerçeği yansıymıyor. Üzerinde bulunduğumuz fay hattı zaten enerji yoğun bir fay attı. Her an olabilir , 10 yıl veya 20 yıl sonrada olabilir ama olacak.

  • 17 Ağustos 1999.. nedense o gece uyku tutmamıştı.. Saat 2:50 Su içmeye mutfağa gitmiştim önce.. Suyu alıp balkona çıktım.. Gökyüzünde o gece hiç görmediğim kadar yıldız vardı.. milyonlarca ve bembeyaz.. 5 dakika felan gökyüzünü izledim.. hava her zamanın aksini sıkıcı ve bunaltıcıydı.. Hayırdır inşallah dedim.. Saat 2:57 su bardağını masaya bıraktım ve mutfakta camın "SAĞ" kenarına oturdum ve mutfaktaki TV yi açtım gökyüzüne bakmaya başladım.. TV'nin sesi kısıktı.. ve Saat :3:02 önce algılayamadım yerin altından bir gürültü koptu.. tarifi zor ama korkunçtu.. aynı şekilde 12 Kasımıda yaşamıştım.. Bu daha korkunçtu.

    Ayrıntıyı yazmayı unutmuşum.. Mutfakta camın sağ tarafına oturdum dedim ya, işte eğer camın sol tarafına otursaydım belkide şu an hayatta olmayacaktım.. Zira karşı bloğun bacası bizim mutfağın penceresinin "SOL" tarafından içeriye girmişti.. :/

    1|0
    0|0
    • 3ay

      İyiki oturmamışsın 😔😔 Bir kitap vardı ilk kez yıldızları gördüm galiba ismi. Sen yıldız deyince aklıma geldi marmara depreminde enkaz altında kalan kız yazmış

    • 3ay

      normalde çok okurum kitap ama depremle alakalı diye sanırım biraz arka plana attım.. :) günü getirir bakarız bakalım.. :) işte o an daha çocuktum, nice zaman sonra algılayabiliyor insan.. şu an olsa değil halen mutfakta oturmayı artık camdan mı atlarım naparım.. tuhaf şakaları bir yana, insan doğa olaylarını her an olacakmış gibi hazırlıklı olmalı..

  • Babam kanms

    1|0
    0|0
  • Büyük ve üzücü bir olay, Allah tekrar yaşatmasın

    1|0
    0|0
  • 20 li yaşlarımın başındaydım. İstanbul'da evimde ve uyanıktım. Korkunç bir deneyimdi, hala aklımda. Bitmeyecekmiş gibi uzun ve çok güçlü bir sallantı yaşadık. Ayakta bile duramiyordum. Ben ve yakinlarim zarar görmedik depremde ama binamızın bu sarsıntıya dayanamayacağını ve öleceğimizi düşünmüştüm. Dilerim bu korkuyu kimse yaşamaz.

    1|0
    0|0
  • burda 5.5 şiddetindeydi iş makinesi geciyo sandım masanın kulakları şak şak vuruyodu korkmuştuk ilk defa bu şiddette hissetim

    1|0
    0|0
  • Her taraf aydınlanmıştı. Perde o denli üstüme geliyordu ki bu şekilde gelmesi için binanın fizik kurallarına göre yan yatması şart. Aşağıda kadın erkek herkes yarı çıplak veya çıplaktı. mahşer yeri gibiydi. kimsenin gözü kimseyi cinsel bir obje görmeyecek kadar panik havası vardı.

    1|0
    0|0
  • Çorluda dedemin bahçe evindeydim. Tek katlıydı. Dedem aldı kucağına dışarı çıktı sandalyeye oturdu ve deprem geçene kadar bekledi.

    1|0
    0|0
  • ben bizimkileri uyandırmıştım deprem oluyor diye

    1|0
    0|0
  • Yaşadım fakat hatırlamoyorum 1 yaşında

    1|0
    0|0
  • Yani İstanbullu olarak yaşadım

    1|0
    0|0
  • Ben gölcüğe çok yakın bir yerde Karamürsel de oturuyorum o yuzden yaşadım ama 3 buçuk yaşındaydım az buz bişeler hatırlıyorum

    1|0
    0|0
  • Erkekler Devam
    106

4 özel görüş
Sadece soran ve görüş paylaşan üye bu paylaşımları görebilir. Daha fazla bilgi için tıkla!

Kızlar Ne Diyor 80

  • Ben depremin olduğu dönem İstanbul'da evde idim. Bir sallanma ile uyandım. Komidinin üzerinde duran ojelerin düşme sesine uyandım. İlk aklıma gelen kardeşlerim oldu. Bir tanesini yatağında bulamadım bağırmaya başladım nerde deprem oluyor diye. Meğerse hava sıcak diye o annemle salonda yatmış. Hepimiz toparlandık kapı eşiğinde. Sonra sarsıntı durunca hemen aşağı indik. Sonra anneannemin yanına gittim. O birkaç sokak ötede oturuyordu. Onlarda iyilerdi. Günlerce dışarda boş alanda çadır kurup oturduk. Daha sonrası eskiye dönüş. Bu yardımların olduğu zaman bende gölcüğe gitmiştim yardım için. Allah bir daha göstermesin böyle birşeyi.

    4|0
    0|0
    • 3ay

      Gittiğinde gördüklerin ne hissettirdi

    • 3ay

      Kötü idi. Biz çocuklar için gitmiştik mutlu olsunlar diye. Okul dönemide yaklaşmıştı. Onlara kırtasiye malzesi götürdük okulda kullansınlar diye. O kadar çok sevindiler ki hepsi size sarılıyor, korku dolu bir sürü göz. Herkes dışarda. Çocuğunun evi barkı yok olmuş. Allahım bir daha o günleri gösterme.

  • İstanbul'dayim, yikim olmadi burda ama kiyamet kopuyor sandik. Hicbirimizin aklina deprem gelmedi. O gece 1 falandi, kapida komsularla oturuyoduk ve yildizlara herkes gibi sasirmistik. Buarada bir de koku vardi, sonradan ogrendik kukurt kokususmus yeraltindan gelmis sıkışma yuzunden. Genelde gec saatlere kadar otururduk ama o gece uykumuz geldi, evlere dagildik.
    Ben sarsintiya degil, gurultusune uyandim. İcerden annemin sesi geliyodu, agliyodu kardesime sarilmis. Meger korkudan dili tutulmus beni cagiramiyodu. Onlarin yanina gitmeye calisirken sallantiyi uykudan saniyodum. Annemi falan gorunce uyandim. Sarildik agliyoruz, deprem nedir bilmiyoruzki aklimiza kiyamet kopuyor diye geliyor. Hatta o sirada, annemlerin kuran sohbetinde duydugum sey aklima geldi "annenin evladindan, evladin anasindan kactigi gun" diye anlatilirdi kıyamet. Ben de annem kacmadi demekki bu kiyamet diil demistim :D 45saniye dediler depremi ama herkesin hissettigi cok daha uzundu. Herkes disarlarda yatti, radyolardan haberler dinlenilmeye calisildi. Evlere bir hafta sonra girebildik de Golcuk'teki goruntuleri o zaman izleyebildik. Asıl felaketi onlar yasamis, bizimki korkutulmak gibi kalmis onlarin yaninda.

    1|0
    0|0
  • Annemin beni battaniyeye sarıp evden cikarisini hatırlıyorum depreme dair, uyuyordum zaten ve küçüktüm. Babamın ayağında farklı farklı ayakkabılar vardı dışarı çıktığımızda. Tam giderken alt kattaki yaşlı komşu amcama bağırınca onu da sırtlayıp hep beraber inmistik. Karşı taraftakiler bizim binanın yandaki bina ile birleştiğini söylediler, hala da söylerler, yan yatmış güya ama bilmiyorum, hala aynı evdeyiz zaten Allah korusun bir daha böyle bir şeyden.

    3|1
    0|0
  • Tam 3 yaşımdaydım tabii hatırlamıyorum o zamanı ama ailem anlatır. Salonda bir vitrinimiz varmış içindeki bardaklar falan hep kırılmış, o vitrin bir sağa bir sola gidip geliyormuş ve önünde kardeşim yatıyormuş neyse ki üstüne düşmemiş. Annemler hepimizi kaldırıp aşağıya indirmişler, arabada kalmışız 1 hafta boyunca. Arada artçı depremlerde oluyormuş. Annem bizi arabada babama bırakıp eve gider (evimiz 5 katlı apartmanın 4. katı) kıyafet falan alırmış. Tabii hırsızlar da giriyormuş evlere. Annem korka korka gidiyodum eve der hep çünkü artçı depremler bile şiddetli oluyormuş.

    İnşallah bir daha yaşamayız böyle şeyleri, gerçekten çok zor. Geçen sene dersanedeki hocam depremden çok korktuğunu, en kısa sallantının deprem olduğunu sanıp paniklediğini söylerdi. İnsanlar bu depremden sonra daha çok korkar oldu her şeyden. Ben hatırlamıyorum 99 depremini ama birinci ağızlardan çok dinlediğim için benimde deprem fobim var...

    2|0
    0|0
  • 17 ağustos 1999. Çocukluğuma dair hatırladığım en net görüntü. Okulun bahçesinde arabanın içinde oturuyorum ayakkabılarımı almamışlar inemiyorum arabadan. Binanın dışı kare kareydi. O karelerin hareketleri hala gözümün önünde. Deprem durunca babam okula girdi kantinden bişeyler getirmek için. Baba diye bağırdım ama duymadı araba binadan uzaktaydı. Kucağında bir sürü koliyle çıktı sonra babam. Okulun bahçesi kalabalıktı bir sürü insan. Depremden sonraki günlerde bahçede kaldık. Babam televizyon çıkardı bahçeye. Haberler izlendi. Arama kurtarma görüntüleri. 'Sesimi duyan varmı?' Hala duyduğumda ürperdiğim cümle. Hala duyduğumda gözlerimin dolduğu cümle. Ben sadece bu görüntüde bıraktım 17 ağustos 1999'u. Yakınları , canları vefat edenlerin başı sağolsun. Unutmadık..

    2|0
    0|0
    • 3ay

      😔😔😔

    • 3ay

      5 yaşındaydım. Çocukluğuma dair hatırladığım tek şey o gün. Travma benim için. Siren sesini duyunca titremeye başlamam , yer ufak bir sallansa deprem oluyo sanmam ve eger deprem olursa ne yapıcam ailemle nerede buluscam diye paranoyak dusuncelerim var hep. Gunduz biryere gitsem olasi bir felakette bulusma yerine nasil gidebilirim onun planini yaparim.

  • 11 yaşımdaydım. Biz yazlıkta Didimdeydik. Hissetmedik. Babam Ankaradaydı arayıp o haber vermişti. Kendisi depremi hissetmişti. Kasımda tekrar bir deprem olmuştu sanırım onu baya hissetmiştim. Eşyalar resmen havaya kalkıp inmişti. Her neyse 99 depremini hayal meyal hatırlıyorum televizyonda yerle bir olmuş binaların altından çıkarılan ölü ve yaralıları, arama çalışmalarını, ağlayan çocukları. Aklımda kalan beni etkileyen şeylerden biri deprem sonrası hala etrafın kan kokusundan durulmadığı sözleri, bir suyu beş liraya satmaya çalışan insafsızlar ve o durumdan bile faydalanmaya çalışan insanların değerli eşyalarını çalan şerefsiz hırsızlardır. Allah kimseye böylesi acılar yaşatmasın.

    2|0
    0|0
    • 3ay

      Aynen bende duydum millete ayakkabıyı iki katı fiyatına satıyorlarmış. Anlam veremiyorum bir insan nasıl bu kadar vicdan yoksunu olabilir.

    • 3ay

      Vicdan, merhamet bunlar herkeste olan şeyler değil ne yazık ki...

  • 91 dogumluyum kucuktum ama hatirliyorm sakaryaliyim o zaman karasunun yuvalidere beldesindeydik ilk depremde cenaze olmustu koyde cenaze evinde kuran okunuyodu biz cocuklar kapida oynuyoduk onumuzde ates yaniyodu hic unutmam ates masmavi oldu yukseldi kacistik saniyede deprem oldu yola kostuk hemen tam durdugum yer yukseldi yol kirildi yere dustum yol asfaltti zatn kaldim oldugum yerde ana baba gunu oldu her yer aksam karanlik zatn kimse kimseyi farketmiyo korkudan deprem durunca annelerimize kostuk eve gittik babam sakarya merkezdeydi cark caddesi alt ust oldu dedi gece yattik bir deprem daha evin duvarlari catladi uykuda yakaladi bizi annemin uzerime yattigini hatirliyorm teyzemler cocuklari da vardi herkez agliyodu korkudan kosarak disari ciktik mutfaktan tabak canak sesleri geliyodu ev yikilmadi ama ici harebe olmustu köy evi zatn karsimizda dayimlarin evi vardi acik arazi oraya kostuk hemen oturduk meydana sabaha kadar uyumadk ertesi gun babam geldi cadir kurdu herkez bizim yoktu cadirimz kendi bahcemize gectik buyuk bir demir vardi kare onun uzerine battaniye ortup bir hafta orda kaldik ara ara depremler oldu yine baktik hersey yolunda sakaryadaki evimize donduk cark caddesini bir gordum zatn o yikilan binalar harabeler bir cok kiside ölmus zaten savas meydani gibi hayirladigim bu kadar ama hala unutamam bazen psikolojik olarak deprem hissine kapiliym kalbim duracak gibi oluyo hala etkisindeyim allah bir daha yasatmasin..

    1|0
    0|0
    • 3ay

      Anne yüreği işte hiç düşünmeden kendilerini siper ediyolar

  • Ben yaşadim uyumak uzereydik kuzenlerimdeydim birdenbire heryer sallanmaya başladi dolaplardan herşey duşuyordu korkunç bir gurultuydu 7. kattaydik merdivenlerden inene kadar elektrikler kesilmişti gece bahçede uyuduk o akşam pek bişey anlayamadim sabah uyandığimda çevremdeki evler yıkılmiş yollar çatlamiştı herkes ağlıyordu ve hala o yaştan beri deprem fobim var bir ses duysam deprem olacak zannediyorum gokgurultusu bile beni korkutuyor 😞.

    2|0
    0|0
  • şu telsiz konuşmaları tüylerimi diken diken etti :( https://www.youtube.com/watch?v=bWqQw0rJPHM
    Ayrıca hiç hatırlamıyor musun depremi seninle yaşıtmışız benim aklımda kalan birkaç görüntü var hayal meyal

    1|0
    0|0
    • 3ay

      Hiçbirşey hatırlamıyorum :(

    • 3ay

      sanırım ben İstanbul'da olduğum için hatırlıyorum sadece birkaç görüntü.. babam küçük kardeşimi kucağına almış kelimei şehadet getiriyordu ben de annemin kucağındaydım sadece ışıldak yanıyordu her yer karanlıktı. Nasıl dışarı çıktık o sarsıntı nasıldı bunları hatırlamıyorum ama dışarıdaki manzarayı da yine tek bir kare hatırlıyorum bizim evin önü parktı ve insanlar oraya yığılmıştı ellerinde fenerler falan. Başka da bir şey de yok aklımda ama Allah bidaha aynı acıları yaşatmasın

  • Anlatacak kadar hatırlamıyorum o zaman 4 yaşındaydım. Sadece gece annemin beni çağırdığını hatırlıyorum. Kalkmak istemeyince teyzenlere gidiyoruz diye kandırmıştı öyle kalkmıştım hatta teyzemin kızıyla oynayacağımı falan düşünüp. Sonra da bütün apartman sokağa çıktığımızı hatırlıyorum. Bir de o zaman 1 aylık olan kardeşimi annemin kucağında gördüğümü hatırlıyorum. Gerisi yok sonra çadırda kalmışız arabada yatmıışız falan ama hatırlamıyorum

    1|0
    0|0
  • O zaman sekiz yaşındaydim. Büyük sarsıntı ve girultuyke uyanmıştım. Aynı odada ablam kardeşim ve ben kalıyorduk. Büyük bir sarsıntı ve girultuyke ile uyandigimda annemi ayakta bir o duvardan bir bir bu duvara çarparken görmüştüm. kelimei Şehadet getiriyordu. Sarsıntı durduktan sonra hemen hepimiz dışarıya çıkmıştik. Hepimiz çok korkmuş tüm vücudumuz korkudan titriyorduk. Ablam şoka girmişti farkında olmadan anne diye bağırıp duruyordu. Amcam ablama tokat atınca kendine gelmişti. Kıyametin provasını yaşamıştır resmen. O gün dışarıya çıkanlar donla külotla atletle cikmişti dışarı o kadar çok korkmuştuk ki bu durumu umursamuyorduk bile.

    1|0
    0|0
  • Ben Gölcük 'e gittim. Apartmanların giriş katı yerin içine çökmüş. Hatırlıyorum deprem olduğu zamanı. Ankara'daydım. Annem tvden izleyip ağlıyordu..

    1|0
    0|0
  • Hayır yaşamadım yaşamak da istemezdim.. Bütün vefat edenleri Allah rahmet eylesin başka diyecek birşey yok

    1|0
    0|0
  • maalesef yaşadım 7 yaşındaydım en yakın arkadaşımın enkazdan çıkarılışını bir diğerinin de ölümünü izledim :( bütün kış çadırda kaldık nerdeyse yemek yiyemediğimiz günler oldu biçok sevmediğim yemeyi deprem nedeniyle severek yedim allahım bir daha yaşatmasın :(

    1|1
    0|0
    • 3ay

      Kendimi sizin yerinize koyuyorumda düşünemiyorum ya arkadaşını onu bunu neyse tanımadığın insan için bile kahroluyorsun

  • Yaşadım ve sekiz tane kaybımız oldu. Mekanları cennet olsun...

    2|0
    0|0
  • Birebir yasamadim ama kadikoy bir sallanmisti boyle bisi yok cocuktum hic unutmadim..

    1|0
    0|0
  • Bozzet yasadim ama kucuktum

    1|0
    0|0
  • Çok küçükmüşüm ben hiç bir şey hatırlamıyorum.

    1|0
    0|0
  • ben ankaradaydım orada da hissedilmişti elektrik kesilince kalkıp anneme ışığı neden kapattın derken koridorda duvarlara doğru sallandığımı hatırlıyorum evimiz zemin kattı annem beni aldığı gibi pencereden dışarı çıkardı parka git deyip abimi almaya koşmuştu... halk ekmek bayisine bakıyordu babam o zaman emaneten.. geceyi orada geçirmiştik. gölcükte olanları izletmemişti ailem ona rağmen çok üzülmüştüm

    1|0
    0|0
    • 3ay

      Duyduğum kadarıyla ekmeği suyu ayakkabıyı parayla satıyorlarmış doğrumu? O acının içinde daha para derdindeler vicdanları rahatmı acaba

    • 3ay

      çok hatırlamıyorum o kadarını 5 yaşındaydım o zaman dediğim gibi ailem izletmiyordu haberleri. ama annem beni dışarı çıkardığında bile anne terliklerim yok nasıl gidicem diye ağlamıştım. evleri yıkılmış eve girip ayakkabısını almayacak insanlara bunu parayla satmaya çalışmak şeref yoksunu bir davranıştır kesinlikle.

    • 3ay

      Kesinlikle

  • Babam balkonda hamakta uyuyormuş kuzenimde bizde kalıyor annem hamile ben benek birde ablam var o gece kimseye huzur vermemişim anne çok sicak anne uyuyamıyorum annem uyuklayınca balkona kaçıp mermerlere yatarmişim babamda gelmiyim diye balkonun kapısına koltugu cektimiş deprem başlayınca annem uyanıp babamı uyandırmaya çalışmış bizim evdende bütun manzara ayaklar altında tabi babam bakıp etrafa sadece şunu demiş deprem degil Kıyamet kopuyooo

    Amcamın hanımını kaybettik arkadaşımın babası öldü tanıdığım bir halanın eli gitti 😔

    1|0
    0|0
  • 5 yasindaydim ama tek unutamadigim meydanda kamyon kasalarinda kaldigimiz gecelerdi komsularla tanimadigin insanlarla yatip kalkiyoduk evimi cok ozlemistim ama girmeye korkuyodum eve girdigim ilk gun bile kalbim cok kotu atiyordu Allahim yasatmasin bidaha

    1|0
    0|0
  • Yaşadım ve aklıma geldikçe tekrar tekrar yaşıyorum. Bir daha yaşamayız umarım böyle büyük acıları. Allah o gün yakınını kaybedenlere sabır, ölenlere rahmet eylesin.

    1|0
    0|0
  • Ozaman daha 5 yaşındaydım yatakta feci şekilde sallandığımı hatırlıyorum biz bide geç inmişiz millet bağırıyordu kimisi çıplak dalmış sokağa indiğimizde herkes sokaktaydı ve evlerin önünden kaçışmaya başlamışlardı sonrası dışarda kalmak korkuyla arada eve girmek falan zor şeylerdi

    1|0
    0|0
  • İzmitte yaşadım. dairenin zemini 45 derece eğildi bina yıkılıyor sanırsın bırak ayakta durmayı dizlerinin üzerinde dahi duramıyorsun ordan oraya yuvarlanıyorsun

    1|1
    0|0
  • Ben Ankarada yaşıyorum. O zamanlar 5 yasindaydim ve bizimkiler deprem oluyor diye uyandirip disari çıkarmıştı beni. Ve bizimkiler cok korkmustu siddetinden. Kaldi ki ne kadar etkisi olacak Ankaraya

    1|0
    0|0
  • O yaşlarda İstanbul'da deildim depremden 1 yil sonra taşındık. Sadece televizyon daki görüntüleri ve kurtarma ekibinin sesi kulaklarmdan gitmiyor , burdaki yorumları okuyunca canım yandı çok kötü :(

    1|0
    0|0
  • Hayir

    1|0
    0|0
  • 4 yaşlarındaydım... Dışarı çıktığımızı hatırlıyorum annemle.. Babam görevdeymiş annem anlattı da sonradan.. Pek bir şey hissetmemiştim ben. Annemle dışarı çıktığımızı ve herkesin dışarda olduğunu hatırlıyorum sadece..

    1|0
    0|0
  • Yaşadım ama hatırlamıyorum malesef..

    1|0
    0|0
  • 4 yaşındaydım tek hatırladığım izmitte anneannemlerin yanına gittiğimiz ve evler yıkılmış her yerde kamp çadırları vardı

    1|0
    0|0
  • Kızlar Devam
    50

1 özel görüş
Sadece soran ve görüş paylaşan üye bu paylaşımları görebilir. Daha fazla bilgi için tıkla!

Yükleniyor...