Babasız büyüyen kız çocuğunun hayatı nasıldır?

Yani kendime soruyorum.. Bugün tam 25 yaşıma giriyorum, sanırım artık büyüdüm, babam ben annemin karnında iken trafik kazası geçirmiş, vefat etmiş.. Kolay kolay ağlamam. Nede olsa 25 yıl geçmiş insan neye alışmıyor ki. Aksine ben çok eğlenceli ve güleryüzlü biriyim hiç karamsar değilimdir. Böyle söylemesi ne kadar doğru bilmiyorum ama maddiyat olarak fazlalıklı maneviyat olarak eksik bir çocuktum. El bebek gül bebek yetiştirildim, ama sanki birşeyler hep eksikti, hiç belli etmesemde hayatımda eksik olan bir şeylerin olduğunun farkındaydım. Büyüdükçe yalnızlığımı anladım galiba biraz.. Zaten ben hiç bir zaman acımı dışarıya belli eden bir tip olmamışımdır, babamdan bahsederken boğazıma bir düğüm oturur, yüreğim kanar ama ben gülerek anlatırım. Çevrem diyor mesela ne kadar duygusuzsun, insan hiç ağlamaz mı, sen babanı özlemiyorsun, sevmiyorsun e hiç görmedin sonuçta çünkü diye. Halbu ki bilmiyorlar birini sevmek için onu görmek şart değil, ah şu gönül gözünden görmek dedikleri varya.. Ne bileyim alıştım sanki hiç aklıma gelmiyor artık gelse bile anlık birşey gibi gelip geçiyor.. Ama bazen, bilhassa geceleri aklımdan çıkmıyor, sabaha kadar ağlıyorum, sızlıyorum.. O olsaydı herşey bambaşka olurdu biliyorum, ben bile.. Aslında babasız büyüdüğüm için de güven problemim var sanki insanlara karşı, hiç kimseye güvenmiyorum, kendimi bile.. Bazen bomboş hissediyorum, diyorum herkesin bir ailesi var benim neden yok benim ailem neden dağıldı.. Sorguluyorum kendimi, fakat yanıt bulamıyorum.. Sizce ne gibi sorunlar getiriyordu? Nasıldır sizce bu hayat? Bence daima yalnız ve eksik..


0|0

Erkekler Ne Diyor 8

Kızlar Ne Diyor 7

Yükleniyor...