Neden kimse bana inanmıyor?

İnsanlara beni tarif etmelerini söyleseniz ilk söyleyecekleri sıfat dürüstlüktür. Şimdiye kadar görüşlerini dikkate aldığım ve hayatımda yer verdiğim insanlar hep böyle söylediler. Bu işin teori tarafı.

Fakat iş pratiğe dökülmeye geldiğinde, sorgusuz sualsiz bana inanmalarını beklediğim insanlar, temkinli temkinli yorumlar yapıyorlar. Sanki yüzüme karşı yalan söylediğimi düşündüklerini söyleyemiyorlar gibi... O an hani ben dürüsttüm diye sormak, kızmak, bağırmak çağırmak geliyor içimden ama yapmıyorum.

Gerçek neyse hep onu yansıttım, öleceğimi bilsem yalan konuşmadım hep peşin peşin söyledim ne hissediyorsam. Peki neden böyle? Neden kimse inanmıyor bana?

Hayatımda ikinci defa başıma geliyor böyle bir olay. Beni böyle kızdıracak, üzecek kadar. Bu derdimi gidip anlatamıyorum kimselere de. Zaten dertleşmek istediklerim, anlatmak istediklerim bana inanmayanlar. Ne yapacağımı bilemeyip, buraya yazıyorum.

Ne enteresan değil mi? Dürüstlük de bir emek değil midir? Emeğimin karşılığını alamamış gibi hissediyorum. Ortalıkta bir sürü insan işine geldiği gibi konuşuyor. Bir sürü yalan makinası mübalağa makinası var. Onlar bir kez bile bu denli üzülmemiştir. Hak mı bu şimdi?

Böyle olduğu zaman kendimi evime kapatasım geliyor. Home-office çalışma hayatına geçip ölene kadar dışarı çıkmayayım diyorum. Ne değeri var gökteki denizdeki mavinin, ağaçtaki yeşilin, sana değer veren ne söylersen söyle inanan birileri olmadıkça.

Öyle işte...


0|0
1|0

Kızlar Ne Diyor 1

Erkekler Ne Diyor 0

Erkekler görüş yazmamış.

Yükleniyor...