Sürekli yargılanıyorum, ezik oluyorum, özenti oluyorum... Ne yapmam gerekiyor sizce artık?

Ezikmişim, bir boka yaramazmışım,özentiymişim, boş insanmışım, ne alsam ne yapsam hepsi kötü hepsi iğrenç... Sevgilim bile bugün ezik gibi yaşıyorsun millete özeniyorsn dedi.. Ben onun sevgisini s. keyim. O kadar hakaret ediyor ki kuyruğuna bastığımda. İma yapıyorum onu çıldırtıyorum ve öyle şeyler sayıyor ki.. Sogutuyormusum, ondaki ben bitiyormus... Tek o değil annem bile dahil. Ben ağzımı açtığımda, "Sen şöylesin, böylesin, bu yüzden söylüyorum" oluyor... Hep kendini haklı gören insanlar. Canımın nasıl yandıgını görmeyen, kendilerinde bir hak görüyorlar. Evet gerçekten eziğim. Hemen sineye çekiyorum unutuyorum diye bunlar değil mi? Sabrettiğim için değil mi? Onlar kadar ağır konuşmadığım için değil mi? Kırmak istemediğim için değil mi?
Şu an bunları ağlayarak yazıyorum. Ama biliyorum kimsenin umrunda değilim, herkes bencil. Anlatmak istediğim şu. "Arkadaşım" olan insanlar ne yapsam ne etsem sürekli eleştiriyorlar. Ağzımı açıp tek kelime desem dahi ben suçluyum. :) Yardm edicez derken sürekli hakaret suçlama. Mesela geçen çok güvendiğim bir insandan darbe yedim. Olayı anlatmim. Yapmaması gereken bir şey yaptı benimle alakalı sırlarımı ortaya döktü. Sorduğumda da "Sen bana bunu yapmıştın, hakettin" oluyor... Mesela sevgilim o ağır hakaretle ettiğinde "Sen bana şunu yaptın, sen bana şunu dedin, boğuldum artık patladım" oluyor... Yani hayatımdakilere göre hakaret etmek eleştirmek haketmekle oluyor küçücük sey olsa bile.. Annem de dahil sürekli bir ezme, hakaret, suçlama. İnsan ya öldüğünde kıymete binermiş, ya da kaybolduğunda. Bu ikisinden birini yaşatıcam. Beni sevdiğini söyleyen insanlar canımı en çok yakan insanlar...


0|0

Erkekler Ne Diyor 2

Kızlar Ne Diyor 1

Yükleniyor...