Niye kendimi değersiz hissediyorum?

Küçüklüğumden beri annem babam ve abim farkında olarak veya olmayarak bana kendimi kötü hissettirdiler çoğu zaman. Babamın aşağılayıcı ve suçlayıcı konuşmaları , annemin sorunlarımı görmezden gelmesi , abimin duygu sömürüsü yaparak kendini haklı çıkarması ve istediklerini anne ve babayı sıkıntıya düşürme pahasına yapması beynimi ağrıtıyor artık. Babam zaten liseye kadar fiziksel şiddet te uyguladığı için bende kendime ve hayata karşı güvensizlik yeterince mevcut. annem benim ruhsal hassaslığımı üniversiteye gidince anladı biraz. abimin sorunları her zaman öncelikli ve önemli sayılmasına rağmen kendisi prensesler gibi yaşıyorsun valla der. bir de Üniversite boyunca hiç maddi yardımı olmamasına rağmen güya şaka yoluyla zaruri harcamalarımdan söz ediyordu. Uzak bir şehirde okudum ben. Kendisini aşka ve eşine adayıp üniversiteyi bitirmediği için bana gıcık oluyordu heralde. yıllardır yurt dışında ve eşinden ayrılıp dönmeyi düşünüyor. kaç yıldır zaten güzin abla gibi saatlerce dinledim sorunlarını telefonda. aynı evde tekrar hepberaber yaşamak sıkıntılı olacak. evden çıkmayı sevmememe rağmen aile ortamından uzaklaşmak istiyorum çoğu zaman. umarım iş hayatım o yönde olur ilerde.çünkü bu evde kendimi suçlu hissetmeye alışmışım.


0|0
1|0

Erkekler Ne Diyor 0

Erkekler görüş yazmamış.

Kızlar Ne Diyor 1

  • bir nevi bengibisin bunun cozumunu bulursan banada onerirsensevinirim

    0|0
    0|0
    • Çözüm olarak aile bireyleri için bile olsa kendinden gereğinden fazla ödün vermemek düşünülebilir belki. çünkü sıkıntıda kaldığım bazı durumlarda hiç kendilerine pay biçmeyip direkt beni eleştirmeleri benim dışardaki insanlara karşı güvenimi azalttı.

    • Çözüm mü emin değilim ama ben de ailemden biraz kopuk çocukluk yaşadım. Şiddet filan yoktu bende, maddi olarak da durumumuz çok iyidi ama ailem inanılmaz derecede beklenti içinde insanlar. Tıp fakültesi dışında bir eğitim kabul etmezlerdi, oyun oynamak yerine ders yapmam bekleniyordu. Onların karar verdiği sporlar, onların seçtiği arkadaşlar, onların sevdiği müzikler ve onların denetiminden geçen filmleri izleyebiliyordum sadece. Okul birincisi olup yinede azar işiten ve asla memnun edemeyen biriydim. Hala daha öyleyim ama evden ayrılalı yıllar oldu. Çocukluğumda bundan kurtulmak için kendimde bir hayal dünyası kurdum. Her gün hikayeler, şiirler, olmayan sevgililere mektuplar yazıyordum. Hikayelerim iyice gelişti zamanla, bilimkurgu oldu. O dünya çok güvenliydi. Belki kendine güvenli bir dünya yaratman gerek?

Yükleniyor...