Sizce bu işin bir çaresi var mıdır? (Lütfen bakınız.)?

Sürekli bir öfke hali içerisindeyim. Bazen o kadar nefret doluyorum ki birisini bile öldürmek istediğim oluyor. Geçenlerde babama sinirlendim ve üzerine yürüdüm. Nedeni ise her olumsuzlukta beni suçlaması ve beni diğer zıpır aile çocuklarıyla aynı görmesi. (olmadığım halde) Annem araya girmese saldıracaktım, annem zor tuttu. Babam olmasa keserdim o an onu. Yıllardır bir kere bile baba oğul olamadık, hiçbir zaman koçum deyip başımı okşamadı, beraber hiç vakit bile geçirmedik doğru düzgün. Hiçbir zaman sevgisini yüreğimde hissetmedim. Aynı şeyler abim için de geçerli. Hiçbir zaman abiliğini içimde hissedemedim. Hiç babam ve abimi sevemedim. Abi-kardeş olarak oturup konuşmuşluğumuz bile yok. Kız mevzusunu 2 sine de anlatmadım. Annemi ise birazcık seviyorum. Onunla da tam olarak anne oğul değiliz. Kaç sefer onlara sinirlediğimde duvarları yumrukladım bilmiyorum. Korktular hepsi... Onlara zarar vermekten kaçınıyorum ama bazen kendini tutamamaktan korkuyorum. Bu nefret hissi diğer insanlara karşı da oluşuyor bazen... Yorumlarınızı ve önerilerinizi bekliyorum. Teşekkür ederim.


0|0
43

Senin görüşün var mı?

Kızlar Ne Diyor 3

Erkekler Ne Diyor 2

Yükleniyor...