Böylelerine hep imrendim😔 Peki ya siz?

Çocukluğundan beri en yakın arkadaşı olan, ailecek gelip giden, araları bazen açılsa da hiç kopmayan ikililer vardır ya benim hiç öyle bir ruh ikizim olmadı. Hep dış kapının mandalı oldum😰 Beni sevdiler ama hep 2. planda oldum. Kimi 1. sıraya koyduysam beni daha sıradan gördü. Geçmişimi geri getiremem. Ama bence çocukluk arkadaşları bambaşka oluyor. Ondan sonra tandıklarınla bazı şeylere hep geç kalmış gibi oluyosun. Bu yaştan sonra kime en yakın arkadaşım diyebilirim ki. Herkesin bir en değerlisi var. Kimseye tam anlamıyla güvenemiyorum yani güvensem bile o kişi beni en yakını olarak görmüyor. Aslında bana en yakınımsın diyen biri var ama daha yeni tanıştık ve o çok uzakta. Görüşemedikten sonra ne kadar "en yakın" olunur ki. Arkadaşlık konusunda bu benim içimde bir yaradır. Benim gibi olan var mı? Yoksa siz aman boşver en yakın olmaya gerek yok anlaşıyosak, birlikte iyi vakit geçiriyosak kâfidir diyenlerden misiniz? Bu durumu ben mi abartıyorum😰? Bir teselli verin içimi size döktüm a dostlar😔


0|0
126

Senin görüşün var mı?

Erkekler Ne Diyor 5

Kızlar Ne Diyor 11

Yükleniyor...