Utangaç Gencin Anatomisi

Utangan Gencin Anatomisi adlı yazıma hepiniz hoşgeldiniz..

Önce güzel bir fon müziğiyle başlayalım..

Evet.. "Aylardır bekledim, açılmadı." "Hala gelip benimle konuşmuyor." "Saatlerce bakıyor ama 1 gün dahi selam bile vermedi." bu cümleleri kurduğunuz ve belki de sırf bu utangaçlığını yenemediği için ilişki tecrübesinden uzak, öz güveni yerlerde, sevilebileceğinden bir haber, mutlu olmaya değil de mutsuzluğa aday olduğuna inancı olan ve belki sizlerin de unuttuğunuz kişilerdir 'Utangaç Erkekler'.

Hepimiz biliyoruz ki ülkemizde 'Utangaç Erkek' ve 'Utangaç Kız' olayı diye bir olay mevcut. 'Utangaç Kız' tırnak içinde bu kızlarımızın sorunu yok. Sorunu varsa da "Erkeklerle Sohbet Edememe." sorunu vardır. Üstte yazdığım ve tüm yazdıklarımın temel sebebi Öz Güvensizlik.

Yaklaşık 18 yaşından beri Çocuk Psikolojisi-Psikoloji-Motivasyon Kaynakları üzerine kitap&makale ve video olmak üzere 4,5 senedir ilgi alanım. Bunun temel sebebi başlıkta da belirttiğim üzere "Utangaç" bir birey olmanın ve reel hayatımda hiç bir kıza tam anlamıyla doğru şekilde yaklaşamamış olmanın(Öz Güvensizlik) götürüleriyle yakından ilgilenmek istememle başladı.

Bu sorunun temeline inmek istiyorum. Açık konuşmayı seven biriyim. O yüzden detaylardan mümkün olduğunca kaçınmamaya gayret ederek yazıyor olacağım.

Kendi ergenliğimin ve kızlara karşı bir şeyler hissedişimin yaşını tam olarak 13 olarak düşünüyorum. O günden bu güne bende hep eksik bir şey vardı. Bunu farketmem tam 5 senemi aldı. Evet.. Tam 5 sene. Aynaya baktığımda kendime hep söyleyecek bir şeyler aradım ve buldum. Olumsuz ne söyleyebiliyorsam kendime söyleme cürretini kendimde her daim bularak hayatmıın en yanlış eylemlerini o zaman yaptım. Babam son derece öz güvensiz ve pasif biri. Sosyal hayatı sadece amcamla kahvede içtiği 1-2 çaydan ibaret. Maalesef onun ilgisinden, babalık ilgisinden ve yakınlığından uzak büyüdüm. Evde biri vardı ama benden uzaktaydı. Olmasaydı da olurdu. Hayatı kemal sunal filmlerinden ve pazar günü trt'de yayınlanan kovboy filmlerinden ibaret biri bana Erkek olmanın belki de birinci şartı "Öz güven" 'i aşılamakta yetersiz kalmıştı. Tüm sosyal hayatım vb. etkinliklerim Annem sayesinde gelişti. Babam hayatı boyu verdiği sözleri tutmadı. Aramızda Baba-Oğul ilişkisi hiç istediğim gibi gitmedi. Soru sorduğumda fazla soru soruyorum diye, öksürdüğümde bir den fazla öksürüyorum diye, hızlı konuşuyorum diye, istemediği ama iyi niyetli bir arkadaşımla takılıyorum diye çok kızardı. Ani çıkışları vardı. Tahmin edemezdim ve hepsinden daha acı bir mevzu varsa o da kendi babasından hiç bir şey görmemiş, sadece kullanılıp hayatına terkedilmiş olmasıydı.

Peki bunun olması aynı durumu benimde yaşamam gerektiği gerçeğini babamın kabullendiği miydi ?

Evet bu soru zihnimi çok meşgul etti. Şu an çok şükür öz saygımı koruyabiliyorum ya ama 'Öz Güven' ? Çocukluğumda Babamın varlığını ruhuma sindirememiş, karşımda baba olarak yetişkin birini bulamamış, rastgele yetiştirilmiş, sadece ana eline bırakılmış ve erkekliğine geçişte bile babasından destek almamış bir genç. Evet bu benim.

Bu durumu benim oğlumun/kızımın yaşamaması için "Bir çocuğun psikolojisi nasıl olmalı ?" sorusuna yanıt aradım. Süper dadı & Doğan Cüceloğlu ve Psikoloji Sitelerinden değerli hocaların neredeyse hiç bir programını makalesini kaçırmadım. Sizlere de tavsiyem değerli çocukluğunuz yanlış eylemlerle harcanmış olabilir ama sizde bu isyana katılın. Bu yanlışa karşı doğru ve dik duruş sergileyebiliriz. Mutlaka ama mutlaka evlatlarımıza karşı sohbet etmeyi seven, onlarla aktivite yapmaktan korkmayan/kaçınmayan, büyüklerimizin yanında her nerede olursa olsun onlara sevgide kusur etmeyen, bir adamla konuşuyormuşçasına onunla muhabbeti 3 yaşında dahi olsa eden ve onun hayal dünyasına saygı duyan, ciddiye alan bir baba/anne olun. Bu dünyada onların sizden başka birisi yok.

Bazı sorularda okuyorum. Bakıcı, kreş veya ananne/babanne bakar. Sizce ne kadar doğru eğitim verebilir ? 08:30-18:30 arası iş hayatı olan döndüğünde de evladıyla 1 saat bile ilgilenemeyecek olan bizler nasıl olur da evladımızı dikkat edin !! Annemiz dahi olsa bırakabiliriz ? Sırf başına bir şey gelmesin istediğimiz için evlatlarımız yanlış eğitim alıyor. Üstelik karakterin oturduğu 0-6 yaş arası dönemde çocuk "Kreş-Bakıcı-Ananne/Babanne" üçgeni içinde çalkalanıp duruyor. Sizden öğrenmesi gereken hiç bir şeyi tam öğrenemiyor. Unutmayın ! Doğru yetişmediyseniz doğru yetiştiremezsiniz !

Maalesef geçmiş neslimiz ilgiden , sevgiden , aktiviteden ve şefkatten uzak yetişti. Bir çoğunun gözlerine biraz bakarsanız bunu anlarsınız. Bir çoğu "Çocuk Psikolojisi nedir ? Çocuklara nasıl davranılması gerekir ?" 'in cevabını veremiyor. Hepimiz çocukluk yaşamadık mı ? Elbette annelerimiz/babalarımız tüm iyi niyetleriyle mücadele verdiler ama ne kadarı doğruydu ? Kendi anne ve babalarından edindiklerinin yüzde kaçı bizim ruhumuza/karakterimize işlemeliydi ? İşte bu noktada öylesine derin yanılgılar var ki.. Eğer bir çoğumuz Öz Güvensiz, bir çoğumuz aşırı heyecanlı, bir çoğumuz korkak, bir çoğumuz şiddet yanlısı ve maalesef bir çoğumuz özellikle kızlarımız baba sevgisinden uzak kaldığı için çareyi yaşça büyük erkeklerde aramakta.

Siz siz olun arkadaşlar.. Evlatlarınızı yetiştiremeyecekseniz dünyaya gelmesine vesile olmayın. Çok borcunuz var ama iç güdünüz çocuğun olmasını mı istiyor ? O zaman ona kim bakacaksa onun gerekli eğitimi aldırtın. O eğitime göre çocuğunuza bakılmalı. Eğer bu imkanlarınız yoksa borcunuz bitmeden, ona zaman ayırmadan, onun hayatında daimi bakıcı olmadan kimse ama kimse ona doğruları özellikle doğru duyguyu aşılayamaz ! Elbette bunların hepsi içinde büyük emek lazım. Kolay değil ! Bir insan yetiştiriyorsunuz. Kız-Erkek ilişkisini geçtim. İş görüşmesinde bile dik duruşunu muhafaza edebilmesi, karşısındakini etkileyebilmesi ve kendinden emin olabilmesi için temel gereksinim olan "Öz Güven" aileden alınır. Siz olmazsanız o çocuk bir birey olamaz ! Siz olmazsanız o çocuğun hayatta varlığı riske girer ! Kim ister çocuğu öz güvensiz ve öz saygısından uzak yetişsin !?

Biriniz diyebilir mi ? "Benim çocuğum aynaya baktığında kendine mana bulsun. Ağzına gelen tüm hakaretleri saysın." diyebilir mi ?

Bir kişi bile buna onay vermeyeceğine göre kendi hayatınızda olan eksikliklerin farkında olmayanlar dahil farkında olsunlar ! Yarın bir gün Anne/Baba olacaksınız. Saygı ve Selamlarımla.

İkinci yazı dizisi hakkında bir takım düşüncelerim var. Gelecek yorumlara dayalı olarak yazımı şekillendirmek istiyorum. Kendinize iyi bakın. Farkındalığınızı arttırın ve lütfen doğru bilgiyi hayatınızda özellikle anne/baba adayı olmaya yakınsanız bilgi/davranış kademenizi bir kaç adım ilerlettirin.

Sağlıcakla.


4|0
10|13

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Kızlar Ne Diyor 10

  • Süperdi , okuduğum en iyi bencelerden... eline, emeğine sağlık

    0|1
    0|0
    • Güzel yorumunuz için teşekkürler.

  • çok çok guzel... fazlaca dıkkatlı okudum. tebrıkler.

    0|1
    0|0
    • Değerli yorumunuz için teşekkürler. Rica ederim.

  • Güzel, teşekkürler :)

    0|0
    0|0
  • Teşekkürler yazı için :)

    0|0
    0|0
  • Güzel yazı. Özellikle piyano sesi harika geldi. Teşekkürler.

    0|0
    0|0
  • Anlamlı ve güzel olmuş ellerine sağlık.

    0|0
    0|0
  • mükemml bir yazı olmuş.

    0|0
    0|0
    • ALLAH razı olsun. Sağolun.

  • Senin kiz versiyonun da benim sanirim 19 yillik hayatim boyunca istediğimtek bir seyi bile elde edemedim cocuklugumdada bu böyleydi şimdide boyle
    Küçükken disari cikardik o zaman böyle çocuğum ya disarida ne satilsa isterdim bebekler oyuncaklar yiyecekler her şey ama onlar hicbir zaman alinmazdi bende bir sure sonra istemeyi de biraktim
    Ders calismayi severdim düzenli bir hayat isterdim hep dolaplarim giysilerim bile hicbir zaman daginik olmazdi ama ailem sağolsun simdi tam tersiyim bir o kadar daginik bir o kadar sorumsuz
    Babam ayni senin ki gibiydi sorumsuzun teki beni de annem yetiştirdi annem çok baskin babam ise çok pasif bir kişilikdi boyle olunca da berbat bir çocukluk geçirdim
    En basitinden kitap okuma aliskanligi biliyor musun ailemde hic görmedim koy gibi bir yerde okul okuduğum için oradada edinemedim aliskanlik simdi sorsan 19 yildir 2 kitap ancak okumusumdur bende senin gibi bunları çocuğuma da yasatmamak için arastirdim ve hep ayni şeyi gördüm çocuklar bizi değil yaptiklarimizi taklit ediyor simdi ben hic kitap okumayan (sıkılıp birakirim hep) bir insan olarak çocuğum olursa ona ne kadar örnek olabilirim ki?
    Çocukluğum böyleydi simdi nasilsin diye sorarsan da asosyal değilim astım bunları ama içimde hep bir ozguvensizlik hep bastirdigim duygularim hep kesvedemedigim yeteneklerim (var mi orasi bile ayri muamma )
    Ne yapicam bilmiyorum

    0|0
    0|0
    • Öncelikle değerli görüşünü paylaştığın için teşekkür ediyorum. Evet maalesef şu nesil yani biz bir şeyler konusunda zincir koparmayı isteyerek büyüyoruz. Bir yanlış var ve biz bunun nedenini temel sebebini onun da temel sebebini bilerek ve doğrusunu öğrenerek ileride doğruyu yapma isteğiyle yanıp tutuşuyoruz. Bir çocuk temelde adam gibi yetişmediyse ileride psikologlar eşliğinde ne derece düzelebilir? İlk önce bizim bir şeyler yapmamız temelden ihtiyaçlarını karşılamamız gerekmez mi? Bir şeyler bizde olmayabilir ama çocuğumuzda olmalı Bunu da içimizden gelerek yapmalıyız. Mesela teyzemin arkadaşının kızı daha 4 yaşında. Abileriyle aynı odadayız onlar oynuyor aldım karşıma kızı sohbet ediyorum. O kadar hevesli anlatıyor ki anlatamam. Sen de 1 saat ben diyeyim 2 saat. Hiç lafını kesmeden ara ara soru sorarak onu dinledim. Çocuk 1 hafta boyunca beni sormuş annesine. İşte bu kadar değerli bir şey çocuğu adam yerine koymak. Keşke gerçek abisi olsaydım. İNŞALLAH daha iyi olucaz.

    • Hepsini Göster
    • Karsi cinsin aglamasina hassasim diyene kadar ağlıyordum :'((
      Bir an kendimi senin yerine koydum annemin Allah korusun öldüğünü düşündüm sana kolaylikla dedim alismissindir diye ama alisilmazdim herhalde annemden başka kimsem yok ne yaparim bilmiyorum :'(((
      Neyse gece gece duygusala bagladim :)
      Dua edelim dua edelim sende bana et bende sana olur mu? Elimizden baskasi gelmez çünkü :/

    • Ağlama. İçimizdeki acı bize güç veriyor. ALLAH'ım İNŞALLAH hayatlarımızı gerçekten hayırlısıyla idame ettirebilmemizi nasip eder. Hayatımızda tek düşünmemiz gereken kendimize olan öz güvensizliğimiz değil. Eşimize olacak olan sorumluluğumuz, çocuğumuza karşı olacak olan sorumluluğumuz, çevremize akrabalarımıza en başta anne babamıza olan sorumluluğumuz. Altından kalkıcaz. Evet annesizlik çok acı ve benimde annemden başka sarılabileceğim kimse yoktu. Şimdi annem sayılabilecek biri var teyzemde anne yarısı çok şükür üstümüzde bir çatı yanımızda öz de olsa insan var. Eğer nasibimizde varsa eşimizde çocuğumuzda olacak. Hiç bir şey için erken değil. Şu an öğrenmez doğru olan için çaba göstermezsek ileride o kadar hengame içinde nasıl başarıcaz :) İşin garip tarafı ya iş işten geçerse? Aç bak siteye ne kadar boş soru olduğunu gör. Aslında bir çok soru sorun bile değil ama bizi bizim gibiler anlar. Keşke genele yayabilsek.

  • Çok güzel bir yazı yazmışsın tebrik ederim.. Benzer şeyler bende de mecbur.. bir çocuk gelişimci olarak bende psikoloji ve çocuk psikolojisi alanıyla ilgileniyorum. Doğan cüceloğlu hakikaten çok iyi.. Ben Adem Güneş'ide çok severim. Hocam olduğu için demiyorum gerçekten çok başarılı biri ve kitaplarını da herkese tavsiye ediyorum.
    İnşallah yeni nesil anne babalar geleceğimizi emanet edeceğimiz çocuklarımıza iyi bakar iyi yetiştirirler.

    0|0
    0|0
    • Yorumunuz için çok sağolun. ALLAH razı olsun. Aynen öyle çok değerli hocalarımız. İNŞALLAH tüm kardeşlerimiz bazı şeylerin farkında olur ve çocuklukları nasıl etkilenmiş bilir ileride ona göre kendi olabilecek çocukları için önlem alır. Tekrar sağolun.

  • Guzel paylasim olmus tebrik ederim, benimde fazlasiyla onemsedigim bir konu. Psikologlarinda sIkca soyledigi gibi bireyler cocugu oldugu zaman "Annem/babam gibi olmayacagim" derler ama ne yazik ki bilincsizlikten tam da onlar gibi olur.
    Kendi cocuklugumdan yola cikarak bende Adem Gunesin dusunce ve fikirlerini cok benimsiyorum. "Sindirilmis" cocuklar gormeyelim artik.

    0|0
    0|0
    • "Doğru yetiştirilmezseniz, doğru yetiştiremezsiniz !" Sözümü açıklar nitelikte "Büyüyünce çocuğuma böyle yapıcam." sözü aslında böyle gelişiyor. Çok sıkılan çok serbest bırakıyor, çok serbest bırakılan da çok sıkıyor. Her insanın ilgi alanından biri ve başı mutlaka "Çocuk psikolojisi/Psikoloji" olmalı ki temelden bazı değerleri evlatlarımıza aşılayalım. Değerli görüşünüz için çok teşekkür ederim. Tavsiyeniz doğrultusunda Adem Bey'in kitabına bakıcam :) Sağolun.

    • Ben tesekkur ederim, kesinlikle programlarinida tavsiye ederim orada kendinizi bulacaginizdan eminim. Sevgiler...

    • Rica ederim. Tekrar teşekkürler.

Erkekler Ne Diyor 13

  • Eline emeğine sağlık

    0|1
    0|0
  • neden beni anlattın kardeş :D

    0|0
    0|0
    • Aslında geneli anlattım. Anlatmak istemediğim ama varoluşunu da asla inkar edemeyeceğim gerçekçilikle anlattım. Bizler için hepimiz için.

      Okuduğun için teşekkürler.

  • ben utangacım çok mutsuz olurdum eskiden şimdi çok mutluyum utanmanın en büyük anlarını yaşadım artık çok cesurum

    0|1
    0|0
    • Ne mutlu size. Bekar mısınız bilmiyorum ama İNŞALLAH olacak veya var olan evladınız daha şanslı olur.

    • Hepsini Göster
    • Anlamadım? Ne demek istediniz?

    • acemi öğrenci avcı öğretmen diye film var. ordaki rıchard benim gibi biri kendimde bulduğum ir sürü özellik onda var ama onun gibi bende değiştim

  • Üstad yazı gerçekten çok güzel eline sağlık okuduktan sonra bir çok düşünce belirdi kafamda çevremdeki yanlışlar yaptığım yanlışlar belirdi benimde ilgili olduğum bir konu ve düşündüklerimi siz çok güzel kaleme vurmuşsunuz yazmaktan vazgeçmeyin takipteyim :)

    0|1
    0|0
    • ALLAH razı olsun sağolasın. Elimden geldiğince yazmaya devam edicem. Burada da yorumlamış herkese linki kopyalayıp yollıcam. Fazla uzakta değil :) Tekrar teşekkürler.

    • Bekliyorum o zaman üstad 😊

    • Üstad demeyin yahu. Sadece sıradan duygularını, düşüncelerini ifade etmiş biriyim :) Hayırlı geceler. Tekrar sağolun.

  • Eline sağlık güzel bence.

    0|0
    0|0
  • Süper

    0|0
    0|0
  • sağ ol. teşekkürler.

    0|0
    0|0
  • bu dediklerinizi bende yaşadım , hiç takdir edilmeden-aferin oğlumsuz geçen uzun yıllar. artı birde 'sen nerden bilirsinler,'' toplum içinde fikrini söylediğinde büyüklerin senin sözlerini tiye bile almaması... gibi birçok şey özgüvensiz yetişmeme sebep oldu. Bu özgüvensizliği genelde aşıyorum ama sonuçta bilinçaltına yerleşmiş olan özgüvensizlik hiç gitmediği için bazen kendimi öz güvensiz, umutsuz, ve öz saygısız bulduğum zamanlar oluyor. Tekrar kendime verdiğim telkinlerle düzeliyor ama tekrar bir bakıyorum aynı şey yine oluyor bu şekilde dalgalı bir seyir izliyor ve bu beni çok rahatsız ediyor. İnşallah bu yaşadıklarımı çocuklarım yaşamaz...

    0|0
    0|0
    • Maalesef öyle. Biz anca destek alabiliriz belki bu kendimize yaptığımız haksızlıkta biraz engel olur. Psikologlarda bunun için mücadele veriyor. Sorunu kökten çözemezler zaten boşa değil çocuk eğitiminde psikolojinin önemi. Zamanında bazı şeyler olmalıydı ki sen kendini içten içe iyi hissedesin. Kısaca kendini hiç bir insandan ayırma böyle yaparken de büyüklenip kibirlenme ama bil ki sende benden ondan şunlardan farksızsın. Bunları düşün. Yavaş yavaş bazı durumları aşabilirsin artık yetişkin bir bireysin. %100 çözemezsin ama %30 çözsen bile bu senin karına. İNŞALLAH doğru bilgileri öğrenip çocuğuna gerçek bir "BABA" olabilirsin. Hakkımızda hayırlısı olsun.

    • hayırlısı inşallah. çabaya devem edeceğiz hayat devam ediyor yapacak birşey yok...

  • dostum söylediklerin çok doğru ben hala babamla çatışma içindeyim ben ağır şartlar altında bugüne geldim sende aynı şekilde devam et diyor
    ve özgüven adına şu an çok büyük bir problem yaşamasam da zamanında sıkıntısını epeyce bende çektim
    aslında olay basit insan hangi yaşta olursa olsun desteklenmek istiyor takdir edilmek istiyor kişiye özgüven bu şekilde aşılanır. Ancak toplumumuzdaki algı "yüz verirsem astarını ister" "otoritem sarsılmasın" olduğu için yani karşımızdakine değer kültürü ile yaklaşmak yerine korku kültürü ile yaklaştığımız için evde kendi çocuklarımızı heba ediyoruz.
    maalesef eğitilmiş değil öğretilmiş nesiller yetişiyor hal böle olunca...

    0|1
    0|0
    • Aynen öyle. Ortada cezalar silsilesi var ama takdirler silsilesi yok ! Bizim benliğimiz taş mı? Diyorum ki benim babam ağır bir çocukluk geçirdi aynı çocuıkluğu bana da geçirdi ama ben hayatıma odun gibi devam mı ettim? Kendimi bu işe adadım. Tabi belki karakterime annem tarafından işlenmiş veya babam bilmeden bana aktarmış bir özelliği sayesinde böyle dışa vurmayı, sorgulamayı ve doğruyu aramaya ihtiyacı öğrendim ama iyi ki bu oldu. En basiti bir şeyler tersse bile bunun doğrusu için araştırmak lazım. Psikoloji dalı bundan 150 sene önceye yakın ortaya çıktı. O zamanın insanları günümüzdeki bir çok hastalığın sebebini buldu. Daha sonra davranış problemlerini sosyolojik deneylerle ispatlayarak yazımda bahsettiğim mevzulara değindi. yani ben öğrenmeme ve çocuğuna uygulamama bahanesini geçmiş 2 neslimize yakıştıramıyorum konduramıyorum. Elbette internetin varolması gerçeği bizleri çok etkiledi. Bu sayede çok daha kısa sürede doğru bilgiye ulaşmaya çalıştık ama nolursa olsun.

    • Bir çok şey öğrenilmeliydi ve hayatımızda olmalıydı. İNŞALLAH bizlere nasip olur. Yorumunuz için sağolun.

  • yazı güzel olmus öncellikle elinize agzına saglık, erkeklerin acılamamasının sebebi bence olumsuz ters bir yanıt alabilecek olmasıdır. yani kafasında öyle bir kurgu varsa ondan korkuyodur diye düsnüyorum gerci bende bu durum var utangacımdır biraz olumsuz yanıt almaktan korkuyorum yani :) yazınız güzel olmus.

    0|0
    0|0
    • Onunda sebebi "Öz güvensizlik." maalesef. Bende yaşadım belki sizde yaşadınız. Bir kıza bakıyoruz bir de kendimize. "Ya kesin reddeder." deyip içimizdekileri söylemiyoruz halbuki asıl yanılgı burada hem kendimize haksızlık ediyoruz hem de karşı tarafın yerine karar veriyoruz. Sen ister misin senin yerine karar veren biriyle bir birliktelik? Sana delikanlı gibi gelsin duygularını söylesin kabul edip etmemek senin kararın olmalı değil mi? Neden o senin yerine karar verip hayatına devam ediyor? İşte bu karşı tarafın düşündüğü. Sen bunları yalandan aşarsan o bunu hemen sezer ve direk reddeder. Gerçi artık teklif vs. olayları tarihe karıştı belli konuşmalar oluyor süreç ilerliyor sonra zaten bir bakmışsın sevgilisin ama dediğim mevzu sizin bana aktardığınızla alakalıydı.

      Düşünceleriniz için sağolun :)

    • valla söylediklerinizde sonuna kadar haklsınız ama bendede olusuyo utangaçlık ister istemez ama bu söyledikleriniz benim görüslerimi kuskusuz etlileyecek tesekkürler.

    • Aynen öyle. Biraz biraz aşarsan kendini daha rahat hissedersin. Acele etme. Bu karakter meselesi olmuş. Biz bunu kolay aşamayız ama yavaş yavaş yılanın deri değiştirmesi gibi uğraşır ilgilenirsek adım atabilir belki en azından kendimizi daha rahat hissedebiliriz. Rica ederim :)

  • Yazınızı çok beğendim elinize sağlık , devamını bekliyoruz.

    0|0
    0|0
    • İNŞALLAH yakın zamanda 2. bölümü yazmak istiyorum belki de o gün yarındır. Takipte kalın.

  • Yazı çok güzel olmuş tebrikler. Herşeyiyle beni anlatıyor benim babamda dedemden birsey görmemiş ve kendi de bana birsey göstermedi. Benim zaten doğuştan olan utangaç bir yapım var. Ve üstüne babam ilgisiz sevgisiz sert biriydi. Çok korkardim ondan halada korkarım. Ona olan korkum herkesten korkmama sebeb oldu. Boktan bir çocukluk ve okul hayatı geçirdim. Ve doğup büyüdüğüm mahalle de kotu bir yerdi köyden beterdi arkadaşım yoktu. Hayatımda sevgiliyi bırak normal kız arkadaşım olmadı. Ve şimdi SOSYAL FOBİLİYİM. Ve ilerde çocuk yapma konusuna gelince benim evlenmem bile zor daha sevgilim olmuyor nasıl evleniyim. Hadi evlendim diyelim benim gibi biri nasıl sağlıklı çocuk yetistirsin

    0|0
    0|0
    • Değerli yorumun için teşekkürler. Kendini küçümseme. Hayatta herkes belli aşamalardan geçti. Kimimiz daha ağır kimimiz daha hafif ama bu hayattan beklentilerini minimize etmene yardımcı olsun. Senden daha ağır şartlarda yaşayanlar da oldu. İNŞALLAH elinden geleni yaptığında çok daha iyi olacaksın. Tekrar yorumun için sağol..

    • Hepsini Göster
    • Çabalayacak uğraşacak gücüm yok, içimden de gelmiyor artik

    • Hakkında hayırlısı kardeşim.

  • çok güzel olmuş kardeşim. bu %100 benim hayatım diyebilirim. peki hala hiç sevgilin olmadı mı. ayrıca özgüvensiz olmaktan ziyade sosyal fobili olmaya kadar götürür adamı bu şekil yetiştirilen insanlar ki o hastalık çok daha tehlikelidir utangaçlıktan. çok bilinçli bir yazı olmuş. her insan çocuk yapmadan önce bu yazıyı okumalı aslında. en azından yeni nesil insanlar internet kullananlar filan böyle bir yazıyı okuyarak bu bilinci kazanırlar.

    0|0
    0|0
    • Netten tanıştığım bir kızla reelden görüştüm ve gerçekten sevemediğimi farkettim bir kaç ay sürdü. Reelde ise adım attım ama oda sırf sevgilim olsun diye başarısız oldum. Gerçekten sevdiğim veya ciddi hoşlandığım kızlara ise hiç bir zaman açılamadım veya adım atamadım. Çok şükür sosyallik açısından sıkıntı yok bir ortama kolay ayak uydurabilirim ortamda arklarla çabuk diyalog kurabilirim. Bu kısmı benim için hiç sorun olmadı. Tek sorunum yukarıdaki anlattıklarım oldu. Bu arada genel yorumun için sana çok teşekkür ederim. Bu kadar süre sonra yorum almak hem şaşırtıcı hem mutlu edici oldu :)

    • Hepsini Göster
    • Aynen öyle. Aynen dediğin gibi. Kendin bu olumsuz düşünceyi o kadae sindirmişsin ki hem kendini hem yanındakileri mutlu edemiyosun bu da başkasını mutlu etmekte yetersiz kaldığın için kendine olan öz güvenine bir balta da sen vuruyorsun. Zamanla doğru kişiyi bulup evlendiğimde her şey tabi ki bitecek ama ben sonrasını düşündüğüm için bu konuyla derin ilgileniyorum :) EİG seni seçmek isterdim ama biliyorsun bence de böyle bir şey yok. Sağol eline emeğine sağlık :)

    • Evet dediğin gibi sosyal fobiye kadar götürdü benide

Yükleniyor...