Yalnız Yaşamayı İsteyenler Tekrar Düşünsün!

12 yaşlarındayken falan aileden kopup yalnız kalmak isteyen bir çocuktum. Ergenliğin verdiği psikoloji beni ailemden baya soğutmuştu ve düşündüğüm tek olanak, büyüyünce evden ayrılmaktı. Bu düşünceyle büyüdüm; "üniversiteye gideyim de bir an evim ayrı olsun" ahh nereden bilebilirdim. Şimdiki aklım olsa hatalarımın farkında olurdum. Büyümeden öğrenilmiyor mu bir şey? Ne yazık ki!

Zaman geçti, geçti de ben hâlâ küçük bir çocuk misali hâlâ ev ayırma düşüncesi... Annem, "dur !" diyebilirdi fakat beni zapt etmek o kadar zordu ki; yerimde duramıyordum, yere göğe sığamıyordum. böyle bir ergendim işte ben.

Yaş 18 oldu ve ben olgun, ne yaptığını bilen biriydim kendimce! Artık ayrılma zamanın geldiği düşüncesi yıkıp kavursa da beynimin rüzgarlarını, bir yanım "gitme" diyordu; ne yazık ki çok geç, annem artı kabullenmişti gideceğimi. Gittim ve hayatımın pişmanlığını yaşadıktan sonra, yapayalnızım artık!

Eve geldiğinde yemek bulmak artık çok zor!

Hep aklımı kurcalayan bir düşünceydin unutamadığım; "Anne çook yorgunum, miss gibi yemek kokuyor etraf" unutmakta mümkün olmayacak. Dediğim gibi işten her yorgun gelişimde, ev yemekleri yemek rüyalarımın bir parçasıydı.. çoğu zaman olmasa da arada yemek yaparım fakat çok da koyuyor ya! Yorgunken yemek mi yapılır? "Olaamazzz" diyerek evine adım atmak çok başka, sanki bir ayağım hep komşuya gitmek istermiş gibi

Aile ortamı, sohbet/muhabbet, eğlence, kahkaha bulmak çok zordur!

Yalnız kalmayı sen seçtin güzelim sana müstahaktır. Ortam görnediğim için, ortama girmek çok zor oluyor. Eğlenmeyi unutacaktım az kala! Arkadaşın evine çağırır da gidersin aile ortamı koymaz mı? Eskilerden bir hüzün, kulağımda bir çınlama, sevmediğim ayrılık şarkılarının da bana hoş gelip dinlemem, elimde çekirdek(çiğdem) kitaplarla muhabbet etmek gayet sinir bozucu, sanki onlar da artık muhattap olmak istemiyormuş gibi hep mi aynı son? Uyusam gözlerim bırakmaz. Korkunun esiride olmak ne acı her gece aynı duygu. İnsanların söylemlerine (tek mi kalıyorsun, korkmuyor musun?) ne demeli? Korkuyorum tabii, ben de insanım.

Geçimi sağlamak kimine kolay olsa da, kimineyse kıt kanaat

Giyim kuşam, ev geçimi heleki kirada olan biri için çok zor artık. Benim durum iyi fakat yalnız yaşamayı güzelleştirmiyor bu. İstediğimi yemek, giymek, eğlenmek istesem de yalnız olunca bu isteklerim kendiliğini eve haps etti. Mutlu muyum? hayır!

Geçimini sağlayamayanlarla devam edeyim, eğer ki durumunuz yalnız kalmanız için yeterli değilse, yalnız kalma kararını rafa kaldırmanız daha doğru olur. Çünkü yalnız kalmak en büyük sorumluluktur ve sen bu sorumluluğun üstünden tek başına gelmelisin. Bunun evi, eşyası, koltuğu, çamaşır makinası, buz dolabı, televizyonu var. Peki paran var mı? -Cevap sende..

Her şeyin olsa bile yine yalnız kalmayı asla tercih etme, muhakkak tek eksiğin huzur olacaktır.

Bonus

Bir sabah kaltığınızda aile ortamıyla karşılaşmak mı yoksa, o ortamın hayalini kurmak mı sence güzel olan?

Hayatın verdiği her zorluğu tek başına göğüs geremezsin, hep bir ardına yaslandığında dimdik duran bir ailen olsun istersin. Yaptığın başarıları birlikte kutlamak, başarısızlıkların üstünden de birlikte kalkmak istersin. Ben artık tek değilim hayatımda bir anlam var, oğluşum var.


4|2
10|24

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Erkekler Ne Diyor 24

  • 1ay

    yalnız yaşamak çok kötü...

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Bir dönem yalnız yaşadım
    güzeldi keyfim yerindeydi ama insan ailenin yoklugunu daima arıyor
    sonra dönüp dolaşıyosun yine dönüyorsun eve
    ama uzun süre evle kalınca ayrı sorunlar baş gösteriyor haliyle

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Bizim toplumumuzda alttan alta "Aileye bağımlı olmalısın." mesajı yüzyıllardır veriliyor. "Bağlı" değil bakın "Bağımlı" diyorum. Böyle olmalı ki yarın bir gün yaşlanınca o evlat vicdan azabıyla baş başa kalıp aileyi huzurevine gönderme veya yalnız bırakma ihtimali olmasın yani sonu bencillik. Bu kadar yoğun sosyalleşmenin korkusu yalnız kalma korkusu ve çocuklara bireyselleşme fırsatı vermiyorlar aileler hep kendi hep kendi yapıyor ki evlat özgüven sahibi olmasın. Olmasın ki aileye bağımlı olsun. Bir ayağı değil 2 ayağı da aile içerisinde kalsın.

    Yalnız kalmayı kafaya koyarsa gitsin, gitsin ki anlasın ne kadar bağımlı olduğunu ve bu bağımlılığı nasıl kafasından atması gerektiğini düşünüp dursun. Bunu düşünürken sıcak yemeği bahane etsin, desteği bahane etsin. Etsin ki arkasında hep bir desteğin olması gerektiğini düşünsün.

    Biz bu yüzden yalnız kalamadık. Bu yüzden sağlıklı sosyal ilişkiler kuramadık. Hep sırtımızda birer zincir takılıydı ama bu olmamalıydı. Çünkü karar kişinin kendisine değil ailesine ait olduğu sürece bu sıkıntılar hep devam edecek. "Bağlılık" olmayıp "Bağımlılık" olduğu sürece canlar hep yanacak. Yalan ilişkiler, sahte maskeler hep etrafımızda olacak.

    Bireyselleşmeye izin vermediğimiz kadar bencilleşiyoruz ya çok daha dik kafalı ya da çok daha pasif oluyoruz. Ortasını bulamadığımız sürece de problemli hayatlar sürmeye devam edenler olacağız.

    Geçmiş ola.

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Yalnız yaşamak iyi bir şey değil ki, akşam yatınca sarılıp uyuyacağın birinin olmaması kötü bir durum.

    1|0
    0|0
  • 1ay

    valla ben de hep öyleydim 18 yaşımda da öyle bir istek vardı iş hayatına girdim çıktım üniye hazırlanıyorum hala da var o istek diyiceksin neden =D şşimdi o eve geldin mi yemek bulamama olayı kabul çok koyuyor ama şöyle bir durum var bu bana koymaz çünkü 1 sene iş hayatında hep gece 3-4 gibi eve geliyordum yemek yapmak zorunda kalıyordum en azından yemek ısıtmam gerekiyordu ailemle her hangi bir sohbetim muhabetttim de yok annem telefonda babam televizyon da kardeşim kitap başında ben pc başında =p he diyiceksin ev işlerinde nasılsın ütü çamaşır bulaşık 10 parmağımda 10 marifet var zaten temizlikte üstüme tanımam =P iş hayatında az temizlik yapmadım neyse yani yalnız yaşamak benim gibi birine koymaz hala da hayalim çok istiyorum

    1|0
    0|0
  • 1ay

    Gülümsettin...

    İlk defa yalnız yaşadığım dönemde, bir kız arkadaşımın hediye ettiği menekşe çiçeği tek canlısı olmuştu evimin. Konuştuğum da oldu o çiçekle. Dalga geçitğim, ağladığım da oldu. Basit bir saksıda mor çiçekleri vardı. Gösterişli değildi. Sadece dokunduğun zaman canlı olduğunu hissediyordun. Kısacası bana benziyordu işte ya. :)

    Şimdi ben ne zaman öyle saksıda menekşe çiçeği görsem, hapisane arkadaşını görmüş gibi sessizce ve gözlerimle selamlaşıyorum.

    1|0
    0|0
  • 1ay

    Sofraya bi' tabak eksik koymak bile insana koyuyor, boğazından geçmiyor.
    Yalnızlık iyi değil harbi harbi.

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Beş sene boyunca yalnız yaşadım, hiç de abartıldığı gibi kötü bir yanı yok.

    Eve gelip yemek bulamıyorsun doğru, koca adamsın zaten kendi kendini doyurabilmen lazım. Genç bir insanın işten çıkınca çok yorgun olmasını da anlamam ben, bunlar bahane.

    Aile ortamından pek hoşlanmam, ki aynı zamanda insanı çok kısıtlar, akşam evde içtiğin biraya bile karışıp her yaptığına laf edilmesinden, sürekli etrafta birilerinin olmasından falan çok memnun oluyorsan bilemem. Koskoca yetişkin bir insanın sırf evde yemek olsun ve beleşe sosyalleşeyim düşüncesiyle ailesinin yanında yaşamak istemesi bana mantıksız geliyor.

    Fakirlikten geberen aileler de var. Hatta oranlasak yalnız yaşayanlardan daha fazladır fakir aileler. O kadar adamı geçindirmek zordur.

    bir de şöyle birşey var, tek başına yaşayınca ailenle selamı sabahı kesmiyorsun, hayatta ailen sana destek olmak veya gerektiğinde yardımcı olmak için illa aynı evde yaşama şartı aramıyor, o yüzden o bonus kısmı da bana hiç ikna edici gelemedi.

    bir başarı kutlayacaksam, çok farklı alternatiflerim var. Niye anne babamla kutlamak isteyeyim?

    4|3
    0|0
  • 1ay

    Eline sağlık.

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Benim için sadece annem kaldı ama o da bir gün bir şekilde çekip gidecek. Diğer insanlarla gezip eğlenip bir şeyler paylaşmaktansa ömrünün sonuna kadar yalnız kalmayı tercih ederim. Zaten annem ve babamla olduğum zaman hiç kimseyi önemsemeyen bir insandım. Onlardan sonra da düşüncemi hiç bir şekilde değiştiremem. Yalnızlığın getirdiği huzur daha iyidir. :-)

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Bence maddiyat ve korunmak için birine sığınmak onurlu bir davranış değil. Kişi hayatını paylaşmak istiyorsa biriyle evlenmeli

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Yalnızlık ne güzel şey yeaeaa diye methiye düzüp, ona övgüler dizenler, eminim ki hayatında bir gün bile yalnız kalmayan ergenlerdir...

    Evden 11 yaşında ayrıldım. Şimdi 35 oldum. Bu zaman aralığında 5 farklı şehirde, tek başıma, sokak iti gibi yapayalnız ve kimsesiz yaşadım. Hâlâ da bu rezil yaşantı yakamı bırakmış değil. Ne aile bilirim, ne huzur. Dahası Allah'i da kaybettim artık. Hayatımda bir gün bile kafama göre yalnız yaşamanin hayalini kurmayan ben, yalnızlıktan kurtulamayan da ben... En azından evlenebilseydim... Onu da beceremedim aile olmayınca... Sadece nefes alıyorum. Yaşamak değil bu. Rezalet...

    0|0
    0|0
  • 1ay

    yalnızlık daha çekici nedense

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Kesinlikle bu bana iyi bir ders, emeğine sağlık.

    0|0
    0|0
  • 1ay

    iyi hoş olmuş ama insanın karakterine bağlı bişey bu, şahsen ben aile ortamını çok ta özlemiyorum

    1|0
    0|0
  • 1ay

    Bu yazdiklarin sana ait mi?

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Ben yapayalnızım ne yapcam üniversite okuyom ailemden uzakta yurttaki arkadaslar sanki beni dışlamış okulda zaten ne bir arkadaş ne bir sevgilim var ne yapcam ki utangaçıö ve artık kurtulmam lazım yoksa böyle böyle kafayı sıyırırım

    0|0
    0|0
  • 1ay

    güzel olmuş.

    0|0
    0|0
  • 1ay

    1) Yemek yoksa yapar
    2) Aile yeterli ilgili bulamamıştır ve haklı sebeple yalnızdır.
    3) Geçim tek başına lüks yaşamazsın ama yaşarsın
    Bekarlık iyidir gidersin 300-400 tek odalı ev tutarsa mis gibi yaşarsın :)

    1|0
    0|0
  • 1ay

    bu tiple ve kısacık boyumla nası murada erişebilirim ki nası yanımda biri olabilir? Allah beni sevmemiş ki böyle bok gibi yaratmış beni kim sevcek?

    0|0
    0|0
    • 1ay

      Yaa deme öyle insallah karsina senin gibi biri cikar😞

    • Hepsini Göster
    • 1ay

      Beni anlamak istemiyorsun benimle. konusmak da istemiyorsun senin kararin tamam diyorum ve cekiliyorum bence bir psikiyatrisle gorusmen faydali olur yanlis anlama iyi akşamlar

    • 1ay

      @sheeta ben niye psikiyatiye gidiyorum yaa? tipe bakıp nefret eden sizsiniz. hayret bişi. tipe bakıp nefret ederek hangi akla hizmet ediyosunuz?

  • Erkekler Devam
    4

Kızlar Ne Diyor 10

  • 1ay

    Hele geceleri çok korkunç.. Korkudan aklıma kötü şeyler geliyor uyuyamıyorum 😂 yalnızlık kötü 😂

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Eline saglik, guzeldi

    0|0
    0|0
  • 1ay

    birincisi dışarıda yerim ikincisi özlersem yanına giderim ya da telefonla ararım üçüncüsü kazandığım kadar harcarım ve her türlü tasarruf yolunu biliyorum :) tekrar düşündüm ve evet yalnız yaşamayı istiyorum :D

    0|1
    0|1
  • 1ay

    6 senedir ailemden ayrı yaşıyorum bu muhabbet ve yemek olayı benim için 2 günden sonra önemsizleşiyor. Sonra özgürlüğümü bağımsızlığımı özlüyorum evde kalmak çok zor geliyor 18 yaşında bence her insan ailesinden ayrılmalı bir şeyleri kendi halletmeyi öğrenmeli

    0|0
    0|1
  • 1ay

    Param olsaydi cekip giderdim

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Şimdi senin ailen güzel olduğu için, yalnız kaldığında aileni ve aile ortamını özlüyorsun. Bazı insanlar var ki, ailesinde huzur yok. Hep kavga, hep gürültü, hep çatışma. Onlar ailelerinden ayrıldıktan sonra hüzuru buluyorlar ve bir daha da ailelerini özlemiyorlar

    1|0
    0|0
  • 1ay

    Kendi ayaklarının üzerinde durmak onurlu bir davranıştır. Belli bir yaştan sonra hep aile yanında olamazsın. Evlenmek sığınmak için değil, sevdiğin için olmalı doğrusuda budur

    1|0
    0|0
  • 1ay

    Ben de yalnız yaşıyorum 1 senedir şu an her şey çok güzel, biraz karamsar buldum benceni.

    0|0
    0|0
    • 1ay

      1 sene zaten kısa bir süre, nice nice yaşaman gerek. Zamanı geldikçe yalnızlık koyuyor insana

  • 1ay

    Bayan olarak zor en azından oğlun var 😊

    0|0
    0|0
  • 1ay

    Sevdigin yanindaysa hepsine deger bence

    0|0
    0|0
Yükleniyor...