Güçsüzmüşüm Meğer

Ben ablayım biri erkek biri kız 2 kardeşim var. Ailem değişiktir biraz. Zorluk çeken bir annem, sınır küpü bir babam, laftan anlamayan kız kardeşim :) Ben hepsine de deli gibi düşkünüm. Hele anne baba kelimesi bile yeter boğazımın düğümlenmesi için. Kardeşim 20 yasında kız olan. Babamla yaklaşık 3 yıldır konuşmuyor evden kaçmıştı ondan sonrada babam reddetti senin gibi kızım yok diyerek. Kardeşim asla zora gelmez istemediği bir şeyi asla yapmaz. O yüzden pek kimseyle anlaşamaz. Güçsüzmüşüm Meğer...

Babam her lafı anneme söyler genelde annemde oturur ağlar. Yaklaşık son 3 yıldır annem ağlamaklı, babamsa azarlamalı bir dönemde. Kardeşimle konuşmayı kestiğinden beri babam bana iyice düşkün olmaya başladı. Ayrılamaz bir hale geldi. Erkek kardeşim daha 10 yasında pek bişeyden anlamıyor. Annemde hep herkes iyi olsun ister ama nedense hiç iyi şeyler olmaz hep üzgün hep mutsuz. Bende bu süreçte sürekli onlarla ilgileniyorum malum kız kardeşim hiçbir işte yapmaz evde ben herşeye yetişmeye çalışırım. Annem de çalışır başka işte ben koştururum işten vakit buldukça.

Geçen sene annem 1 hafta boyunca ağrı çekti.

Nedenini bilmiyoruz. Zorla hastaneye götürdük apar topar ameliyata aldılar. Kolay ameliyat yaklaşık 20 dakika sürer dediler kapısında tam 2 saat bekledik. Ben nefes alamaz bir hale geldim. Annem içerde ameliyat masasında biz hiçbirşey yapamıyoruz. Saatler sonra çıktı annem odasına götürürken ağlıyordu ''çok acıyor'' diyerek.Gözümden akan yaşların haddini bilmiyorum o anda. Canımdan can gitti sanki.
Odasına geldiğimizde sedyeden kaldırıp kendi yatağına geçirdiğimizde geride bıraktığı kanlar hala gözümün önünden gitmiyor. Hiçbir şeyin anlamı kalmadı işte o durumda. Babam kadın doğum olduğu için yanına giremedi kapıda bekledi günlerce. Benim elim kolum bağlı ev sessiz sakin. Bir kaç gün sonra niyahet çıktı annem hastaneden. Doktor neden bukadar geç kaldınız dedi. Kavgalardan kendimizi unutmuşuz meğer. Günler sonra annem iyileşti, kardeşim yeni bir işe başladı, babam biraz daha sakin ve anlayışlı.

Ben evlenme kararı aldım hayatımdaki kişiyle ailemle tanıştırdım.

Babamın beni pek veresi yok çünkü hayattaki en düşkün olduğu kişiyim. Evdeki herkesi yakar yıkardı bana mum kesilirdi. Bazen de kardeşime göstermediği sevgiyide bana gösterir, ne desem yapardı.

Bazen de sırf benden ayrılacak olmanın verdiği korkuyla sert davranırdı anlayamazdım. Aslında annemle beraber babamda çok çekti. Abi olmanın verdiği zorluklar hep ondaydı. Hiç iyi misin abi diyeni yoktu, nasılsın oğlum diyeni yoktu. Belki de bu yaşadıkları onu bu hale getirmişti.

Ne anneme ne de babama kızamazdım beni üzseler, dövseler bile...

İnsan canına kıyabilir mi onlar benim canlarımdı. Bazen annem çok ağlardı artık bıktım derdi, bazen de babam dayanamıyorum derdi. İkisi de aslında birbirlerini çok yıprattılar başkaları yüzünden. Ne gerek vardı bunca olanlara, başkaları yüzünden neden kıyarlardı birbirlerine. Geçmiş unutulmuyordu işte herşey sürekli göze batıyordu. Gel zaman git zaman bütün herşey olumlu gitmeye başladı. Hayat daha güzel oldu. Yeni kararlar bizi biraz olsun canlandırmış, mutlu etmişti.

Şehir değiştirme kararı almıştık.

Belki de oturduğumuz yer bizi artık bunaltmıştı, zorlamıştı bu kadar. Her şey yenilendi evimizi aldık gitmemize son günler kala babam kalp krizi geçirdi. Neden onca şey üst üste gelir ki... Kimse ne yapacağını bilmiyordu. Orda yatan ben olsaydım babam illaki bir çözüm bulurdu. Babamdi çünkü kızsa da kırsa da her şeyi bilirdi, yapardı. Ne yapacaktık şimdi bilmiyorduk. Tam nefes alacağız mutlu olacağız derken bir şey bizi sürekli tutuyordu.

İnsan hayatında kaç defa görür ki ailesini ameliyat masalarında, makinelere bağlı şekillerde.

Gözümden artık yaş akmıyordu. Çünkü daha biz baba kız çok zaman geçirecektik biliyordum. Daha ailem kocaman olacak aralarına damatları da katılacaktı. Aksini düşünmüyordum. Düşünemezdim. Benim üzerimde zaten annemin enkazı varken birde babamın darbesi çok sarsmıştı. Hayatın ne kadar kısa olduğunu, her şeyin anlamsız olduğunu, kimseyi boş yere kırmamamız gerektiğini, paranın pulun değerinin olmadığını böyle zamanlarda mı anlamak gerekirdi. İnsan yanında destekçi arıyormuş bu zamanlarda ama kimsemiz yoktu sağ olsunlar sadece iyi günlerde gelirdi bizim akrabalar.

Doktor hastamızı yormayın dedi. İyiydi babam ama hep iyi olacak mıydı bilmiyorum.

O kadar çok şey atmıştı ki bu zamana kadar içine simdi kalbine vuruyordu işte ağırlığı. Kaldıramayacağı şeyler yüklemişti omuzlarına. Bu benceyi yazarken ağlıyorum çünkü babam şu an hala hastanede anjiyo oluyor ben yanında değilim. Bazı şeyleri insan konuşmak istiyor anlatmak anlatmak uzuncana yazmak istiyor. Benim ne o kadar güzel dostum, ne o kadar samimi akrabam var zaten kimseden kimseye de fayda olmuyormuş öğrenmiş olduk bu zamanda. Yazmak istedim çünkü artık bende kaldıramayacağımı anladım.

Bende yoruldum, kaldıramıyorum bazı şeyleri. Mesela annem hak etmedi 3-4 tane ameliyatı, babam hak etmedi o kalp krizini. Ne bileyim belki bende hak etmiyorumdur bu hayati. Sadece çok üzgünüm içim acıyor ve elimden bir şey gelmiyor.

Sevdiklerinizin kıymetini bilin, değer verin, seni seviyorum demeyi geciktirmeyin.

Hayat kısa ömür geçiyor. Sevgilerimle


1|0
1|3

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Erkekler Ne Diyor 3

  • Kötü şeyler yaşamışsınız ve bunlara üzüldüm. İnşallah hayatınızın geri kalan kısmı mutlu ve huzurlu olarak geçer

    0|0
    0|0
  • Eline sağlık

    0|0
    0|0
  • Çok geçmiş olsun, kötü şeyler yaşamışsın. Bazı anılarımı hatırlattın, tüm bunlara rağmen ayakta durabilmen seni güçlü yapar. Güçsüz değilsin, ağlamak güçsüzlük demek değildir aksine güçlü olmandır bence.
    Ne zaman anlatmak istersen dinlerim ama içinize atmayın sakın, sizler mutlu olun.

    1|0
    0|0

Kızlar Ne Diyor 1

  • Ellerine sağlık canım hepimiz güçsüzüz

    0|0
    0|0
Yükleniyor...