Bir Erkek Çocuğu İçin Babasızlık

Bu yazı sanırım kabullenme yazısı tarzında. Ne kadar kız çocuğu babaya erkek çocuğu anneye düşkün deseler bile belli yaştan sonra erkek çocuğu veya doğduğundan beri erkek çocuğu her şartta ve her durumda kesinlikle babaya düşkün ve bir babaya ihtiyacı var. Bunu galiba kendimden biliyorum. Ben 18-19 yaşlarında hayata yeni yeni atılmaya başlamış genç bir erkek, yeni üniversiteye geçmiş yeni tecrübeler yaşamaya başlamış biriyim.

Tüm akrabalarım şehir dışında yaşıyor, annem ve ablamla yaşıyorum. Ellerinden geldiğince destek olup yalnız bırakmamaya çalışıyorlar ama tabiki de yetersiz kalıyorlar.

Bu durumu şöyle açıklayabilirim ancak; canınız elma çektiğinde 2 adet armut onun yerini dolduramaz.

Dahada kişilendirirsek bir babanın yerine sadece bir baba doldurur bir başkası değil. Bunu bu haftasonu akrabalarımın yanına gittiğimde anladım yani iki dayımıda gördüğümde. Kuzenlerime karşı davranışları gerçekten çok sıcak ve içten ee sonuçta bir baba ne kadar evladına soğuk davranabilir ki!

Neyse konudan sapmayalım.

Bir baba erkek çocuğu için bir gölge sanırım yokluğu çok zor.

Bende her genç gibi ciddi bir ilişki için çabalıyordum ve doğru kişiyi buldum. Ama bir kavgamızda bir tartışmamızda veya sıkıntılı bir durumda nasıl davranacağımı kestiremiyorum. Peki böyle bir durumda kimden yardım isteyeceğim kimden akıl alacağım deminde dediğim gibi elma elmalığını yapmazsa yerine armutu mu koymalıyım? Kesinlikle babamın yerini kimse dolduramayacak. Kıtlıktan çıkmış bir insan gibi açım kokusuna sesinin tınısına bıyığına ayran bulaştırmasına annemle küçük sürtüşmelerine.

Belki de ailecek film izlerken sevişme sahnesi çıktığındaki derin sessizliğe ve o andaki babamın bize göz ucuyla bakmasına açım.

Sorumsuzluğumdan şikayet etmesine açım, bana bağıra çağıra sövmesine açım, annemle kavga ettiğimde sesimin yükselmesine içerden " NOLUYO NOLUYO " diyerek bana tepki vermesine açım, "Yemek daha olmadımı acıktık" diye şikayet etmesine açım, odamda sigara içiyorum diye kızmasına açım. En çokta neye açım biliyormusunuz onunla zaman geçirmeye açım. Bir keresinde hatırlıyorumda ben çok küçükken balığa çıkmıştık doğal olarak akşamdan gittik ve ben yolda çok yorgun olduğum için arabada uyuyakalmıştım. Sabah olduğunda babam heyecanla beni uyandırdı ve çabuk ol balık kaçmadan oltayı çekmeye başla koş koş diye beni uykulu uykulu adeta sürükledi oltaya kadar.Bir Erkek Çocuğu İçin Babasızlık

Tabiki de benim de içimde de heyecan oluştu bu heyecanla beraber başladım oltayı çekmeye, çekiyorum ama o an küçük kollarıma o balık o kadar kuvvetli geldiki çok zorlandım. Ama babam mutluydu ve bunu bozmak istemedim sanırım ve kendimi o kadar zorlayarak çektim ve havaya kaldırdım ki balığı anlatamam. Hiç şaka yapmıyorum balık nerdeyse benim üçte birim kadardı buda yaklaşık 60 cm ile 70 cm eder. Balığı çektim ama babamın o anki yüzünü hiç unutmuyorum. Yüzünden okuduğum kadarıyla benden o kadar gururlanmış ve mutlu olmuştuki kendimi o an çok mutlu hissettim. Bir de bununla zıtlaşan bir örnek vermek istiyorum.

Ben geçen sene ygs-lys denen illete girdim durumum çok iyi değildi ama berbatta değilim Ankara özel bir üniversitenin %50 burslu Yazılım Mühendisliği bölümünü kazandım. Bunu babamın duyduğuna eminim ama beni arayıp kutlamadı sevincime ortak olmadı bile.

Peki ben bu davranışını hak edicek ne yapmış olabilirim?

Bir evlat nasıl hak eder bu davranışı? Büyük olan evlatmıydı babamıydı? Peki baba affetmezmi evladı her ne yaptıysa ne söylediyse affeden baba olmazmıydı? Evlat nasıl affettirir kendini inatçı bir babaya? Evladı hadi ordan edin babamsız ne yapacağımı bilemiyorum kimsesiz gibi hissetmem normal mi? Hayat böyle diyip kabul mü etmeli yoksa savaşmalı mı? Savaşıp sonuç elde edemeyince durmalı mı yoksa? Genç bir adam için zor bir durum.


4|2
10|14

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Kızlar Ne Diyor 10

  • Herkes için zor babasizlik

    0|0
    0|0
  • Cok zor olmalı :'(

    Ellerinize sağlık

    0|0
    0|0
  • okudukca duygulandim benim için de babanin yeri ayri bu yuzden en guzel yillarim çocuklugum keske geri gidebilsem o yillara, artik hersey çok degisti hersey soguk ve ben istedigi bolum kazanamadim bundan olmali , acaba artik beni sevmiyor mu diye dusunuyorum ve korkarim ki evet istedigi evlat olamadim malesef :'( dedigin gibi bunun bir telafisi varsa ogrenmek isterim..

    0|0
    0|0
    • Lütfen kusura bakma yazıyı yazıp çıktım ve bir daha girmedim yorum bırakılacağını bile düşünmemiştim. Ben bir erkeğim ve düşünüyorum acaba baba olsaydım çocuğumu olduğumu gibi mi severdim yoksa sevdiğim gibi mi yönlendirirdim. Bunun cevabını sanırım veremedin ama babanla rahat konuşabiliyorsan sor bence. De ki "Baba beni olduğum gibi mi seviyorsun yoksa sevdiğin gibi mi olmamı istiyorsun" diye

    • Hepsini Göster
    • Çekinmenin saçma olduğunu anlayacaksın eminim

    • Soylemesi kolay gerçekten , ama normal olarak zaten iletisim olmayinca boyle bir soru sormak kolay degil, umarim basaririm..

  • Ellerine sağlık güzel bence

    0|0
    0|0
  • Bazende öyle babalar varki, otaritesiyle, evde yaratığı huzursuzlukla çocuklarının önünde engel gibi. Bir kaç arkadaşım var o kadar bıkmışlar ki baba baskısından. huzursuzluktan. Demekki baba dan babaya değişiyor. yarar, zarar. Ama anne her halükarda daha merhametli, fedakardır

    0|1
    0|0
  • Bugün vefat eden bir arkadaşımın 4 günlük bir bebeği olduğunu öğrendim. Ondan geriye bu dünyaya bir şey kaldığı için ilk başta çok sevindim. O da bir erkek bebek ve babasını daha annesinin karnındayken kaybetti. Sevindim sevinmesine de bu yazıyı okutuktan sonra şu an dakikalarca ağladım hala ağlıyorum. dünya çok adaletsiz..

    0|1
    0|0
    • Dünya adaletli olsaydı adı dünya olmazdı zaten. Başınız sağolsun. Ben o bebeğin ileride çok işler başarabileceğini düşünüyorum açıkçası.

  • Bir erkek arkadaşım babasız büyümüştü o zaman anladım bir babanin erkek çocuk için ne kadar önemli olduğunu o kadar eksikti ki bir tarafı o kadar desteksiz..

    1|0
    0|0
    • aynen oyle oluyor , ama diyelim ki bir zamanlar vardi boyle 17 yasina kadar gibi, sonra yok oluyor, bu durumda yine bir tarafi eksik olurmu, yoksa anilariyla daha guçlu olmaya mi çalisir?

    • Hepsini Göster
    • oyle tabi , bir yakinim için bu uzucu sey oldu ve ben ne kadar etkilendi merak ediyorum çunku gorunusde hiç biseyi yok

    • Sevgiyi anne abla dolduruyorda kimsenin veremeceği bir "DESTEK" çeşidi var sadece babalar verebiliyor diye düşünüyorum ya da çok çok babacan insanlar. Umarım birisi karşımıza çıkar

  • evet insan özlüyo ben hala kabullenemiyorum belki gelir diyorum ama 3 sene oldu alışamıyo insan özellikle bayramlar. tüm aile bir arada, o zamanlar daha çok hissediyorum yokluğunu

    1|0
    0|0
  • Anlayabiliyorum

    0|0
    0|0
  • Babasizlik herkes için zor hele hiç görmediğin sesini dahi duymadığın bir baban varsa zor yanı

    1|0
    0|0

Erkekler Ne Diyor 14

  • Bazen her ne kadar babamla ayrı düştüğümüz konular olsa da iyiki var diyorum. Diğer babasız olan tüm insanlara Allah yardım etsin inşallah

    0|1
    0|0
  • Ben anlayamadim yazinizdan. Babaniz size kus mu yoksa hayatta degil mi?

    0|0
    0|0
  • Ortalıkta ne annem var nede babam ben napayım :)

    0|1
    0|0
  • Çok zor olmalı..

    0|1
    0|0
  • Emeğine sağlık.

    0|1
    0|0
  • Babam yerine keşke Ben ölseydimde babasız yaşamasaydım, her an en çok da ilk okulda öğretmenler sorardı öğrencilere tek tek baban ne iş yapıyor diye... Bana sıra gelinceye kadarki yaşadığım sıkıntı ve hele öldü diyebilmek

    2|1
    0|0
  • Babamı 20 yaşında kaybettim. Aslında ona karşı sevgim pek yoktu. Sadece korkudan kaynaklı saygı vardı. Benimle pek ilgilenmedi. Bana pek bir şeyler de öğretmedi. Ölmesine de üzülmedim. Ama yeni yeni anlıyorum ki baba otoritesinin bile olmayışı kişinin gelişimine negatif etki ediyormuş.
    Anlıyorum ki, babasız bir genç özgüvensiz oluyor. Çünkü baba sığınılacak bir liman görevi görüyor. Otoritesi can sıkıyor. O otoriteye karşı bir şeyler yapma, başarma gayreti oluyor insanda. O bile en zor anda yine babaya sığınılabileceği inancından kuvvetle oluyor.
    Şimdi üstesinden gelemediğim işler olduğunda fikir danışacak, işe el atıp çözüme kavuşturacak bir babam olsa ne güzel olurdu.
    Erkek çocuk, en az işini bulup evlenip kendi yuvasını kurana dek babaya ihtiyaç duyar. Bundan önce babasını kaybetmiş olanların bu hayatta başarılı olmaları pek güçtür. Olabilen de azdır zaten.
    Babası hayatta olan gençlere bakıyorum, hepsi özgüvenli. BABAM diyorlar. Arkalarında bir dağ olduğu belli oluyor. Bir de babasını kaybetmişlere bakıyorum, ezik, hayata karşı yenik insanlar.

    1|0
    0|0
    • Bunu farketmen bile çok guzel bir adim gelismeye ve buyumeye, Allah kolaylik versin umarim hayatta basarili olursun gerçekten

    • @Felicityy
      İyi dileklerin için teşekkür ederim

    • Rica ederim :)

  • Zor bir durum. Kabullenme. Baban varken yakasına yapış, "Hata da yapacağım yanılacağım da, beni sen düzelt yanıldığımda!" de. Yokken bunları diyemiyorsun.

    1|0
    0|0
  • Babasızlık zor ama bence annesizlik dahada zor.

    1|0
    0|0
  • Katılıyorum

    0|0
    0|0
  • Babasızlık zordur

    0|0
    0|0
  • Konuyla ilgili çok güzel ve çok yerinde bir klip: Stromae - Papaoutai: https://www.youtube.com/watch?v=oiKj0Z_Xnjc

    Fransızca olan sözleri anlamanıza gerek yok, klip her şeyi anlatmış, 9 yaşında babasını Ruanda Soykırımı'nda kaybeden bir erkek çocuğudur Stromae de... Hareketli olan müziğin ardındaki sözlerde yalnızlık, hüzün ve hafif kızgınlık çok rahat seçilebiliyor.

    1|1
    0|0
  • güzel paylaşım...

    0|0
    0|0
  • Emeğine sağlık kardeşim güzel olmuş 😊

    0|0
    0|0
Yükleniyor...