Boşanmış Ailenin Çocuğu Olmanın Getirdiği Zorluklar

En başta sürekli kavga ettikleri için boşanmalarının iyi bir fikir olduğunu düşünürsünüz. Hatta belki benim yaptığım gibi annenizi/babanızı bu konuda desteklersiniz de.

Boşanmış ailenin çocuğu olmanın getirdiği zorluklar

Ailenin boşanma davası için hukuki işlemlerle uğraştığı sırada 'Bundan sonra ne olacak?' diye düşünmeye başlarsınız. 'Annemde mi kalacağım yoksa babamda mı?, Ne kadar sıklıkla annemle/babamla görüşebileceğim? ve eğer -benim annemle babamda olduğu gibi şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanma kararı alındıysa- babam annemle görüşmeme izin verecek mi?' soruları kafanızda dönüp durmaya başlar.

Üç kardeş olmanıza rağmen ailenin tek kızı ve ortanca çocuğu olarak mahkemeye sadece siz gitmek istersiniz. Çünkü anneniz için endişelisinizdir, babanızın yanında ailesi vardır ama anneniz tek başına gelmiştir mahkemeye.. Daha sonra annenizin değil de babanızın yanında olduğunuz için pişmanlık duyacağınızı bilemezsiniz.

Her ne kadar o zamanlar psikolojinizin yerinde olmadığını, bu durumun başınıza ilk defa gelmiş olmasından doğan bir 'ne yapacağını bilememe durumu' olduğunu bilseniz de kendinizi suçsuz olduğunuza ikna edemeyeceksinizdir. Ve bunun suçluluğunu bu tarihten sonra geri kalan yaşamınızda çekeceksinizdir.

Kavgayla ve bol tartışmayla biten mahkeme günü sonlanmıştır.

Hayatınızın en kötü anısı hafızanıza kazınmıştır artık. En kötü gününüzü yaşadığınızı düşünürsünüz. Esas olayın o günden sonra başlayacağını bilmiyorsunuzdur tabii. Mahkeme kararıyla velayetiniz babanıza verilmiştir. Ve ayda iki defa annenizle görüşebileceksinizdir.

Ailenin tek kızı olarak bunun getireceği zorlukları zamanla yaşayacak olmanızı daha sonraları farkedersiniz. Bundan sonrası ise geceleri sessizce ağlamalarla, anne özlemini giderebileceğini umut ettiğiniz uzun yürüyüşler ile devam edecektir..

Hayatınıza giren insanlarla zaman geçirmeye başlarsınız. Kafanız dağılır düşüncesiyle sürekli arkadaşlarınızla berabersinizdir. Bir müddet sonra dengesizleşmeye başlarsınız. Bazı zamanlar arkadaşlarınızdan uzaklaşırsınız ve içinize kapanırsınız. Bazı günler ise aşırı kahkalarla gününüzü solandırırsınız.

Bu böyle devam edip gider bir gününüz bir gününüzü tutmaz. Bunu farkeden arkadaşlarınız da sizden uzaklaşmaya başlar artık arkadaş edinmek için çaba sarf etmeniz gerekir ama bunu yapamayacak kadar yorulmuş ve boşvermişsinizdir. Bazı insanların kaderinde yalnızlık olgusunun olduğunun bilincine varırsınız. Tek başınıza takılmaya başlarsınız. Yapmayı çok sevdiğiniz şeyleri tek başınıza yaparsınız.

Sinemaya tek başınıza gidersiniz, yemeğinizi tek başınıza yersiniz, kitapçıda tek başınıza saatlerinizi heba edersiniz...

Belki bu durumun üstesinden gelirim diye bu döngü içerisinde boğuşursunuz...Bu şekilde günler aylar ve hatta yıllar geçer ama siz yine de 'herkesin ailesi boşanıyor, neden duygu sömürüsü yapıyorsun' culardan kurtulamazsınız. Çünkü anlamazlar, bilmezler yaşamayanlar bunun ne kadar katlanılmaz bir şey olduğunu. Ama umut işte siz yine de belki biri beni anlar diye anlatmaya devam edersiniz..

Okuduğunuz için teşekkür ederim. İlk bencemdi hatam varsa kusura bakmayın sadece içimden geçenleri aktarmak istedim.


28|13
5137

En İyi Erkek Görüşü

  • Peki ya iyi tarafı? Artık o kadar güçlü o kadar olgun bir birey olursun ki kime güvenmen gerek bilirsin. İnsanları o kadar iyi tanırsın ki sana ne amaçla yaklaştıklarını bilirsin ona göre de tedbirini alırsın. İleride evleneceğin zaman eşine çocuklarına aynı şeyleri yaşatmamak için elinden geleni ardına koymazsın. 4 yaşında ayrıldı benimkiler. 4 la 4 ne anama gittim ne babama. Sokaktaydım. Babaanneme sığındım. Sonra beni o büyüttü. Bende bunca zamandır yaşadıklarımı bir daha kimseye yaşatmamak için söz verdim. Arkanda kimse olmaz senin belki ama ihtiyacında kalmamıştır artık. Saygılar.

    0|3
    0|0
    • Babanneler hep can simidi. Onlarda olmasaydı nolurduk acaba. Demek ki bir bonus hakkımız varmış

    • Hepsini Göster
    • Allah gecinden versin. Babannem hayatımın ilk süpermen imdadıydı iyi ki onlarla yaşadıkta kolay toparladık biraz

    • @magoria Boşuna demiyorlar babaanne diye gerçekten hem babalık yapıyor hem analık.

En İyi Kız Görüşü

  • Beni anlatmışsin aynısını bende yaşadım sorumsuz bir baba ve çabalayan anne benim velayetim annemde kaldı babamda kalmadı zaten o da istemedi öyle birşey annemi boşanma için çok destekledim çünkü her sabah bagirislarla uyanmak günü dayak yiyerek gecirmek arada giden taraf olmak sürekli pusmak korkmak gece tedirgin olmak uyku uyuyamamak odadan dışarıya evde ya da salonda kimse yokken çıkmak kapıyı kilitli tutmak tek aktivitesi balkonda sigara içmek ki çok küçük yaşta başladım babam sayesinde onlardan kacacagim die sigindigim yanlis insanlar cabasi tabi bunlar bende ki travma izleri ve hala da devam eder ben bu yüzden evlenmekten korkuyorum birdaha yaşamaktan insan içine karismaktan korkuyorum sorarlar die biri bağırır azarlar die hata yaparım kızarlar die her yüksek sesten irkiyorum geceleri yarı gözüm açık uyuyorum birsey olur die annemin nefesini kontrol ederim birsey mi oldu die karanlıktan evde yalnız kalmaktan tek başıma banyo yapmaktan özellikle geceleri odadan dışarıya çıkmaktan korkuyorum ne yazık ki benim ailemin de şiddetli bir boşanma olayı oldu ama evlilikleri daha da korkunçtu ve bende de böyle derin izler bıraktı şimdi tek dostum hayallerim gerçekleştirmek için cabalamadigim çünkü korkuyorum kitaplarım içindeki mutlu sonlara beni rahatlatıyor ve de müzik YD film bana iyi geliyor

    0|1
    0|0

Senin görüşün nedir?

Erkekler Ne Diyor 36

  • Ebeveynlerin boşanmasıyla senin sonradan yanlız biri olman arasında nasıl bir korelasyon var çözemedim.

    Hakkaten duygu sömürüsü gibi geliyor yaptığın şey. 'Annemi özlüyorum o yüzden insanlarla iyi geçinmeyen, sürekli yanlızlaşma eğiliminde biri oldum. Hepsi annemle babamın boşanması yüzünden, çünkü boşanmasalar da sürekli kavga etseler daha iyiydi' gibi bir düşünce yapın mı var?

    Olayları kaldırabilmen lazım, yoksa böyle 'Ay benim ailem boşandı, çok zor bişey' diye zaten kötü bir duruma takılıp daha da kötüleştirmen sağlıklı bişey değil.

    0|0
    0|0
    • Yaşayıp yaşamamak ile alakalı sanırım bu.
      Anlamadığınızı düşünüyorum.
      Ben okurken kendimi buldum çünkü.
      Bu bizim elimizde olan birşey değil sanırım.
      Hayatta belli taşlar vardır..
      Önce onların yerine oturması ve ardından bina inşadı gerekir.
      Hayatın en başında ebeveynlerinizden en büyük kazığı yemekte bmyle işte.
      Evet iyi-kötü bir ortama giriyoruz ama kalıcı olmuyoruz işte.
      İnsanlar bizleri depresif buluyor ve mesafe koymaya başlıyorlar.
      Hiç unutmam ilkokul öğretmenimin tüm sınıfın nasıl huyu olduğuna dair bir defteri vardı.
      25 kişi için ayrı 25 sayfa.
      Nasıl olduysa masasında denk geldim ve "ailevi nedenlerden dolayı hırçın, huysuz" yazıyordu benim için.
      O zaman anlamamıştım ama bugün anlıyorum.
      Ve inanın bana kaldırabildiğimiz için şu an burada bu yazıyı yazıyoruz.
      Aksi yok.

  • Hayirlisi bosanmaksa bosansinlar tabi ne olucak sanki. ben her duygusu yasadim. benim o şerefsiz varya arkadaşım , bosandiklarinda hic yokluğunu bile hissetmedim. babalik aşina birşey görmedim. simdi bosanmazsalar ne olucak yani. çocuk yapmakla babalik olmuyor ya da annelik

    1|0
    0|0
  • Benimkiler de ayrılar. Ben küçüktüm ama kısmen hatırlıyorum. Zaman geçtikçe annem ve babamın gerçekten bambaşka hayat düşüncelerine sahip insanlar olduklarını farkettim. Hatta nasıl evlendiklerine hayret ediyorum. Üzülmedim. İyi ki diyorum. İkiside kendi hayatlarını yaşıyorlar. Ben de ikisiyle de ayrı ayrı oldukça güzel vakit geçiriyorum. Üniversite mezuniyet töreninde ikisi de yanımda olduklar. Bu hem olgunluklarını hem de bana verdikleri değeri bir kez daha kanıtladı. Ayrı olsalar da iyi ki varlar. =)

    1|0
    0|0
  • Rabbim hepimizi farklı sınavlardan geçirir, ancak sevgili kulunun bu dünyada yapması gereken birşeyler var ve o yöne yönlendirilmesi gerekiyorsa bsşına bazen tatsızlıklar gelir. Beynimizin düşünce şekli değişmelidirki o görevi yerine getirelim.
    Belki senin bu dünyada var olma sebebin doğacak yavrunu bu tecrübe gölgesinde güzelce büyütmektir.
    Belki içinde oluşan duygu fırtınaları yarın birgün vereceğin merhametli bir kararla bitilerinşn hayatını kurtaracak.
    Vicdanın sesi ve yolundan çıkma lütfen, çok üzüldün ama artık kabullen, hedef koy ve güçlü ol.
    Kolay yollarla kendini kandırma, kendini güçlendirmezsen ileride infilak edersin, Güç= Disiplin

    0|0
    0|0
  • İlk Benceye göre oldukça başarılı olmuş. Elinize sağlık :)

    0|0
    0|0
  • aile kavramı ne sorusunun hissettirdiği eksiklik harici her şey çok güzel rahatım özgürüm çocukluğumu fazla yaşayamadım tabi ayrıca benim yaşıma gelen bir birey olaylara çok tek pencereden bakıyor ben her yönden bakabiliyorum gerçek acıyı insan olgunlaşır hayatı en kaliteli şekilde yaşar ya da kaybolur şu an her bireyden kaliteli ve zevk alarak yaşıyorum hayatı gayette mutluyum :D

    1|0
    0|0
  • Guvenemez kimseye onlar..
    Asıl acıyı çocuklar çeker.

    0|0
    0|0
  • hiç bir çocuk annesi babası boşanmış bir ailenin evladı olmayı hak edmiyor karı koca ayrılıyor ama olan o masum pırıl pırıl evlatlarımıza oluyor evet bende eşimden ayrılalı tam 8 yıl oldu hala evladıma karşı bu konuda mahçup ve suclu hissediyorum kendimi çünki benim kızımda mutlu bir ailenin çocuğu olmayı herkes kadar hak edmıştir.

    1|1
    0|0
  • Anne ya da babası ya da hepsi ölenler kendini köprüden atsın o zaman ne kadar karamsar yazı
    http://b1209.hizliresim.com/11/6/cqmbu.gif

    2|0
    0|0
    • bundan bahsediyordum zorla mı okuttuk?

    • Hepsini Göster
    • O zaman otur ağla ne diyim

    • deme zaten birşey

  • Bende boşanmış bir ailenin çocuğuyum, hatta 8 seneye yakın yalnız yaşıyorum.
    Evet herkesin ailesi boşanıyor ve depresyon moduna girmek, daha doğrusu bu mod daha çok işine gelenlerin kendisini karalara bağlayacağı durumu özetlemişsin.
    Yazmışsın, emek vermişsin eline sağlık elbette, fakat ben gerçektende bu durumun ciddi derecede abartıldığını ve bu abartmanın da insanın kolayına geldiğini düşünüyorum.

    0|0
    0|0
  • Gecmis olsun bende askerdeyken annem ile babam bosandi nobete ogrenmistim hemde o 2 saatlik nobet 1 gunden fazla gelmisti askerligide hic sorma bitmeyecek gibiydi kavga ettim 3 ay uzadi Şu an allaha şükür iyim annemleyim 4 kardesiz babama karsi sevgim yok ama bazen kucuk cocuklar gibi keske babam olsaydi demiyorum degil aileme bakmaya calisiyorum buraya yazcak cok sey var daha ama yazmaya tahammulum yok boyle bir hayat iste

    1|0
    0|0
  • Gayet güzel ve akıcı bir dil ile aktarmışsin, hiç de hoş olmayan bir durumu. Bir kez daha nefret etsem yeridir, anne-baba olmayı beceremeyen sülüklerden. Olan, mas yavrucaklara oluyor :(

    1|0
    0|0
  • Allahıma binlerce defa şükrolsun böyle bir acı yaşamadım İnşallah ne bana ne de ilerideki çocuklarıma yaşatmaz.

    1|0
    0|0
  • Mesela benim ailem. Kız istemeye gideceğimiz zaman annem babamla bir araya gelmemek için kız istemeye ve hatta düğüne gelmeyeceğini söylüyor. Hadi bakalım naparsın bu durumda :/

    1|0
    0|0
  • Kız olarak ayakda durup bazı seyleri atlatmışsın, Bu saatden sonraki hayatını kurmaya çalışmalısın. Eline sağlık.

    0|0
    0|0
  • işin kötüsü evliyken anlaşamıyoruz diyenler boşandıktan sonra birbirlerine melek gibi oluyolar çoğu böyle en saçma yeri bu bence

    0|0
    0|0
  • Çok güzel yazmışsın gerçekten. zor bir durum.

    0|0
    0|0
  • Uzun bir tatil dönüşü ilk hangisinde kalacağını bilememek bayram sabahları hangi evde olman gerektiğini bilememek topluca aile yemeğine gidememek babamın annemi bana kötülemesi annemin babamı bana kötülemesi ve sonunda arada kalan ben olmam gibi sorunlar işte ama artık umurumda değil 😀

    0|0
    0|0
  • Gerçekten çok zor bir durum Allah sabır versin

    1|0
    0|0
  • Hoş bir şey değil, katılıyorum. Yine de beni çok fazla etkilememişti. Şahsen sorun boşanmada değil de ebeveynlerin fazla çocuksu olmasından kaynaklanıyor genelde.

    0|0
    0|0
  • Erkekler Devam
    16

Kızlar Ne Diyor 50

  • Satırlarının birebir aynısını yaşadım ne komik! Bu psikolojiyi tekrar hatırlamak, her satırında film şeridi gibi, gerçekten donuk ve komik. Yerimde sen olsaydın ve bu yazıyı şu an tıpkı benim gibi bir başkasından okusaydın eminim sen de benim şuanki hissettiğim trajikomik psikolojiye girerdin. Anlattıklarında seni anlayamadığım tek bir taraf var, o da ; "kendinizi suçsuz olduğunuza ikna edememek"dediğin yer. Kendini nasıl suçlu hissedebilirsin, böyle bişey mümkün mü? Anneni seçmemiş olmak mı suçlu hissettirdi? Bu çok saçma çünkü bu içnide yaşayacaklarını değiştirmeyecekti. Ben annemi seçmiştim. Aslında biz çocuklar olarak ikisiylede problemli değildik, hatta onlara defalarca boşanmalarını teklif eder dururdum çünkü sıkılmıştım bu durumdan. Ergen yaşlarıma gelmişim bıt bıt kavga dırdırı dinlemek zorunda kalmak, hakemlik yapmak falan.. Bir yandanda kanın kaynıyo, kendi başına kalıp müzik dinleyip kendi halinde takılmak istiyorsun, sürekli bir gerilim çıkarsa diye tetikte beklemek. Annemle hiç bir zaman yıldızımız barışmadığı halde onu seçtim ki, zor bir süreçten geçerken yanında olup destek olabileyim diye. Sonuç noldu? Her koyun kendi bacağından asıldı. Mahkeme gitmek dahi istemedim. Ne gerek vardı ki. İkisinin bana yaşattığı psikolojiden kurtuluyordum artık. Gitsinler işlerini halletsinler umurum olmadı o gün. Çünkü asıl sınav sonra bekliyordu beni. Herkes sana burda erken yaşta olgunlaştığını söyleyecekler. Olgunluk sosyal hayatta insan ilişkilerinde duygusal problemler yüzünden, ve daha çok uyum problemleri içinde yaşadığın eksik kalmış tarafını kimse de bulamadığın da karşına çıkacak. Ben arkadaşlarımı aileleriyle birlikte neşeli diyaloglar halinde görünce çok yadırgardım. Hiç tartışmasız aile ortamı görmemiştim, çok garipsedim. şu an ki kişiliğimin gelişiminde anne ve babamın bana reva görmedikleri sevginin çok büyük eksikliğini çekiyorum ve bu beni çocukluğumdan beri her işimi yalnız tek başıma yapmaya alıştırdı ve değişemiyorum

    0|1
    0|0
  • Daha da zor durumda olanlar var anne babasını hiç görmeden büyüyenler mesela. Allah kimseye göstermesin böyle şeyler

    0|0
    0|0
  • Gerçek ve doğru bir bakiş açisiyla herşey tüm açikliğiyla anlatilmiş...
    Ayni olayin, ayrilan taraflardan biri olarak yaşayan biriyim.. ne kadar zor ve sıkıntılı bir durum ve süreç olduğu tartişilmaz. Yaşamayan kimsenin bunu anlamayacaği konusunda da hem fikirim.

    0|0
    0|0
  • Hayatın sana sunduğu bir lütûftur o kadar güçlüsündür ki o acıdan sonra seni hiçbir acı yenemez birden nasıl olduğunu anlamadan olgunlaşır kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir kadın olursun tek sorunun guvenememek olur çıkar hiçkimseye güvenemezsin Anne'ne bile !!

    1|0
    0|0
  • Haklısın aynı durumda olan çok samimi bir arkadaşım vardı ilk zamanlarda çok samimiydik sonradan bana karşı davranışları değişti kimi zaman soğuktu tartışmalarımızda hep ben alttan alıyordum o ise tam tersini yapıyordu çok anlayış göstermeye çalıştım annesi babası ayrı üzmeyin kırmayım diye ama nafile son kavgamız çok ağır oldu bana çok ağır sözler sarfetti ben halbuki hiçbirşey yapmamıştım bir namusuma küfretmediği kaldı o kadar yani şimdi üç aydır konuşmuyoruz

    0|0
    0|0
  • 18 yaşındayım ve anne babam ayrılalı 7 yıl oluyor ama hala geceleri bu yüzden Ağlıyorum. Çünkü gündüzleri iyi görünmek güçlü görünmek zorundayım. Gözyaşlarımı hayal kırıklıklarımı aileye dair keskelerimi geceye saklamak zorundayım. İnsan böyle durumda da kendi kendine yetmeyi öğreniyor ve bu hem iyi hem de çok acı.

    1|0
    0|0
  • Herkes bu durumu olgunlukla karsilamami soyledi, herkes bunun her ikisi icinde mantikli bir karar oldugunu ve modern zamanlarda bunun anormal karsilanmamasi gereken bir sey oldugunu soyledi. Sevgisiz buyumenin ya da aile olamamanin telafisi yok. Dusunulen kadar kolay olmuyor maalesef hicbir sey.

    1|0
    0|0
  • Benimde annemle babam ayrı, ben annemin yanında kalıyorum. Sen anne özlemi çekiyorsun, bende aynı şeyi babam için yaşıyorum.

    Umarım hep mutlu olursun 😊❤

    0|0
    0|0
  • ço kküçük yaştan itibaren yaşadım bunu :D ama dramatize etmedim hiç hayat ve şans olarak gördüm şu an düşünüyorumda bana bir dik duruş ve güçlü olmamı sağladı hayatta tek olduğumu öğretti ve hiçkimseye ihtiyacım olmadığını
    mutluyum bundan

    0|0
    0|0
  • Boşanma esnasında annemin yanında olmam gerekirdi

    Senle tek ortak yanimiz bu

    0|1
    0|0
  • zor evet

    0|0
    0|0
  • ailem defalarca bosanmanin esiginden dondu ve her kavgalarinda artik "bosanin da kurtulayim" demeye baslamistim. biraz polyannacilik olacak ama sag olsunlar yeter😕

    0|0
    0|0
  • Güzel anlatmışsın

    0|0
    0|0
  • Çok kötü bir durum gerçekten.

    0|0
    0|0
  • Üzülme canım. Unutma bunu kimse yanında olmasa bile herzaman yanında olan ve seni koruyan Allah var. Allaha dua et belki ne zamansa annnenle baban yeniden birlikte olur. Elbette onlar ayrılsa bile seni sevmiyorlar anlamına gelmez bu. Bide baban izin vermiyormu yaşın kaç ki mahkeme annenle görüşmen için öyle bir karar aldı? Gizlin görüşsen olmazmı?

    1|0
    0|0
  • Biliyo musun babanın iyisi kötüsü olmaz en kötüsü babasız olmaktır. eğer bu durumda olsaydın gerçek acının ne olduğunu anlardin. Baktığında bazen ayrılmaları daha iyi diyebiliyosun düşünsene hep kavga gurultude büyüyen çocuk ne olur psikoloji ne olur. annen baban ayrı olabilir onlar ayrı sen ikisinden de ayrılmak zorunda degilsin onlar annelik babalık vasıflarını bırakmadılar sonuçta

    0|0
    0|0
  • Okurken ağladım, yaşamayan asla bilemez. Bir kız olarak annesizliğin eksikliğini en acı şekillerde yaşadım. Yalnızlığa geçiş dönemi gerçekten çok kötü kimsen kalmıyor ve tek başına hayatta kaybolmuş gibi hissediyorsun.. Baban da sorumsuzsa herşeye karşı teksin.

    0|0
    0|0
  • Cok guzel yazmissin yasamayan anlamaz tabiki bendensin dostum

    0|1
    0|0
  • Oyyy kuzum ya üzülerek okudum. Atlaticaksin eninde sonunda. En azından ikisinde hayatta. Kendine amaçlar belirlenen ve onlar için çabala. Yaşını bilmiyorum ama güzel bir okul sevicegin bir meslek sahibi olmak için çabala mesela.

    0|0
    0|0
  • Ben de yaşamıştım bu durumu ta ki tekrar evlenmelerine dek ☺

    0|0
    0|0
  • Kızlar Devam
    30
Yükleniyor...