Boşanmış Ailenin Çocuğu Olmanın Getirdiği Zorluklar

En başta sürekli kavga ettikleri için boşanmalarının iyi bir fikir olduğunu düşünürsünüz. Hatta belki benim yaptığım gibi annenizi/babanızı bu konuda desteklersiniz de.

Boşanmış ailenin çocuğu olmanın getirdiği zorluklar

Ailenin boşanma davası için hukuki işlemlerle uğraştığı sırada 'Bundan sonra ne olacak?' diye düşünmeye başlarsınız. 'Annemde mi kalacağım yoksa babamda mı?, Ne kadar sıklıkla annemle/babamla görüşebileceğim? ve eğer -benim annemle babamda olduğu gibi şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanma kararı alındıysa- babam annemle görüşmeme izin verecek mi?' soruları kafanızda dönüp durmaya başlar.

Üç kardeş olmanıza rağmen ailenin tek kızı ve ortanca çocuğu olarak mahkemeye sadece siz gitmek istersiniz. Çünkü anneniz için endişelisinizdir, babanızın yanında ailesi vardır ama anneniz tek başına gelmiştir mahkemeye.. Daha sonra annenizin değil de babanızın yanında olduğunuz için pişmanlık duyacağınızı bilemezsiniz.

Her ne kadar o zamanlar psikolojinizin yerinde olmadığını, bu durumun başınıza ilk defa gelmiş olmasından doğan bir 'ne yapacağını bilememe durumu' olduğunu bilseniz de kendinizi suçsuz olduğunuza ikna edemeyeceksinizdir. Ve bunun suçluluğunu bu tarihten sonra geri kalan yaşamınızda çekeceksinizdir.

Kavgayla ve bol tartışmayla biten mahkeme günü sonlanmıştır.

Hayatınızın en kötü anısı hafızanıza kazınmıştır artık. En kötü gününüzü yaşadığınızı düşünürsünüz. Esas olayın o günden sonra başlayacağını bilmiyorsunuzdur tabii. Mahkeme kararıyla velayetiniz babanıza verilmiştir. Ve ayda iki defa annenizle görüşebileceksinizdir.

Ailenin tek kızı olarak bunun getireceği zorlukları zamanla yaşayacak olmanızı daha sonraları farkedersiniz. Bundan sonrası ise geceleri sessizce ağlamalarla, anne özlemini giderebileceğini umut ettiğiniz uzun yürüyüşler ile devam edecektir..

Hayatınıza giren insanlarla zaman geçirmeye başlarsınız. Kafanız dağılır düşüncesiyle sürekli arkadaşlarınızla berabersinizdir. Bir müddet sonra dengesizleşmeye başlarsınız. Bazı zamanlar arkadaşlarınızdan uzaklaşırsınız ve içinize kapanırsınız. Bazı günler ise aşırı kahkalarla gününüzü solandırırsınız.

Bu böyle devam edip gider bir gününüz bir gününüzü tutmaz. Bunu farkeden arkadaşlarınız da sizden uzaklaşmaya başlar artık arkadaş edinmek için çaba sarf etmeniz gerekir ama bunu yapamayacak kadar yorulmuş ve boşvermişsinizdir. Bazı insanların kaderinde yalnızlık olgusunun olduğunun bilincine varırsınız. Tek başınıza takılmaya başlarsınız. Yapmayı çok sevdiğiniz şeyleri tek başınıza yaparsınız.

Sinemaya tek başınıza gidersiniz, yemeğinizi tek başınıza yersiniz, kitapçıda tek başınıza saatlerinizi heba edersiniz...

Belki bu durumun üstesinden gelirim diye bu döngü içerisinde boğuşursunuz...Bu şekilde günler aylar ve hatta yıllar geçer ama siz yine de 'herkesin ailesi boşanıyor, neden duygu sömürüsü yapıyorsun' culardan kurtulamazsınız. Çünkü anlamazlar, bilmezler yaşamayanlar bunun ne kadar katlanılmaz bir şey olduğunu. Ama umut işte siz yine de belki biri beni anlar diye anlatmaya devam edersiniz..

Okuduğunuz için teşekkür ederim. İlk bencemdi hatam varsa kusura bakmayın sadece içimden geçenleri aktarmak istedim.


28|13
51|37

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Erkekler Ne Diyor 37

  • Gerçekten çok zor bir durum Allah sabır versin

    1|0
    0|0
  • İlk Benceye göre oldukça başarılı olmuş. Elinize sağlık :)

    0|0
    0|0
  • Hayirlisi bosanmaksa bosansinlar tabi ne olucak sanki. ben her duygusu yasadim. benim o şerefsiz varya arkadaşım , bosandiklarinda hic yokluğunu bile hissetmedim. babalik aşina birşey görmedim. simdi bosanmazsalar ne olucak yani. çocuk yapmakla babalik olmuyor ya da annelik

    1|0
    0|0
  • Hoş bir şey değil, katılıyorum. Yine de beni çok fazla etkilememişti. Şahsen sorun boşanmada değil de ebeveynlerin fazla çocuksu olmasından kaynaklanıyor genelde.

    0|0
    0|0
  • Ebeveynlerin boşanmasıyla senin sonradan yanlız biri olman arasında nasıl bir korelasyon var çözemedim.

    Hakkaten duygu sömürüsü gibi geliyor yaptığın şey. 'Annemi özlüyorum o yüzden insanlarla iyi geçinmeyen, sürekli yanlızlaşma eğiliminde biri oldum. Hepsi annemle babamın boşanması yüzünden, çünkü boşanmasalar da sürekli kavga etseler daha iyiydi' gibi bir düşünce yapın mı var?

    Olayları kaldırabilmen lazım, yoksa böyle 'Ay benim ailem boşandı, çok zor bişey' diye zaten kötü bir duruma takılıp daha da kötüleştirmen sağlıklı bişey değil.

    0|0
    0|0
    • Yaşayıp yaşamamak ile alakalı sanırım bu.
      Anlamadığınızı düşünüyorum.
      Ben okurken kendimi buldum çünkü.
      Bu bizim elimizde olan birşey değil sanırım.
      Hayatta belli taşlar vardır..
      Önce onların yerine oturması ve ardından bina inşadı gerekir.
      Hayatın en başında ebeveynlerinizden en büyük kazığı yemekte bmyle işte.
      Evet iyi-kötü bir ortama giriyoruz ama kalıcı olmuyoruz işte.
      İnsanlar bizleri depresif buluyor ve mesafe koymaya başlıyorlar.
      Hiç unutmam ilkokul öğretmenimin tüm sınıfın nasıl huyu olduğuna dair bir defteri vardı.
      25 kişi için ayrı 25 sayfa.
      Nasıl olduysa masasında denk geldim ve "ailevi nedenlerden dolayı hırçın, huysuz" yazıyordu benim için.
      O zaman anlamamıştım ama bugün anlıyorum.
      Ve inanın bana kaldırabildiğimiz için şu an burada bu yazıyı yazıyoruz.
      Aksi yok.

  • Ben de yaşadım ve küçük kız kardeşim de bu durumdan muzdarip oldu daha 40 günlük iken annesi kızını aldı ve evine gitti babamın ikinci evliliğindendi ve çok üzülmüştüm kardeşimin adına

    0|0
    0|0
  • evliligi git gide pasif leştiriyorlar buda boşanmayı artırıyor çocugu düşünen kim

    0|0
    0|0
  • Kız olarak ayakda durup bazı seyleri atlatmışsın, Bu saatden sonraki hayatını kurmaya çalışmalısın. Eline sağlık.

    0|0
    0|0
  • çok kötü bir durum. kimse yaşasın istemiyorum. eşimle çok geçimsiz, kavgalı günlerimiz oldu, oluyor ama biricik kızımıbu duruma düşürmek istemediğim için boşanma yoluna başvurmuyorum. bu nedenle de şu an tek düşüncem ızımın bu tartışmalı ilişkiden etkilenmemesini sağlamak. ben ne kadar sakin olsam da kızımızın yanında eşimin bağırmaları, kavgacı tavırları sergilemesi kızımı etkileyek mutlaka biliyorum. ama anne ve babası ayrı olan ne kadar tanıdığım varsa, hepsi daha sıkınıtılı günler yaşadı. bilemiyorum...

    0|0
    0|0
    • Kızınızı huzursuz bir ortamda yetiştirmek eninde sonunda bitecek bir evlilik için çocuğa yaptığınız uzatmalı bir işkence yönteminden başka birşey değil. Benim anne babamda tıpkı sizin dile getirdiğiniz gibi bizlere bunu sözde yansıtmamaya çalışmışlardı ve annem bana hamile iken ayrılma kararı almış oldukları halde ortada çocuklar var onlar büyüsün diye beklemeyi seçip yıllarca evliliği sürdürdüler ve olan çocukların şahit olduğu aile ortamının onun küçük yüreklerinde bıraktığı derin izler olarak kaldı. Öyle izler ki hayat yollarında karakterlerini kişiliklerini bile etkileyecek izler bunlar. Lütfen bir danışmandan yardım alın.

  • aile kavramı ne sorusunun hissettirdiği eksiklik harici her şey çok güzel rahatım özgürüm çocukluğumu fazla yaşayamadım tabi ayrıca benim yaşıma gelen bir birey olaylara çok tek pencereden bakıyor ben her yönden bakabiliyorum gerçek acıyı insan olgunlaşır hayatı en kaliteli şekilde yaşar ya da kaybolur şu an her bireyden kaliteli ve zevk alarak yaşıyorum hayatı gayette mutluyum :D

    1|0
    0|0
  • Peki ya iyi tarafı? Artık o kadar güçlü o kadar olgun bir birey olursun ki kime güvenmen gerek bilirsin. İnsanları o kadar iyi tanırsın ki sana ne amaçla yaklaştıklarını bilirsin ona göre de tedbirini alırsın. İleride evleneceğin zaman eşine çocuklarına aynı şeyleri yaşatmamak için elinden geleni ardına koymazsın. 4 yaşında ayrıldı benimkiler. 4 la 4 ne anama gittim ne babama. Sokaktaydım. Babaanneme sığındım. Sonra beni o büyüttü. Bende bunca zamandır yaşadıklarımı bir daha kimseye yaşatmamak için söz verdim. Arkanda kimse olmaz senin belki ama ihtiyacında kalmamıştır artık. Saygılar.

    0|3
    0|0
    • Babanneler hep can simidi. Onlarda olmasaydı nolurduk acaba. Demek ki bir bonus hakkımız varmış

    • Hepsini Göster
    • Allah gecinden versin. Babannem hayatımın ilk süpermen imdadıydı iyi ki onlarla yaşadıkta kolay toparladık biraz

    • @magoria Boşuna demiyorlar babaanne diye gerçekten hem babalık yapıyor hem analık.

  • Çok zor gerçekten. 8 yıldır çok zorluklar anlattım

    0|0
    0|0
  • acı cekerek büyüyen güclü insanlardır onlar

    0|0
    0|0
  • Guvenemez kimseye onlar..
    Asıl acıyı çocuklar çeker.

    0|0
    0|0
  • eksik olan o kadar çok şeyin vardır ki o eksik şeyler hayatını hergün dahada zorlaştırır. yaşamayan bilmez... içe kapanık olmamın tek sebebidir boşanmış aile çocuğu olmam.

    0|0
    0|0
  • hep bir taraf eksiktir

    0|0
    0|0
  • şımarıktırlar evlendiklerinde anne babaları gibi kolay boşanmaya meyillidirler

    0|0
    0|0
  • çok şükür o durumda değiliz ama hayat bizi ayırdı ev şu an bomboş

    0|0
    0|0
  • işin kötüsü evliyken anlaşamıyoruz diyenler boşandıktan sonra birbirlerine melek gibi oluyolar çoğu böyle en saçma yeri bu bence

    0|0
    0|0
  • hiç bir çocuk annesi babası boşanmış bir ailenin evladı olmayı hak edmiyor karı koca ayrılıyor ama olan o masum pırıl pırıl evlatlarımıza oluyor evet bende eşimden ayrılalı tam 8 yıl oldu hala evladıma karşı bu konuda mahçup ve suclu hissediyorum kendimi çünki benim kızımda mutlu bir ailenin çocuğu olmayı herkes kadar hak edmıştir.

    1|1
    0|0
  • Erkekler Devam
    17

Kızlar Ne Diyor 51

  • Çok kötü bir durum gerçekten.

    0|0
    0|0
  • Boşanma esnasında annemin yanında olmam gerekirdi

    Senle tek ortak yanimiz bu

    0|1
    0|0
  • Daha da zor durumda olanlar var anne babasını hiç görmeden büyüyenler mesela. Allah kimseye göstermesin böyle şeyler

    0|0
    0|0
  • Maalesef bosanmalarda en cok cocuklar yara aliyor😔😔

    0|0
    0|0
  • yaşamadım ama çok zor bir şey arkadaşımdan dolayı biliyorum anne ayrı baba ayrı yinede hayat devam ediyor

    0|0
    0|0
  • Bizimkiler boşansa psikolojim çökerdi

    0|0
    0|0
  • Satırlarının birebir aynısını yaşadım ne komik! Bu psikolojiyi tekrar hatırlamak, her satırında film şeridi gibi, gerçekten donuk ve komik. Yerimde sen olsaydın ve bu yazıyı şu an tıpkı benim gibi bir başkasından okusaydın eminim sen de benim şuanki hissettiğim trajikomik psikolojiye girerdin. Anlattıklarında seni anlayamadığım tek bir taraf var, o da ; "kendinizi suçsuz olduğunuza ikna edememek"dediğin yer. Kendini nasıl suçlu hissedebilirsin, böyle bişey mümkün mü? Anneni seçmemiş olmak mı suçlu hissettirdi? Bu çok saçma çünkü bu içnide yaşayacaklarını değiştirmeyecekti. Ben annemi seçmiştim. Aslında biz çocuklar olarak ikisiylede problemli değildik, hatta onlara defalarca boşanmalarını teklif eder dururdum çünkü sıkılmıştım bu durumdan. Ergen yaşlarıma gelmişim bıt bıt kavga dırdırı dinlemek zorunda kalmak, hakemlik yapmak falan.. Bir yandanda kanın kaynıyo, kendi başına kalıp müzik dinleyip kendi halinde takılmak istiyorsun, sürekli bir gerilim çıkarsa diye tetikte beklemek. Annemle hiç bir zaman yıldızımız barışmadığı halde onu seçtim ki, zor bir süreçten geçerken yanında olup destek olabileyim diye. Sonuç noldu? Her koyun kendi bacağından asıldı. Mahkeme gitmek dahi istemedim. Ne gerek vardı ki. İkisinin bana yaşattığı psikolojiden kurtuluyordum artık. Gitsinler işlerini halletsinler umurum olmadı o gün. Çünkü asıl sınav sonra bekliyordu beni. Herkes sana burda erken yaşta olgunlaştığını söyleyecekler. Olgunluk sosyal hayatta insan ilişkilerinde duygusal problemler yüzünden, ve daha çok uyum problemleri içinde yaşadığın eksik kalmış tarafını kimse de bulamadığın da karşına çıkacak. Ben arkadaşlarımı aileleriyle birlikte neşeli diyaloglar halinde görünce çok yadırgardım. Hiç tartışmasız aile ortamı görmemiştim, çok garipsedim. şu an ki kişiliğimin gelişiminde anne ve babamın bana reva görmedikleri sevginin çok büyük eksikliğini çekiyorum ve bu beni çocukluğumdan beri her işimi yalnız tek başıma yapmaya alıştırdı ve değişemiyorum

    0|1
    0|0
  • Benimde annemle babam ayrı, ben annemin yanında kalıyorum. Sen anne özlemi çekiyorsun, bende aynı şeyi babam için yaşıyorum.

    Umarım hep mutlu olursun 😊❤

    0|0
    0|0
  • Haklısın aynı durumda olan çok samimi bir arkadaşım vardı ilk zamanlarda çok samimiydik sonradan bana karşı davranışları değişti kimi zaman soğuktu tartışmalarımızda hep ben alttan alıyordum o ise tam tersini yapıyordu çok anlayış göstermeye çalıştım annesi babası ayrı üzmeyin kırmayım diye ama nafile son kavgamız çok ağır oldu bana çok ağır sözler sarfetti ben halbuki hiçbirşey yapmamıştım bir namusuma küfretmediği kaldı o kadar yani şimdi üç aydır konuşmuyoruz

    0|0
    0|0
  • Annem babam ayrildi ve 2 sene sonra yeniden evlendiler.. cok tuhaf bir ailenin cocuguyum

    0|0
    0|0
  • ço kküçük yaştan itibaren yaşadım bunu :D ama dramatize etmedim hiç hayat ve şans olarak gördüm şu an düşünüyorumda bana bir dik duruş ve güçlü olmamı sağladı hayatta tek olduğumu öğretti ve hiçkimseye ihtiyacım olmadığını
    mutluyum bundan

    0|0
    0|0
  • Hayatın sana sunduğu bir lütûftur o kadar güçlüsündür ki o acıdan sonra seni hiçbir acı yenemez birden nasıl olduğunu anlamadan olgunlaşır kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir kadın olursun tek sorunun guvenememek olur çıkar hiçkimseye güvenemezsin Anne'ne bile !!

    1|0
    0|0
  • boyle duyg yasamadim ama emminim ki cokcok kotu birseydir cocuklar acisindan :<

    0|0
    0|0
  • 18 yaşındayım ve anne babam ayrılalı 7 yıl oluyor ama hala geceleri bu yüzden Ağlıyorum. Çünkü gündüzleri iyi görünmek güçlü görünmek zorundayım. Gözyaşlarımı hayal kırıklıklarımı aileye dair keskelerimi geceye saklamak zorundayım. İnsan böyle durumda da kendi kendine yetmeyi öğreniyor ve bu hem iyi hem de çok acı.

    1|0
    0|0
  • ailem defalarca bosanmanin esiginden dondu ve her kavgalarinda artik "bosanin da kurtulayim" demeye baslamistim. biraz polyannacilik olacak ama sag olsunlar yeter😕

    0|0
    0|0
  • zor evet

    0|0
    0|0
  • Beni de anlayan varmis. Bir tek kendinden degil, benden de parcalar var icine, hemde cok

    0|0
    0|0
  • çok mutsuzum 10 yıl oldu ama yapamıyorum ben. annemin yanında babamı babamın yanında annemi özlüyorum. geceleri uyurken diğer odada babam var bana bişey olmaz güveni yok bende ya bişey olursa diye tedirgin uyurum. arkadaşlarım ailesiyle fotoğraf atınca internete çok kıskanırım. bide omuzlarımdaki yükten kurtulmak isterdim. ailecek tatile gitmek ya da pikniğe gitmek çok basit şeyler olabilir ama çok eksiğim ben

    0|0
    0|0
  • evet boşanmış bir aileninn çocuğuydum ve hep yaşıtlarımdan büyük oldum ve şu anda evliyim bir eşim var dahası hamileyim ben çocuğuma asla böyle birşey yapmıyacağım

    0|0
    0|0
  • Cok guzel yazmissin yasamayan anlamaz tabiki bendensin dostum

    0|1
    0|0
  • Kızlar Devam
    31
Yükleniyor...