"Dinle çocuk" demiş deli şair "Biz Senden Hayatını Çaldık"

“Dinle çocuk” dedi şair. “Dinle.”

Bir ben değil, benden başka bir de sen vardın. Hani önce görüp, sonra görmezden geldiklerimizden birisin sen. Hani hayatının içine edip, arkamıza bile bakmadan çekip gittiklerimizden. Elimizde kamçılarımız, gözlerimizi kör eden hırslarımız ve aşağılık zevklerimiz uğruna, onursuzca tükettiğimiz her şey gibi tükettiğimiz, bir de sen çocuk.

Önce düşlerini aldık elinden. Bizim olmayanları kıskandık.

Bizim düşlerimiz senin hayallerin kadar güzel değildi çünkü. Saf ve tertemiz değillerdi. Biz senin kadar güzel hayaller kuramadık hiç. Çünkü çocuk, çünkü bizim yüreğimiz paslı bir çivi gibi, saplandığı her şeyi küflendirdi, battığı her yere mikroplar saçtı. "Dünyanın çivisi mi çıktı" diye soruyorlar ya, dünyanın çivisi paslandı be çocuk.

Sevinçlerini çaldık senden. Sevinmelerini kıskandık.

Ağlayasın istedik çocuk, gözlerin kan çanağına dönene dek ağla. Bizim heyecanlarımız yoktu senin heyecanlandıkların kadar. Sen, yağmurlu bir bahar günü, sırılsıklam olmaya aldırmadan, hatta gözlerine yağarken her damla, gökkuşağının renklerini sayarken, o renkleri tek tek ayırırken üstelik ve kendi rengin ile bir dilek tutup, özgürce altından geçmek için koşarken, biz fırtınaların hesabındaydık çocuk. Kasırga olmak istedik, tufanlar kopsun. Kan çanağı olsun gözlerin.

İnançlarını aldık elinden. İnandıklarını.

Kendimize tanrısal güçler bularak, maskeler takıp, zırhlar kuşanarak, tanrılaştırarak yaptık üstelik bunu. Günah saydık özgürlüğünü çocuk. Özgürce yaşama hakkını.

Tanrının bahşettiklerini, kendimize göre değiştirip, kutsal kıldık kutsadığımız yalanlarımızı.

Hepimiz sahabeydik çünkü! Namus dersleri verdik sana, kendi namussuzluğumuza aldırmadan. İnanma çocuk, inanma. Yaratanın buyrukları, bizim buyurduklarımız olmadı hiç. Tükürüğüyle boğulması gereken üfürükçülerken biz, inanma.

Umutlarını çaldık senden.

Umutlarını umursamadan, umut tacirleri olduk. Umarsızca ve hoyratça harcarken yarınlarını da, dünler gibi, dünden öncekiler. Umutlanma çocuk! Biz umutlarımızı toprağa gömdük çoktan. Sen de gömeceksin. Sen istediğin için değil ha. Biz istedik diye. Biz istiyoruz diye. Bizim hırslarımız var, bizim yetmezliklerimiz. Açlığımız, aç gözlülüğümüz, azgınlıklarımız, azgın ruhlarımız, sapkınlıklarımız, sapıkça fikirlerimiz var. Seni kurban olarak seçtik, Çünkü sen çocuk, sen bakir bir toprak gibisin.

Sevmelerini aldık senden, sevişmelerini.

Sevgini çekemedik, başkalarını sevmene dayanamadık. Sevgisiz büyüdük biz çocuk, sevmek neydi bilmedik. Bir insan nasıl sevilir, bir çiçek nasıl koklanır, bir ağaç nasıl yetişir, bir nehirde nasıl yüzülür bilmedik. Sevgisizliğimizle yonttuk budaklarını, kopardık aşka dair dallarını. Yüreğinde çocuk, yüreğinde ne varsa güzellikten yana, hepsini biz bitirdik. Bizden biri olasın diye, bizim gibi yapasın diye. Biz bilmedik çocuk, sevişmek neydi. Bir kadınla nasıl sevişilirdi, bir adam nasıl mutlu olurdu. Hayvanca dürtülerimiz oldu bizim hep. Pençelerimizi geçirdik sevdiğin her şeye. Seveme diye. Kimseler seni sevemesin diye.

Güvendiğin her ne varsa, güven adına ne varsa yok ettik.

Sen çocuk, sen umutla, aşkla, sevgiyle, tutkuyla, sadakatle bağlandın bizden birine. Hunharca kullandık seni bile bile, isteye isteye. Gerekçeler aramadık. Zaten uyduruk gerekçelerimiz vardı bizim. Aldırışsız, umarsız, duygusuz, sevgiyi hiçe saydığımız yalanlarımız vardı hep. Fütursuzca harcadık seni. Yetmedi, azgınlıklarımızla, gözü dönmüşlüklerimizle, sapkınlıklarımızla, bir sırtlan gibi parçalayıp, akbabalar gibi üzerine üşüştük. Artık güvenecek kimsen olmasın diye. Kimselere güvenme diye. Çünkü çocuk, İhanet bizim vazgeçilmezimiz artık.

Öldürdük seni çocuk, insan değildik çünkü biz.

Genceciktin, tazeciktin, yaşama körü körüne bağlıydın. Kolaydın yani. Kolay lokmaydın çocuk. Beş para etmez ciğerimizle biz, ciğerlerini, böbreklerini söktük ellerimizle. Para eden ne varsa bedeninde, çıkarıp sattık onursuzca. Yüreğine kanlı bir hançer sapladık. Yüreksizce sattık senin yüreğini de.

Bana deli diyorlar çocuk. Düstursuzca saydırıyorum diye önüme gelene. Sana anlatıyorum diye insandan farkımızı. İnsan olduğumuzu düşünüp, insanca yaşamayı unuttuğumuzu hatırlatıyorum diye. "Biz insan değiliz" diyorum diye deli diyorlar bana. Bilmiyorlar çocuk, bilmiyorlar. Biz insanlığımızı çoktan maziye gömdük.

Biz çocuk;

Sana sahip çıkamayan ana babalarız önce. Ardından, seni taciz edenleri ayakta alkışlayanlarız. Tecavüzcüleri asmayanlarız. Vahşetlere gözlerimizi kapatanlarız. Çığlıklarına kulaklarımızı tıkayanlarız. Hırsızları ödüllendireniz. Yasaları saymayan yasalar çıkaranlarız. Kendi kanunlarını yazanlarız. En önemlisi çocuk;

Biz hayatını elinden alanları değil, her şey için seni, sadece seni suçlayanlarız.

#Blueobsession


5|2
3|2
Blueobsession KizlarSoruyor'da Editör
Editör kimdir?

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Kızlar Ne Diyor 3

Erkekler Ne Diyor 2

Yükleniyor...