Bir İnsanı Ölmeden Önce De Kaybedersin!

Sevgili ks halkı merhaba bugün yeni bencemle karşınızdayım keyifli okumalar.

Bir İnsanı Ölmeden Önce De Kaybedersin!

Hayatımda insanlara ne zaman güvenmemeye başladığımı bilmiyorum. O kadar uzun zaman oldu ki artık ben bile hatırlayamıyorum. Bu hissiyata kapıldığım için beni suçlayabilirsiniz belki, size hak veririm. Bunları okuduktan sonra her insan öyle değil, hep yanlış insanlara denk gelmişsin de diyebilirsiniz.

Fakat ne derseniz diyin, ben böyle oldum ve bir daha değişemem.

O hissi tattıktan sonra hiçbir insan kolay kolay değişemez. Hayal kırıklığı... Yalnızlık... Sarpa saran bir hayat... Evet ben bunlardan ibaretim sadece bunlardan ibaret. Başka hiçbir şey değil.

Bir İnsanı Ölmeden Önce De Kaybedersin!

Tüm bunlar başladığında sanırım 5. sınıftaydım. Başka bir şehre taşınıyorduk ve hayatımda en çok üzüldüğüm dönemlerden biriydi. İşte o zaman dedim gerçek arkadaşlıklar yok, sonsuza dek sürecek dostluklar yok, hepsi bir yalandan ibaret.

Taşındığım şehre gelip okula başladığımda ne ben arkadaşlarımla kaynaşabilmiştim ne de onlar bana. Ve ne mi oldu? Aralık ayında okula başlayan ben Haziran ayında arkadaşlarımla aram iyi oldu. O zamana kadar bir hiç. Kesinlikle bir hiç.

Sınıflar tekrar karma olunca yine arkadaşlarımdan uzak kaldım. Bu sefer kendimi sevdirecektim. Ama olmadı bu sefer 3 yıl boyunca arkadaşlarımla anlaşamadım.

Eve gelip her gün ağlıyordum neden kimse sevmiyor beni, neden kimse bana yanaşmıyor diye. Çocuksun ya işte en ufak şeylerde bile ağlıyorsun. İlk başta her zaman arkadaşlarımı suçlarken, aynı şeyler sürekli tekrar ettiği için kendimde suç aramaya başladım.

Ve evet sonunda bulmuştum. Sorun bendim! Her zaman yaşıtlarıma göre daha ağırbaşlı olmuştum hatta daha olgun. Yaşıtlarımın yaptığı o saçma he hareketlere bir türlü anlam veremiyordum. Bu yüzden her zaman insanlardan uzak durdum.

Sonra biriyle karşılaştım. Bir kızdı hayatımda onun kadar çok birine güvendiğimi hatırlamıyorum. Arkadaşlık 6 yıl sürmüştü. Ona öylesine çok güvenmiştim ki bir an düzeldi sandığım hayatım sırtımdan bıçaklayıp gidince eski hâline geri dönmüştü. Yâni kısacası ne sevgilim, ne de ömrünü vereceğim erkek yapmıştı bunu bana. Aslına bakılırsa beni ailem mahvetmişti. Tüm bunları haketmek zorunda değildim.

Benim ölülerden tek farkım nefes alıyor olmamdı. Sadece bu.

Bir insan yaşarken ölür mü diye sormayın! Ölür, yanında ailesi, arkadaşları ya da ona destek çıkacak biri yoksa ölür. Ben ölmeden önce kaybedilen bir ruhum.

Dünya bana hiç bu kadar araf olmamıştı.

Yaşamanın benim için tek anlamı hayal kuruyor olmak. Elbette o hayallerin içinde ben yokum. Başka insanların hayatlarına dokunmak ve onlar için mutlu sonla biten senaryolar yazmak. Kim bilir, belki sizin de senaryonuzu yazmışımdır?

İyi akşamlar!


0|0
0|2

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Erkekler Ne Diyor 2

  • Emeğinize sağlık :)

    1|0
    0|0
  • Çok kötü bir durum.
    Kim yaşamamıştır ki senin gibi.
    Nefes bile alamazsın bazen.
    Emeğine sağlık.

    1|0
    0|0

Kızlar Ne Diyor 0

Kendi cinsiyetinde ilk görüşü sen paylaş ve
1 Xper puan fazladan kazan!

Yükleniyor...