Size Her Gece Yastığın Kuru Tarafını Çevirerek Yatmayı Nasıl Anlatayım?

Neden hep iyiler kaybeder?

İyiden kastım kesinlikle ben değilim,annemden bahsediyorum..

Dindar, iyi biri, yıllarca onun kahrını çekmiş biri. İnanın bendeki baba normal değil. Alkolik, psikopat, şiddet yanlısı tıpkı dramatik filmlerde gördükleriniz gibi. Ama en azından bize yinede değer veren biriydi, ona bu yüzden saygı duyuyordum, sevmeye çalıştım beceremedim başaramadım belkide, bende saygı duymayı seçtim. İnanın bazı duygular fiziksel acılardan daha beter ediyor insanı. Anne babanızın önünüzde ağlaması gibi, bir taraf evi terkedince onun peşinden sürüklenmek gibi,babanız annenizi döverken annenizin çığlıklarıyla sizin içinizden attığınız çığlıklar gibi, daha 10 yaşındayken 40 yaşında bir adamın dertlerini dinlemeye mecbur olmak gibi, babanızın eve kan revan içinde gelmesi ve o yaraları size temizlettirmesi gibi,evinizin önünden ayrılmayan polisler yüzünden polis gördüğünde korkmak gibi, babanızın eve gelmemesi gibi, kardeşlerinizin birşeylerin farkına varması gibi, siz hasta yatağında yatarken babanızın hiç tanımadığınız kızlarla mesajlaşması gibi, Bunlar hiçbir fiziksel acıyla boy ölçüşemez benim gözümde. Aslında ben böyle değildim, bu kadar önemli şeyler olduklarını bilmiyordum bunların, kafama taktıkça önemli gibi geldi, taktıkça taktım, taktıkça hastalandım, ama bilmiyorum belki de büyüdüğüm için anlamaya başlamıştım, tabi 12 yaşında bir çocuk ne kadar büyüyebilirse, o kadar büyüyebilmiştim ben de.

Size her gece yastığın kuru tarafını çevirerek yatmayı nasıl anlatayım?

Ben babamın yalanlarına alışıktım.

8 yaşındaydım bana 5 vakit namaz kılacağım diye söz vermişti,18 yaşındayım bir kere namaz kıldığını görmedim.Alkolü bırakacağına dair söz vermişti,ama daha çok azıttı.

3. sınıfta sigaraya başladım,iyi geldiğini söylüyorlardı,öğüre öğüre içiyordum,ama iyi gelmiyordu,iyi hissettirmedikçe sinirlendim,sinirlendikçe daha çok içtim.2 ay sonra içmemeye karar verdim,ben bağımlı olmak istiyordum ama olamamıştım.

Depresanların varlığından haberim yoktu,kendi ilacımı arıyordum.11 yaşındaydım sanırım,internetten 28 yaşında biriyle görüşüyordum o yaşta,dediklerini anlamıyordum kafam basmıyordu ama bana iyi geliyordu,şimdi gayet iyi anlıyorum,tam bir pislik ve pedofiliydi.Bana façayı öğretmişti,28 yaşında bir ergendi.Korka korka babamın jiletlerinden aldım,zaten beni kan tutardı..Bir çizik attım ve daha o an kulaklarım uğuldamaya gözlerim kararmaya başladı mideme kramplar girdi,öyle yarım saati biraz geçik soğuk suyun altında baygın kaldım.

Çok bunaldığım zamanlarda 2-3 kere daha yaptım bunu,sonra bıraktım.

Babama hep hak verdim,yaşadıkları kolay şey değil dedim.Çok küçükken annesini kaybetti,sonra hep ezilerek ve şiddetle büyüdü dedim,empati kurdum,bunu yapmayı 10 yaşlarındayken başarabilmiştim.Ama okadar zor şey yaşamasına rağmen sırf buna inat ailesiyle daha çok yakınlaşan kişiler gördüm,peki babam niye bunu yapamıyordu?

Küçükken bir rüya görmüştüm,anneannemle bir arsada bir bebek gömüyorduk bebeğin üstünde kırmızılı beyazlı güzel bir kıyafet vardı.O kıyafet annemin,babam cezaevinde olduğu zamanlarda bana özene bezene giydirdiği kıyafetti o kıyafetle gömüyorduk bebeği.Bu rüyayı hiç unutamam.

Artık bir rüya olmadığını biliyorum.Bir kardeşim vardı ve öldü,benden 1 yaş küçük bir erkek kardeşim vardı ve ölmüştü.Onu gömmeye anneannemle gitmiştik.Rüya değildi gerçekti.İlklerde pek birşey hissetmedim,sonra 17 yaşında bir erkek hayal ettim bana benziyordu alnı açıktı kaşı kirpiği azdı benimkilerden daha güzel kıvırcık saçları vardı ama gözleri yeşildi,ela değil.Ve eğer ölmeseydi şu an onunla sinemaya gidebileceğimizi hayal ettim,ben aşk sana benzere gitmek isteyecektim,o iron man e,ve ben kazanacaktım çünkü çeneme katlanamayacaktı.Belkide onunla maça bile giderdik hiçbirşey anlamamama rağmen,gider tezahürat yapar boğaz patlatırdık,ama olmadı..

O yoktu ama benden 14 yaş küçük bir erkek kardeşim vardı.O 17 olduğunda ben 31 yaşında olacağım,yine maça sinemaya gideceğiz,kız kardeşimide peşimizden sürükleyeceğim.Büyük ihtimal ben o yaşlarımda annemin çektiklerini çekiyor olacağım.Tıpkı annemin,anneannemin kaderini çektiği gibi..

Ozamanlar o rüyanın gerçek olduğunu bilmiyordum.14 yaşındaydım annem hamile olduğunu söylemişti,dünyam başıma yıkılmıştı.benden 6 yaş küçük kız kardeşime ben bakmıştım şimdi yinemi çocuk bakacaktım? Çok ağladım olmasını hiç istemedim,ve oldu.

İlk gün bile yanına gitmedim akrabalarım yalvarıyorlardı annemi görmem için.Çünkü doğumu çok kötü geçmişti ve tansiyonu 0 a kadar düşmüştü,ölüyordu o da,ama ben gitmedim.

2. gün zorla sürükleyerek götürmüşlerdi. Giderken ne alsak neye ihtiyacı olur diye düşünüyorlardı onlar, bense şarj aletimi almıştım.

Odaya girdiğim gibi telefonumu şarja taktım ve salak salak fotoğraflara baktım aklımca kaçıyordum.Ölümden dönmüş annemle konuşmadım,küvezde yatan kardeşime bakmadım bile.Sonra o bakışları gördüm, kızıyorlardı.Annemle ne konuştuk hatırlamıyorum hatırladığım tek şey kardeşimi ilk görüşüm.

Küvezin önüne gittim ve icine baktım çok savunmasız duruyordu, yüzü kıpkırmızıydı. Aşırı küçüktü parmakları, o kadar miniktiki o ellerin büyüyeceğine inanamazdınız

İnanın küveze değmemiştim bile, gözleri kapalıydı, ama ona bakınca sanki hissetmiş gibi gülümsemişti hemde dudağının tek tarafını kaydırarak. Şimdi büyüdü ve 4 yaşında,çok yakışıklı,ve hâlâ dudağının sol tarafıyla gülüyor, o gülünce huzur buluyorum..

Hayatımı alt üst edeceğini düşünürken sadece fizik projelerimi, ödevlerimi, kitaplarımı, odamı alt üst edeceğini sanmıyordum. Ciddi ciddi hayatı zehir edeceğini düşünmüştüm. Ama o sadece onlarla yetindi, sadece kalemlerimle odanın duvarlarını karalamakla yetindi, ve tam tersi hayatıma güneş gibi doğdu. Şimdi biri 10 yaşında kız biri 4 yaşında erkek kardeşim var,ve canımdan çok seviyorum.Annemi babamı herşeyimi feda ederim onlar için. İstedikleri olmayınca kahroluyorum, bir yerleri kesilince içim kanıyor benim daha çok canım yanıyor..

Ama kız kardeşim benim hakkımda böyle düşünmüyor.O küçücüktü,ve ben onu döverdim,kafasına vururdum,kafasına vururdum sürekli,nefes alamıyorum aklıma geldikçe,neden bana vurmadın kızım diyorum ne vurması al gebert bir halt yapsaydında geberip gitseydim vuracağıma diyorum.Ve o ona vurmama rağmen gelir benim yanımda ağlardı.Nasıl bir ablaydım hiç bilmiyorum,hâlâ iyi bir abla değilim küçük kardeşim hariç kimseye sarılıp öpmem,anne babama son sarılışım üzerinden yıllar geçti,bayramda bile sarılmam..ama deniyorum gerçekten deniyorum uğraşıyorum..

Ben güçlü olmadıkça ezileceğimi anladım.Arkadaşlarımın yanında hatta 18 yıllık dostumun yanında bile ağlamadım,anlatmadım hiç derdimi tasamı.Güçsüz görünmek istemedim,çünkü benim için güçsüzlük ve duygusallık eziklikti.

Bunu kafama öyle bir yerleştirdimki yanlızkende ağlayamadım.İçimde birşeyler bağırdı haykırdı ordaki dünyayı darmadağın etti ama gözümden tek 1 damla yaş akmadı.

O zaman ağlamanın değerini anladım.Çok geç olmadan göz yaşlarımı geri kazandım hemde fazlasıyla..

Bundan 1 saat önce annemi babamın telefonuna bakarken gördüm,benim okuduğum mesajları okumuştu çünkü gözleri yaşlıydı.

"Anne yatıyormusun" dedim evet dedi.

"İçerde yatsana korkuyorum" dedim "uyuyamam zaten korkma" dedi belki öbür odada hâlâ uyuyamamıştır,ama ben gözü yaşlı gördüm ya onu,bu karanlıkta bile korkmuyorum şimdi,korkamıyorum,unuttum tüm korkularımı..

Babam kızlara mesaj atıp duruyordu sarkıntılık yapıyordu.Belli bir konuştuğu da yoktu ama yazıyordu herkese.Daha öncede çok aldattı biliyorum,alışığım bu duruma.Ama o kadının güçlü durması koyuyor bana.

Çünkü en çaresiz en zavallı anında bile güçlü durmak ne kadar boktan bir his bende biliyorum.

Benim yaşadıklarım birşey değil,sokakta yasayan bir çocugun hayatının yanında hiçbirşey benimkisi,ama bana ağır geldi ne kadar aciz bir durum dimi?

Söylesenize size hergece yastığın kuru tarafını çevirip yatmayı nasıl anlatayım?

Klasik bir konu oldugunu biliyorum,maalesef bende "sadece yazmak istedim" diyorum,yazma kararını bile zor aldım çünkü cok çabuk pes eden biriyim,herhangi bir yazma yeteneğimde yok.Ama iki cinsede söylemek istediğim birkaç şey var.

Erkekler,eğer sizde böyle bir baba olacaksanız hiv evlenmeyin.Evlenmeyi düşünmüyorsanızda kızlarla oyun oynayıp dalga geçmeyin.Benim şansım aşktada yâver gitmedi maalesef.Eğer ilk babasından,sonrada ilk aşkından kazık yemiş bir kızın ahını aldıysanız o sizi ömür boyu takip eder çünkü..

Kızlar,anne olduğunuzda çocuklarınıza lütfen hiçbirşeyi belli etmeyin.Onlara bağırmayın ve asla dövmeyin.Kızdığınız an hemen çekip sarılın ona..

Buraya biraz yazı yazarız.Tabiki herşeyi yazamayız,daha yazacak ve yaşanacak çok sey vardır,sadece birazını özet geçeriz burada.

Hepimizin sanal alem için kurdugu kimlikleri ve prensipleri vardır,kimimizin şartları..Ve bir yazı okuruz,bazen o yazı kafadan uydurulmuş olabilir ama içinize işlemiştir.Bazen o yazı gerçek bir hikayedir ama size hitap edememiştir.

Bazen o yazı, tıpkı bu yazı gibi hıçkırıklar içinde boğularak ağlayan biri tarafından yazılmıştır, ama size hitap edememiştir, çünkü burası sanal alemdir,ve duygular gerçekteki gibi önemli değildir kimileri için.

Okuyan/okumayan herkese teşekkürler bu kadar hafifkeyeceğimi tahmin etmemiştim..


2|0
8|2

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Erkekler Ne Diyor 2

Kızlar Ne Diyor 8

  • Üzüldüm gerçekten.

    0|0
    0|0
  • aglattın..

    0|0
    0|0
  • Ellerine yuregine saglik. bazen isyan ediyordum ama benden kotusude varmjs. ama seninde dedigin gibi herkesin dayanma gucu farkli ve bana agir gelen sana hafif gelir ve benim yasadiklarimda bana agir...

    1|0
    0|0
  • Üzüldüm :(

    1|0
    0|0
  • Allah yardımcın olsun :(

    1|0
    0|0
  • Gerçekten çok üzüldüm Allah yardımcın olsun ne diyeceğimi de bilemiyorum

    1|0
    0|0
  • Usenmeden okudum. Zor seyler yasamissin..

    1|0
    0|0
    • Teşekkürler okuduğun için..

  • Gercekten agladım

    1|0
    0|0
    • Aynı satırları yazıp okuduk, demekki kalbe hitap etmeli..

Yükleniyor...