İnce Düşünemeyen Kişilere Dayanamıyorum, Sorunlu muyum?

bugün bir arkadaşıma işle ilgili bir durum anlatıyorum. aralıksız 3-5 dakika filan konustum ama adam sanırım beni hiç dinlemiyormuş... tamamen alakasız bir yerden lafımı keserek "ya pazar mangal mı yapsak" dedi. Bu ne şimdi? Ben ne anlatıyorum adam ne diyor. "lan benim ayarımı kaçırma, ben nerdeyim sen nerde" filan desem haklıyım yani. Ama "yok abi, pazar işim var benim. ben bir lavaboya gideyim " diyip kestirip attım. gelince de ayrıldım yanından. mikeyim böyle düşüncesiz arkadaşı afedersiniz. insan dediğin laflarına dikkat etmeli biraz. ama nihayetinde strese giren, kendini yiyen ben oldum yine.

dün de arkadaşlarla evde film izliyoruz. erkekli kadınlı bir grubuz. kadın arkadaşlardan birisi film mi izliyor dedikodu mu yapıyor belli değil. yok şu adamın kemeri hiç olmamış. "ayy kadının makyaj olmus mu hiç" gibi laflar ediyor... ara sıra da mutfağa gidip, geldiğinde "noldu deminki olay" filan diyor. "yahu dur simdi anlatılmaz geçti o sahne" diyince de "aman iyi be, ne nemrutsunuz" filan diyor.

diğer arkadaşları bilmiyorum ama böyle durumlarda benim cinlerim tepeme çıkıyor. içimden "senin gibi kadının ta a...k... daha da çağırırsam seni namerdim" filan diyorum ama arkadaşların yüzüne ise "beni sarmadı bu film" diyip balkona çıkıyorum, temiz hava alıp soda içiyorum. yetişkin bir kadının nasıl bu kadar düşüncesiz olabileceğini düşünüyorum yarım saat balkonda. nasıl olur da filmi izleyenlerin keyfini kaçırdığını düşünemez diyorum. nasıl arkadaşlarım var benim diye halime yanıyorum...

böyle insanlar yüzünden genç yaşta sinir stres sahibi oluyorum.

misal birisine bir laf söyleyince birkaç saniyede cevap gelmezse de cok sinirleniyorum..

bu elimde olan bir şey değil. içten gelen bir şey. birisinin beni duymamazlıktan geldiğini fark edersem, birden içimdeki bir kaynaktan doğan zehir damarlarıma karışıp beynime sıçrıyor sanki. böyle durumlarda kendimi frenliyorum karşımdakini kırmamak için. cevap vermeye başladığında ise dışımdan "peki anladım neyse" filan derken içimden "hay ben senin geciktirmeli verdiğin saçma cevabı s..." filan diye saydırıp, dönüp arkamı gidiyorum. karşımdakinin hiçbirşeyden haberi olmuyor ama, ben yine sinirlendiğimle kalmış oluyorum.

evet, meşgul olabiliriz, dalgın olabiliriz, o sırada konuştuğumuz kişiyi duymamış olabiliriz...vs ama bu durumda ortaya asgari nezaket kurallarının girmesi gerekmez mi?

karşımızdakini duymadıysak, yahut o sırada başka bir işle meşgul isek, parmakla bir saniye işareti yapıp, aslında soruyu duyduğumuzu ve hemen cevap vereceğimizi hissettirmek gerekir. bu insan olmanın gereğidir. daha bir yığın örnek sayabilirim.

acaba ben mi çok takıntılı birisiyim? bizim insanlarımız neden dikkat etmiyorlar böyle şeylere? kendi uyduğum fazla ince nezaket kurallarını karşı taraftan da beklemem bir hata mı? bir insanı olduğu gibi mi kabul etmeliyim?

bu da dinlemelik olsun: link


0|0
3|1

En İyi Kız Görüşü

  • katil olmak için en büyük sebep

    0|0
    0|0

Kızlar Ne Diyor 2

  • Soru detayları çok uzun,okumadım. Sinir olurum ben.

    0|0
    0|0
  • Haklısın ki çok. çükünü eşekler yesin bunların...:DD

    0|0
    0|0

Erkekler Ne Diyor 1

  • keske ozet gecseydin

    0|0
    0|0
    • haklısın. yazmaya başlayınca durduramıyorum kendimi genellikle ve direk göndere basıyorum. :(


      ilk 1-2 paragrafı okuman yeterli. o tarz insanlarla iletişim halimde olduğum için çok stresli bir hayat sürüyorum. ben mi çok abartıyorum diye sordum sadece.

    • cok agresif goruyorum seni

Yükleniyor...