Şiir (yazma-seslendirme) ilgilenenler var mı ? Yazdığınız veya beğendiğiniz şiirleri paylaşır mısınız ?



Satırlarım gibi yanmalı ellerin;

Kül olurken savrulmalı, şiir diye yazdıklarımı okurken sözlerin!

Amansız bir yağmurda, çığlık çığlığa yanman gerek, anlaman için beni..

Gözlerin sevda dediğinde, iki damla ile boğulmalı yüreğin..

Paslı bir baharın, amansız soğukluğunu bilmen gerek..

Anlaman için beni,

Bin yangının bir dilde köz oluşuna şahid olman gerek!

Bilmen gerek, anlaman için beni!

Konuşurken boğulmalısın, sessiz çığlıklar atarken gökyüzüne...

Koyu bir ıssızlıkta, görmeyi unutup beklemeyi öğrenmelisin..

Ne kadar gidersen git, yalnızlığına döneceğini bilmelisin..

Kendi sözlerinle yakmalısın yüreğini,

Sen ile sen arasındaki sınırlarda dolaşmalısın..

Kendine yolculuk yaparken görmelisin, bir damlanın ateş ortasındaki yanışını!

Anlaman için beni, anlaman gerek!

Kimse bilmemeli ve hiç kimse görmemeli kendi çığlığındaki yangını..

Sevmen için, ateşi görmelisin..

Yanmalısın, buğulu bir pencerenin yanında izlerken sevdayı..

Eksik kaldıkların, kapıyı çarpıp çıkmalı, sen sevdanın koynunda boğuk baharlar yaşarken...

O yüzden sözün özü;

Anlaman için beni, anlama beni, anlama..


0|0
2|2

En İyi Kız Görüşü

  • İkisini de yapıyorum. Şu an seslendirmiş olduğum bir şiir yok elimde yok ama yazdığım bir yazıyı paylaşabilirim.

    Gözyaşlarımdan yatak yaptım kendime bu gece. .

    Islak ve soğuktu,içinde boğuldum.Üşüdükçe ağladım,ağladıkça ıslandım.

    İçimde ki nefreti, kini döktüm yatağa. Kan oldu kayboldu. Kan ağlamak böyle olsa gerek.. .

    Yüzüm parçalansın istedim, nefessizlikten boğulmak istedim.

    Beceremedim,olmadı.

    Ben ağladıkça güldü hayat. İstediğin kadar isyan et, yaşayacaksın dedi.

    Ağlamak bile rahatlatmıyorsa insanı ne rahatlatır ki?

    Ne yaraya merhem olur, ya da kim? Kendine bile inancı kalmamışken insanin, bir başkasına nasıl güvenebilir?

    Ayak uçlarında ilerlerken evin içinde, sokakta nasıl kendinden emin adımlarla ilerleyebilir?

    Tanrı bile unutmuş iken varlığımı kim elimden tutup, ayağa kaldırır beni?

    İnsanın kendine acıdığı zamanlar, kendinden nefret ettiği hatta aynaya baktığın da bir yabancının silüet’ini gördüğü zamanlar vardır ya, ben artık aynada ki yabancının ta kendisi oldum işte.

    Kendi ruhumdan koptum, evimi tanıyamıyorum, her sabah otobüs beklediğim durak burası mıydı sahi? Peki ya kedim? Oda mı tanımıyor beni..

    Attığım her adım kafamın içinde yankılanıyor, ve soğuk.. Neden hava hep soğuk? Neden hep üşüyorum? Güneş bir tek benim içimi mi ısıtmıyor? Yoksa ben mi çok uzak kaldım dünya ya.

    Sahi neden neden yaşıyorum, bu dünyada ki yerim ne benim? Kendi akıl almaz takıntılarımın çelmesinde tökezleyip düşmek için miydi?

    İsyan etmek istiyorum, siyah gözlüğümü takıp karlar üzerine kendimi bırakmak ve daha çok üşümek, göz pınarlarım uyuşana kadar uzanmak istiyorum.

    Madem bu dünya da bir başımayım o zaman çıldırmalı, özgür olmalı. O yürümeye korktuğum sokaklar da çığlıklar atmalıyım. Kuşlarla şarkı söylemeli, kedilerle sarılmalıyım. Sahi…

    Kedim neden beni hatırlamıyor..

    0|2
    0|0
    • seslendirmeyi nasıl yapıyorsun? Bende düşünüyorum ama nasıl bir programla ve nasıl yapabileceğimi hiç bilmiyorum.

    • Kediniz sizi neden hatırlamıyor,sahiden bilmiyorum.Bırakın o bu ayıbı ede-dursun,bu güzel günlük tadındaki yazıdan sonra ben sizi hep hatırlayacağım .. :)

Kızlar Ne Diyor 1

  • Seslendirme durumum yok ama yazıyorum.

    0|0
    0|0

Erkekler Ne Diyor 2

  • link Buda bizimki :D

    0|1
    0|0
    • 1. kısım daha iyi gibi 2.kısıma kıyasla.Seslendirenler farklı sanırım..Güzel değişik bir tat

    • Evet farklı :) Teşekkür ederim.

  • Guzel şiirdi

    bende ilgilenirim ama daha çok müzikle ilgileniyorum

    0|1
    0|0
Yükleniyor...