Herkes yoruma Nasıl olmuş?

Emanet Sancı

Sessiz sedasız ürüyor içimdeki yalnızlık
Hüznün tokluğuyla susup
Matem havasında gülüyorum
Anla’yamazsın’sınız!

Adını kullandığım her cümlenin ardından,
Niteliksiz bir sevdanın kahrına gözyaşı yetiştiriyorum.
Dedim ya sevda yanığıdır yüzümdeki hüzün.
Saklanırım iklimlerce, İzi geçmez bir türlü.

Bir ölüm var ki aklımda,
Varlığıma zarar.
Yaşamaya pişman bir canın,
Satırlara sığmayan acısıyım.
Sakın okuma beni,
Ağlarsın,
Gözyaşını benden bilir tanrı ,
Çünkü sen tanrıdan bana emanet bir sancısın.

Kıyısından döndüm mutluluğun
Kursağıma girmeden ’aşk’ kelimeleri
Hüznün tokluğuyla sustum.
Kaç kere öldürmek istedim de seni,
Yüreğimden bir sela sesi gelmedi.

Gece oldu yine, parıldadı hüzün
Karanlığın körpe kucağında
Kimliksiz bir veda belirlendi gökyüzünde
Bir ’hoşça kal’ bile etmedi.

Şimdi yaşasam,
Kahrından ölür sevdam.
Şimdi nefes alsam,
Tenimde dolaşan nefesin sıçrar.
Şimdi çekip kafama bir kurşun sıksam,
Adın beynimde yer vermez.

Yüreğim kelepçeli,
Umutlarım paslı ranza soğuğunda.
Bilinmez bir sevdaya voltalar atıyorum
Ama her defasında köhne bir yalnızlığa tosluyorum
Gelseydin oysa bir kışın soğukluğunda ,
İçim ısınırdı demli bir çay tadında.
Ya da bir yaz mevsimi gelseydin.
Rahmet olup yağardın kirpiklerime

Yıkılmış bir coğrafyanın yurtsuz insanları gibiyim
Nereye gittiğimi bilmeden uzaklaşıyorum senden
Öpücüklerim dudaklarında
Günahım boynunda kalsın
CanBeCan


1|0
1|0

Kızlar Ne Diyor 1

Erkekler Ne Diyor 0

Erkekler görüş yazmamış.

Yükleniyor...