Anne Baba Sevgisi Olmadan Büyümek ve Yuva Hayatı

Küçüklüğümü Geçirdiğim Yuva

Anne Baba Sevgisi Olmadan Büyümek ve Yuva Hayatı

Zaten görücü usulü evlenmiş annemle babam. Ama evlendikten sonra baba tarafı kabullenmemiş evliliği. Ama ilk isteyen onlarmış. Gel zaman git zaman babam eve gelmemeye başlamış. Sürekli Ankara'da olurdu. Orada çalışırdı. Yani bildiğim kadarıyla öyleydi. Küçüktüm pek hatırlamıyorum. Meğersem geliyormuş. Ama eve gelmiyormuş. Evimiz küçük bir kerpiç evdi. Büyük bir bahçede iki katlı bina vardı. Alt katında amcam ailesiyle, üst katında ise dedem ve babaannem kalıyordu. Binanın yan tarafında biz kalıyorduk.

Babam geldiğinde eve uğramak yerine direk yukarıya, yani ailesinin yanına çıkarmış. Eve gitme derlermiş. Biz evde annem, ablam ve kardeşimle kalıyorduk. Hatta bir gün babam yukarı çıktığında bende peşinden gitmiştim. Ailemizi bozmak için baba tarafı sürekli bize zarar verdi. Borçlar birikti. Elektrik ve sular kesildi. Ardından şiddet başladı. Baba tarafından akrabalar anneme şiddet uygulamaya başladılar. Camlarımızı kırıp evimize zarar vermeye başladılar. Hatta çok iyi hatırlıyorum bir gün dedem bahçede odun kesiyordu. Yengemle ve amcamla birlikte annemin üzerine yürüdüler. Ben sokağa çıkıp yardım edin diye bağırmıştım.

Aradan biraz zaman geçince beni yatılı okula verdiler. Ablamı ise dedem okutmak için yanına aldı. Ben sürekli yatılı okuldan kaçardım. Sevmezdim orayı. Haftasonu olduğu için babam beni okuldan aldı ve eve getirdi. Ama ne ev. Evdeki eşyalarımızı çıkarıp ateşe vermişler. Kalan eşyalarıda annemin babasının evine göndermişler. Kısacası yuvamız yıkıldı. Bir müddet babamın yanında kaldım.

Yuva Hayatı Başlıyor

Annemin babası yani dedem beni kardeşimle birlikte yurda götürmek için yol kenarında otobüs beklemeye başladı. O sırada yanımıza bir araba durdu ve bizi Kırşehir'e götürmeye başladı. Adam çok iyi birisiydi. Bey amca sana her ay para vereyim bu çocukları yuvaya verme dedi. Ama dedem en hayırlısının bu olacağını söyleyerek bu teklifi reddetti. Yuvaya gittiğimizde dedem bizi yuvadaki grup öğretmenine ıslak yanaklarımızdan ağlayarak öperek herşey güzel olacak ağlamayın torunlarım dedi ve ağlayarak gitti. İşte o an yuva hayatımız başladı. Ben yedi yaşında kardeşim ise beş yaşındaydı. Yuvada gruplar vardı. Afacan ve canan kız gruplarıydı. Çalışkan ve başaran erkek gruplarıydı. Bir erkek grubu daha vardı ama hatırlamıyorum. Biz kardeşimle Başaran grubuna verildik. Bizim grubun sorumlusu Ali ve Pembe öğretmendi. Önce anne diye seslendiğimiz bakıcı kadınlar bizi kardeşimle ayrı ayrı yıkayıp temizlediler. Ardından Pembe öğretmen bizi karşısına alıp yeni elbiselerimizi giydirmeye başladı. O sırada öğlen uykusuna denk gelmiştik. Bütün öğrenciler uyanmış bizi izliyordu. Pembe öğretmen hepsini azarlayıp yataklarına geri gönderdi.

Yuvada Yaşamak Askerde Yaşamak Gibidir

Her grup ayrıydı. Bir grupta 20-25 kişi vardı. Koğuş sistemiydi. Altına kaçıranlar koğuşun arka tarafında diğerleri ise ön tarafında uyurdu. Televizyon oy kararıyla izlenirdi. Zaten genelde herkesin sevdiği şeyleri izlerdik. Yemek tam hatırlamıyorum ama akşam beşte veya altıda olması lazım. Öğlen yemeği on iki. Kahvaltı ise sabah altıda. Salonun yanında etüt odası vardı. Karşısında banyo ve tuvalet vardı. Ayakkabılık girişteydi.

Bir Günlük Yurt Hayatı

Sabah, saat altıda akşam nöbetçi olan öğretmen veya anne diye seslendiğimiz bakıcı kadın koğuşa gelerek herkes kalksın diye bağırarak bizi uyandırırdı. Beş dakika içinde herkes ayaklanır ve üstünü giyinir ardından tabldot tabaklarda kahvaltı yapardık. Bardaklarımız demir bardaktı. Çayı soğutup öyle içerdik. Yoksa nasıl tutacaksın o sıcak demir bardağı. Ardından okula giderdik. Okul tam karşımızdaydı. Köprüden geçer ve okula varırdık. Okulun yarısından çoğu yuva çocuğuydu. Yani yetimdi. Öğle vakti gelince tekrar yurda gelir tabldot tabaklarda yemeğimizi yeyip tekrar okula dönerdik. Okul iki gibi biterdi. Yurda gelirdik. İki saatlik öğlen uykusu. Kimse uyumazdı gerçi. Yatakta dön dur. Bazen uyurduk.

Genelde başımızda grup öğretmenimiz olmadığında yataktan kalkar, şımarırdık. Tabi sonrasında tokat. Uykudan sonra öğle arası dediğimiz atıştırmalık yiyecekleri yerdik. Ardından akşam yemeği. Akşam yemek vakti gelince 15-20 kişi aynı anda yemekhaneye koşardık. Uzun bir yemek sırası beklememek için. Yemekten sonra bir kaç öğrenci kalır oradaki temizlikçi abiye yemekhaneyi temizlemesi için yardım ederdi. Akşam yemeği bittikten sonra bahçeye çıkar oyun oynardık. Yuvanın önünde kız yurdu, onun hemen yanında il müdürlüğü vardı. Kız yurdunda yetişkin kızlar kalırdı. Abla derdik onlara. Onlarda kendi bahçelerinde oynardı. Bazen bizim bahçeye de gelirlerdi. Sonradan ablamda yurda verilince akşamları görüşürdük bahçede. Bazı nöbetçi öğretmenler akşam hava kararana kadar dışarıda oynamamıza izin verirdi.

Ardından bakıcı anne hadi herkes içeri diye bağırır ve içeri alırlardı. Herkes gruplarına dağılırdı. Ayakkabılar çıkardı ve ortalığı inanılmaz bir kötü koku sarardı. Ama kimse bundan rahatsız olmazdı. Ardından herkes pijamasını giyerdi ve televizyonun karşısına geçerdik. Bazen grup öğretmenimiz bizim harçlıklarımızla bize yiyecek içecek alırdı ve grup başkanımız bize onlardan verirdi. Grup başkanı en büyük olana verilirdi. Televizyon izlerken bakıcı anne içeriye o gün kendisine yardımcı olarak seçtiği bir iki öğrenciyle birlikte beslenme diye tabir ettiğimiz akşam atıştırmalıklarınız getirirdi. Bisküvi, meyve suyu, meyve, kuruyemiş, vs vs. Onlarıda yedikten bir iki saat sonra bakıcı anne tekrar gelir ve hadi herkes yatağa diye bağırarak bizi yatırırdı. Arasıra kontrole gelirdi. Uyanık birisi mi var. Basardı tokatı. Hele bazı bakıcılar vardı. Tekme atar, yumruk atar, hatta kafada vilada sapı kıran vardı. Sabah yine aynı olaylar. Geceleri bakıcı anne altına kaçıran çocukları uyandırıp tuvalete götürürdü. Ama genelde fayda etmezdi bu. Genelde her sabah idrar kokusuyla uyanırdık.

Banyo Zamanı

Her çarşamba ve pazar günleri banyo günü olurdu. Grup öğretmenimiz herkesi salona toplardı. Koğuşun hemen içinde büyük bir oda vardı ve o odada elbiseler vardı. Bakıcı anne oradaki elbiseleri çıkartır ve etüte koyardı. Ardından sırasıyla banyoya girerdik. Bakıcı anne çırılçıplak soyardı ve tabureye oturup yıkamaya başlardı. Yaşı biraz büyük olan altında çamaşır ile yıkanırdı ya da tek başına yıkanırdı. Su sıcakmış veya soğukmuş farketmez. Su sıcak veya soğuk de bakalım cesaretin varsa. O tasın kafana çarpma acısı daha kötüdür. İç çamaşırı kirli olana temizlettirirlerdi. Verirlerdi bir tuvalet fırçası, sokardık lavaboya çitileyip temizlerdik. Banyodan çıkan çırılçıplak etüde gelirdi. Grup öğretmenimiz bizi oradaki elbiselerle giydirirdi. Öğretmenim ben şunu giymek istiyorum diyemezdin. O ne giydirirse onu giyeceksin. Öyle herkesin isteği olmuyordu. Herkesin aynı elbisesi yoktu. Herkes birbirinin elbisesini giyerdi.

Harçlık Zamanı

Sınıfa göre harçlık verirdi bize devlet baba. Her ayın belirli günü bir iki gün geç veya erken para verirlerdi grup öğretmenimize. Harçlık defterlerimiz vardı. Herkesin harçlığı belliydi. Sınıfa göre harçlık verilirdi. En yüksek harçlık 18 tlydi. Haftasonları bir veya iki tl harçlık verirlerdi. Grup öğretmenimizle birlikte gider yirmi beş kuruşluk puding, cips, kola şeker felan alırdık. O zaman iki tlye bir poşet yiyecek alırdık. Sevinçten havalara uçardık. O para kolay kolay bitmezdi.

Yaşasın İzin Zamanı 😍😍

Bayram ve tatil zamanlarında her çocuğun izin alma yetkisi olan ailesi veya akrabası çocuğu izine almaya gelirdi. Valizimiz olmazdı. Siyah bakkal poşetine bakıcı annemiz biraz elbise koyardı ve verirdi evimize. Hiç heri dönmeyecek gibi giderdik yurttan. Çok sevinirdik. Ama izin süremiz bitince tekrar yuvaya gelirdik. İşte o an en çok üzüldüğümüz andır. Yurttan uzaklaşmış ve ev ortamına alışmışızdır. Ama tekrar yurda gelip yurda alışma süresi bizi bitirir. Yuvaya gelince hıçkıra hıçkıra ağlarız. Bir kaç gün hayata küseriz. Kimseyle konuşmayız. Yuvadan kaçmaya çalışırız. Ama nafile değişen bir şey olmaz. Bir kaç gün sonra tekrar yurda alışırız ve herşey eski haline döner. Bazı çocukların hiç ailesi yoktu. Onlar sokaktan gelmiş veya camiye bırakılmış çocuklardı. Onlar tüm yaz tatili ve bayram günlerinde yurtta kalırlardı. Koskoca yurtta üç beş tane çocuk.

Yuvada Yetişen Çocuklarda Yaşanan Sıkıntılar

Anne Baba sevgisiyle büyümediği için her zaman sevgiye muhtaçtır. Özgüven eksikliği yaşar. Her zaman dışlanmış hisseder kendini. Her zaman manevi olarak bir adım geridedir. Aile ortamında yaşamayı sevmez. Şımarık ve güvensizdir. Terbiye görmediği için küfürbaz ve kavgacıdır. Pistir. Kimisi utangaç kimisi ise tam tersine haylazdır. Söz ve laf dinlemez. Ev ortamında yaşayan çocuklara bazıları nefret besler ve kıskanır. Beğenilmeme korkusu yaşar.

Yuvada Yetişen Çocukların Avantajları

Hiç bir şeyimiz eksik olmazdı Allaha şükür. Anne Baba sevgisi görmesekte maddi olarak hiç sıkıntı çekmedik. Her okul açılacağı zaman, okul elbiselerimiz, ayakkabılarımız, kitap ve dedefterlerimiz herşeyimiz eksiksiz hazır olurdu. Kalem, silgi, defter, cetvel, çanta herşeyimiz eksiksizdi. Eksildiğinde hemen yenisi gelirdi. Para sıkıntımız olmazdı. Beslenme çantamızda meyve suyu, meyve, bisküvi felan olurdu. Yuvadan yurda geçtiğimiz zaman yaşımız dolunca ayrılırdık artık. Bir iki ay sonra 2828 sayılı kanun kapsamında devlet memuru oluruz. Tabiimdi kalktı sayılır bu kanun.

Son olarak arkadaşlar anne baba sevgisi olmadan bizler maddi açıdan olmasa da manevi olarak büyük acılar çekmiş insanlarız. Öyle hayatlar gördüm ki anlatmak istemiyorum. Çünkü kimse kaldıramaz bu hayat hikayelerini. Bu anlattıklarım daha çok azı ve iyi tarafları. 13 yıl yurtta kaldım ve bir kaç ay önce ayrıldım. Bir çok arkadaşımla ayrıldım. Şu an çok yalnızım ve onları çok özlüyorum. Onlarla yaşadığım ortamı bir daha yaşayamam. Onları çok özlüyorum. Aklımdan çıkmıyorlar. :(

Yuvada Birlikte Kaldığım Bazı Arkadaşlarım

Yerde oturan erkek benim kardeşim. :)

Altı Yılımı Geçirdiğim Erkek Yetiştirme Yurdu

Okuduğunuz için teşekkür ederim. İçinizi kararttım biraz kusura bakmayın. Ama daha anlatmadığım çok şey var.


9|3
35|16

Senin görüşün nedir?

0/2000

Gönder

Kızlar Ne Diyor 35

  • annemle babam ayrı ama yine de ben babannemlerle kalıyorum

    0|0
    0|0
    • İkisinin sevgisini hissetmek lazım.

  • haftasonu izinleri nasıldı acaba

    0|1
    0|0
    • Anne veya baban veya ailenden biri gelip seni izin süresi boyunca eve götürüyor...

    • Hepsini Göster
    • @dananinkuyrugu peki özelden mesaj atsam bu konuda sıkıntılar varda öğrenmek istediğim şeyler var

  • Yinede yaşadıklarına minnettarlık duyabilen güçlü bir insansın.. Bundan sonra hayattan her istediğin olsun, Allah vicdanlı yüreği güzel insanlarla karşılaştıtsın seni ve kardeşlerini

    0|0
    0|0
    • Allah razı olsun teşekkür ederim.

  • Kendine özgüvensiz demekte haksizlik ediyorsun, yazdiklarini okudum da tek tek gozumun onune geldi sanki her sahne.. Cok guzel ifade etmissin duygularini ve yasadiklarini.
    Umarim sansin bol Bahtin acik olur guzel kardesim hayatta mutluluklar diliyorum, yasadigimiz hersey bizim icin birer sinav ama sen bu sinavi zorda olsa gecmissin:) kendinle gurur duy bence..

    0|0
    0|0
    • Çok teşekkür ederim çok iyisiniz.

  • Artık bu koğuş sistemi kalktı. Sevgi evleri ve çocuk evleri olarak ayrıldı. Ayrıca ordaki çalışanları biri şikayet etseymiş çok ciddi cezalar alırlarmış. Şok oldum cidden. Bakıcı annelerin elini sürmeye bile hakkı yok.2828 sayılı kanun da kalkmadı hala işe yerleştirme var. Umarım bundan sonraki süreçte yolunuz hep açık olur :)

    1|0
    0|0
    • Aynen haklısınız. teşekkür ederim. :)

  • çok kötü :( kardeşlerinizle ailenizle hala görüşüyor musunuz

    0|0
    0|0
    • Evet görüşüyorum.

    • Hepsini Göster
    • mutluluklar :))

    • teşekkür ederim size de. :)

  • bence cocuk yurtlarını zıyaret edıp onları bı kac parca yıyecek alıp baslarını oksaamayı cok ıstıyorum daha o yasta en cok gereken sey sevgıdır ve bunu yasayamayanların ılerde cok buyuk yarası oluyo

    0|0
    0|0
    • Aynen. Çok haklısınız. Sevgisiz büyümek yetişkin olunca sorun olabiliyor.

  • kendini ozguvensiz ve dışlanmış hissetme oraya gitmeyi sen istemedim senin hiç bir suçun yoktu
    zaten hangi çocuk bunu hak eder ki yaşadıklarını kesinlikle anlayamam çok zor zamanlar gecirmissindir ve bunu unutmak imkansız
    umarım bundan sonraki hayatında başarılı olursun
    senin babanın sana yaptığını çocuklarına yaşatma
    çocuklarını sevkatten mahrum etme cocuklugunda ne yasayamadiysan ne eksik kaldıysa çocuklarına yasat bu hayatın acımasızlığı bu insanların vicdansizligi hayati keşke bu kadar erken ogrenmeseydin senin diğer insanlardan eksiğin yok fazlan var çok değerlisin unutma

    0|0
    0|0
    • İnşallah evladım olursa onlar iyi hayat yaşar. Ama çok fazla aşırı özgüvensizim ve bu durumu aşamıyorum. :(

    • Hepsini Göster
    • teşekkür ederim arkadaş olmak isterim. :)

  • Değerli paylaşımın için teşekkürler..

    0|0
    0|0
    • Ben teşekkür ederim okuduğunuz için. :)

  • Ne yazık ki bazı insanların hayattaki sınavı böyle zor olabiliyor. Umuyorum ki, ömrünün geri kalanı bu yaşadıklarını unutturacak güzellikte geçer☺

    0|0
    0|0
    • İnşallah efendim. teşekkür ederim sağolun. :)

  • Benimde annem bam ölmüs be 5 yasndayken 4 yil kaldim sonra evlatlik aldilar

    0|0
    0|0
    • Nasıl peki şimdi ki aileniz?

    • Hepsini Göster
    • Evet derslerim iyi

    • Konuşabilir miyim sizinle?

  • Okurken duygulandırdı

    1|0
    0|0
  • Kardeşin hala yurtta mı?
    Yaşadıkların seni daha güçlü ve ozguvenli yapsın.
    Sen, kimseden eksik değilsin, yaşadıkların seçimin olmayabilir, ama kim yaşadığı hayatı seçiyor ki?
    Sakın sana acınmasına izin verme, ayakları üzerinde durabilen, güçlü ve doğru bir baba, eş, abi ol.

    Sana güveniyorum😉

    0|0
    0|0
    • Kardeşim hala yurtta. teşekkür ederim. İnşallah dediğiniz gibi olur. Eksik büyüdük. Ama şükür bu haldeyiz. :)

  • Benim arkadaşım da çocuk esirgeme de kalmış ama hani bazı çocuklar sanslidirlar ya bir aile evlat eder o da onlardan bazıları çocuk esirgeme kurumunda kalmış çocuklar hakkında laf ederler
    + bak su cocuk esigemee kurumundan
    -ailesi birakmis Şu an bak gibi
    ama hiç öyle laf edilecek bir yani yok gerçekten ordaki çocuklarin sevgiye ihtiyacı ve sıcak bir ortama ihtiyaçları var

    0|0
    0|0
    • Koruyucu aile deniliyor ona. Maalesef yurt ve yuva çocukları olarak hor görüldük hep.

    • Hepsini Göster
    • Erkek

    • O hangi yuvada ve yurtta kalmış?

  • Merak ettiğim bir konu var. 18 yaşını doldurup yurttan ayrılma vaktiniz gelince devlet size kalacak yer ayarlıyor mu? Yoksa 5 parasız sokağa mı bırakılıyorsunuz?

    1|0
    0|0
    • Varsa bir akrabası veya ailesi onun yanına gönderiyor. Yoksa ne yapıyorlar bilmiyorum. Ama sokağa atmıyorlar. Bir çaresini buluyorlar. İş felan kısa sürede ayarlayıp kalacak yer buluyorlardır.18 yaşını doldurduysan ve okumaya devam ediyorsan bakmaya devam ediyorlar.

  • Umarım bundan sonra hayatının kalanı çok güzel geçer. ☺️ Eminim ilerde çok iyi bir baba olucaksın.

    0|0
    0|0
    • teşekkür ederim. İnşallah çok iyi bir kız babası olurum.

  • umarım çok iyi bir baba olursun :)

    0|0
    0|0
    • teşekkür ederim. Korkuyorum ama olurum inşallah. :(

    • Hepsini Göster
    • Onlara çok güzel bir hayat yaşatırım inşallah. :)

  • Sosyal hizmetler okuyorum Evet haklısın :)

    0|0
    0|0
    • Siz güzel şeyler göreceksiniz ama. :)

    • Umarım öyle olur bilmiyorum hani o ortamda yaşadım neyin ne olduğunu biliyorum insanın kabul etmek istemediği çok şey var ama en azından hayata sıkı tutunursun

    • İnşallah.

  • Benim babamla annm ilgsz ve uvy annm bni korkutuyor kimseye guvennemiyorum herkzdn cok kazk yedim

    0|0
    0|0
    • Allah kolaylık versin.

  • Üzdün beni. Halime sukrettim. Ailemle kaliyorum ama anne baba sevgisi gormedim bende. Ablam her zaman daha iyiydi gozlerinde. Bana hic guvenmediler. Ben hep kotuydum onlarin gozunde. Bu yuzden ozguvensiz ve hep baskalarindan eksik hissederim kendimi. Ama yinedr sukurler olsun yurtta buyumedim. Sanada bu zamandan sonra mutluluklar diliyorum her sey gonlunce olsun :)

    0|0
    0|0
    • teşekkür ederim sağolune. Allah sabır versin size de. Anne Baba sevgisi olmayan insanda maalesef özgüven eksikliği çok oluyor.

  • Kızlar Devam
    15

Erkekler Ne Diyor 16

  • Zor gerçekten çok zor..

    0|1
    0|0
  • Sen güçlü ve herkesten daha iyi bir adamsın seni kolay kolay hiç bir deprem veya başka bir şey yıkamaz aziz dostum feleğin sllesini su der içersin sen okurken duygulandım hikayeni bazen hayat böyle bazı şeyleri alır elinden yaşlar ilerledikçe geri verir yaradana şükür diyeceksin hayatı inşallah daha iyi olacak sende kendi aileni kurarsın ilerde sende çok iyi baba olur biliyor musun ben hiç yurtta kalmadım ama babamda olmadı öksüz büyüdüm yetim olmak öksüz olmak nedir bilirim yıllar sonra annemin önceki evliğinden olma ablalarımın varlığını öğrendim anneme öfkeliler ve konuşmak istemiyorlar ne bileyim kardeşim abla sevgisine ihtiyacım var benimde onlarında anne sevgisine ne kadarda öfkeli olsalarda anne özlemi çekiyorlardır eminim gönlünce yüreğince olsun yürekli adam :)

    Bizimle paylaşma cesaretine sonunda eriştin çok teşekkür ederim her zaman dostuğumuz bakidir iyi ki varsın kardeşim :)

    0|0
    0|0
  • Gaziantep çocuk yuvasında büyüdüm ben de... Kısaca özetleyeyim; boktan bir çocukluk ve gençlik geçirdim...

    0|1
    0|0
    • Bende. Acısını hala çekiyorum. :(

  • Peki bir mesleğiniz ne bir mesleğiniz var mı kardeşinizi yanınıza slabilcekmisiniz zormuş baya

    0|0
    0|0
  • çokk üzülüyorum... bir kızla tanıştım beni sevdi ama acıdığım için sevgili olmadım çok üzülüyorum onlara :-(

    0|0
    0|0
    • Yazık. Ayıp etmişsin. :(

    • Hepsini Göster
    • Bence hiç konuşma artık onunla. İlişkini kes. :(

    • kestim zaten yapamazdım daha fazla yazık kıza

  • Bende babasız büyüdüm * annem vardı. Şimdi annem o yurtlarda annelik yapıyo işte ama tam olarak yurt değil yurttan 5 6 kişilik gruplar oluşturup ev kiraliyo vs. devlet annemde orda çalışıyo. Her nöbetci olduğu gün bende gidiyorum çocukların yanına ben sizin öz abinizim diyorum ailemdensiniz siz diyorum ve gerçektende ailem gibi seviyorum onları çünkü hepsi çok düzgünler ve bağlanacal birşeylere ihtiyaçları var sevgiye ihtiyaçları var. Devlet korumasından çıkınca ne yapacaklaar diye düşünüyorum hep 😞😞

    0|0
    0|0
  • Hayat işte.
    Herkese bir dert düşüyor.
    Sana da bu düşmüş.
    Çok iyi bir baba olursun.
    Dünya Tatlısı Bir kızın olur inşallah.

    Şu an sen neredesin peki?
    Bir işin var mı?

    0|0
    0|0
    • teşekkür ederim. İnşallah. Şu an izmirde annem ve ablamla yaşıyorum. İş bekliyorum. :)

    • Hepsini Göster
    • Ankara Keçiören'de mi kaldın?

    • Kırşehir ve Kırıkkale. Ama sadece bir yılım kırıkkalede geçti.

  • Çok güzel bir paylaşım

    0|0
    0|0
  • o ortamin güzel olduguna inaniyorum... bir sûrù farkli insan farkli hikayeler. guzel guzel

    0|0
    0|0
  • Annemim sevgisini çok gördüm de. Babamın sevgisini hiç görmedim.

    0|0
    0|0
    • Çok kötü birşey. Ben ikisinide görmedim. :(

  • çok zor bir çocukluk geçirmişsin okurken duygulandım, bu dünyada adalet yok malesef kimiler para içinde yüzerken kimileride zorluk çekiyor ama tek gerçek var oda ölüm, 40 milyar dolar bile kurtaramadı 56 yaşında adamı, inş ölümden sora herkes karşılıgını görür burda yaşadıklarının

    0|0
    0|0
    • İnlaşşt. Amin. teşekkür ederim.

    • Harbiden 40000000000000000000. $ . kurtaramadi olumden. benceyi açan arkadasin bencesi pozitif bir bence bu bence ile anlasiliyorki belli bir karekter oturmasi gerceklesmis. Seni adam etmis tesekkur et devlete

    • Devletten Allah razı olsun. @uncoder56

  • Geçen bayramda ailecek ziyarete gitmiştik yiyecek falan almıştık ama onlar uyardı yiyecek sıkıntısı yok giyecek kıyyafet getirirseniz daha makbule geçer diye. Gitmeyi düşünen varsa yanında kıyafet götürebilir

    0|0
    0|0
    • Elbisesi olmayan çoktu. Haftalarca aynı elbiseyi giydiğimi bilirim.

  • Eh, aile ortamın bir çocuk için o yurttan çok daha zararlıymış. Annene ne olduğunu merak ettim ama anlattıkların pek iç açıcı değil.

    Anadolu'da ne aileler var, insanımız görmek istemiyor genelde.

    0|0
    0|0
    • Annemin akıl sağlığı zaten pek iyi değildi. O evde yaşadıkları zaten çok kötüydü. Ama hem bizlerden ayrı kalınca hemde, baba evine tekrar gidince daha kötü oldu. Orada da çok kötü şeyler yaşadı. Kendi ailesiyle anlaşamadı. Anlatılamayacak çok kötü şeyler yaşadı. Şu an sinir hastası. En ufak şeyi büyütüp ortalığı birbirine katıyor. Üç ay İstanbul Bakırköy ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde yattı ama değişen birşey olmadı. Dedem öldükten sonra da kötüleşti. Kafamın içinden atamıyorum yaşadığım kötü şeyleri diyor. :( :( Şu an ablam, ben ve annem kalıyoruz.

    • Hepsini Göster
    • Hayatta mutluluk diye bisey yok. Cocuklara onu anlatmak cok zor.

    • İnsan bunu büyüyünce anlıyor. Ama biz küçükken analsıkt. Ama buna da şükür. Hayattayız, sağlamız.

  • Allah yardımcın olsun kardeşim çok zor bir durum. İnsanın bir yanı hep eksik kalıyor. inşallah bundan sonra çok güzel bir hayatın ve mutlu bir yuvan olur.

    0|0
    0|0
    • İnşallah. Ama çocuk yapar mıyım bilemiyorum.

    • Hepsini Göster
    • Allah kolaylık versin.

    • Sağolasın

  • Tek tek okudum gerçekten zor umarım hayatının geri kalanında o sevgi açığını birazda olsa kapatır sin

    0|0
    0|0
    • Şu an bir çok sorunum var. İnşallah hepsi yok olur.

  • Kendini yalnız hissettiğin zaman Allah aklına gelsin ve dua et içinden gele gele güzel kardeşim. Ben herzaman böyle yaparım. Yetimlerin, öksüzlerin kıymeti çok çok ayrı bunun bilincindeyim ve mutluyum huzurluyum çok şükür

    1|0
    0|0
Yükleniyor...