Sevdiğin kişi seni sevmiyorsa sevmenin ne değeri var?

"Aşık olmadığınız biri size aşık ise ne yapardınız?" sorusunu "ilişkimi keserim, uzaklaşırım, bir daha görüşmem" vs.vs. diye cevaplayanlar bu soruyu... Daha Fazla

Güncellemeler:
"Böyle bir durumda ne yaparsınız?" diye sormuyorum. Ne yapacağınızı yeterince gördük. "Değer" konusundaki görüşlerinizi bekliyorum. Dilediğiniz kadar felsefe yapabilirsiniz. Sevgi ne zaman emek vermeye, savaşmaya değerdir?
Sevmek kolay birşey değil ki. Her an herkese karşı hissedilebilecek birşey değil. Binbir çelişki ve soru işaretiyle savaşıp, duyguların engellenemez şekilde yükselişini hissetmek, adeta bir çocuğun büyümesi gibi sevginin büyüdüğünü görmek, ve sevgi için emek vermek savaşmak... Fakat sonunda, içinde yetişen büyüyen o çocuğun cansız bedeniyle başbaşa kalmak. Neden bunu yaşamak zorundayız?
Arkadaşlar yorumlar için tşk... Kadınlar daha fazla ve daha uzun yorumlar yapmış genelde. Yine de tatmin edici bir yorum alamadım daha.


Elbette, sevgi mutlaka karşılık görecek diye birşey yok. Karşılık veremeyen tarafı da acının sorumlusu olarak görmeye, suçlamaya hakkımız yok... Dün karşılıksız seven biri, yarın kendisini seven başka birine karşılık verememek gibi bir duruma da düşebilir.
Sevginin formülü olmaz, sebep-sonuç ilişkilerine sıkı sıkıya bağlıdır diyemeyiz. Sevgi hesapsız kitapsız, sebepsiz ve kendiliğinden gelişir çoğu zaman... Bu iki taraf için de geçerli olduğuna göre; karşılıksız aşkın her iki öznesi de birbirlerine empati yaparlarsa, süreç daha az acıyla atlatılabilir.. "Sevdiğin kadar sevilirsin" diyen basmakalıp şiirlerin aksine, gerçekte bunun garantisi yoktur; madde dünyasında herşeyin bir maddi takas karşılığı vardır; ama duygu dünyasında işler böyle yürümez.
Ben tüm bu gerçeklerin çok iyi farkındayım. Ama cevap bulamadığım soru, neden böyle olmak zorunda? Sevgiyi "değerli" yapan karşılıklı olması mıdır? Hayırsa, sevginin tek başına nasıl bir değeri var? Karşılıksız sevgiyi "takıntı, elde etme hırsı" diye etiketleyip işin içinden sıyrılanları da samimi bulmuyorum.
Sitede okuduğum kadarıyla örnekleri var, uzun süre karşılıksız kalan bir sevgi bir süre sonra karşılık görebiliyor; karşılıksız olduğu süre boyunca takıntı olan veya değersiz olan sevgi, karşılık gördüğü an birdenbire mucizevi şekilde takıntı olmaktan mı çıkıyor, değerli mi oluyor? Arada net bir kırmızı çizgi mi var, ki çizgiden diğer tarafa adım atınca "Hop!" etiketlerimiz değişiversin?
Son sözüm, duyguları etiketlemek bu kadar basit değil. Çünkü duygularda siyah ile beyazı net olarak ayıran kırmızı çizgiler değil; birbirinin içine geçmiş geniş ve gri alanlar vardır. Herkese tşk...

En İyi Kız Görüşü

  • Seven sevmeyeni, sevmeyende seveni anlamaz. Çünkü ikisi de kendince haklıdır. İnsan sevmediği birine ne kadar kendisini sevse de katlanamaz ki. İstediği kadar sevgi göstersin, ilgi göstersin hoşuna gideceğine boğulur bıkar. Sevginin platonik olsun karşılıklı olsun bir değeri vardır. Bütün duyguların bir değeri vardır ama anlamı yoktur. Seni sevmeyen bir insanı sevmenin, seni sevmesi için beklemenin ısrar etmenin anlamı yoktur. Şöyle düşün sen birini seviyorsun adı F olsun biride seni seviyor adı T olsun. Sen F yi sevdiğin için T ye yüz vermezsin ve bu senin için doğru olan bir harekettir ve bu hareketinden dolayı üzülmezsin ama düşünki F de seni sevmiyor bu seferde sen üzülürsün onu çok mutlu edeceğini düşünürsün ama o seni sevmediği için o da kendince doğru olanı yapmış olur ve haklı olur. Yani aslında biraz empati sorunu çözer.

    Soran beğendi