Benimle konuşmak istemiyor. Bundan sonra ona karşı tutumum nasıl olmalı?

Parlak yaz günlerinin çoğu kısmını uyuyarak geçiriyorum. Ama her ne kadar uyursam uyuyayım, üzerimdeki yorgunluktan bir türlü arınamıyorum.

Son iki haftadır duyduğum tüm kokular, bana şaşırtıcı bir şekilde acı vermeye başladı. Tattığım yemekler eskisinden daha da doyurucu geliyor.

Midemde daimi bir yükle yürüyor gibiyim. Ama bu yükü göz ardı ediyorum.

Yalnızca düşünün;

Parmağınız yanıyor, bu küçük çaplı yangını durdurmadığınız için, haşin bir şekilde yere düşen yağmur damlalarının dindirici ıslaklığını hayal ediyorsunuz.

En azından benim taktiğim bu.

Şu sıralar kendimi tamamen daha bilimsel olaylara adadım, bu bana içinde bulunduğum kaosu unutturuyor.

Zor bir durum 'alınyazım' dediğiniz kişi tarafından istenmemiş olmayı kabullenmek, ve buna kendini alıştırmak...

Yemin ederim, sabah gözlerimi ilk açtığımda "seninle artık konuşmak istemiyorum" sözleri çınlıyor kulaklarımda. Her hangi bir saatte, uykumdan sıçradığımda, onun yüzü geliyor aklıma, ya da ben onun yüzünü görürken sıçrıyorum hep yatağımdan, bilmiyorum...

On üç gündür böyle, ilk bir haftayı nasıl geçirdiğimi ben bilirim, orası ayrı. Aileme ve arkadaşlarıma her zamankinden daha çok ihtiyaç duymama rağmen de , hep yalnız kaldım...

Sanki ortada tutulması gerekilen gerçek bir ölünün gerçek bir yası vardı.

Üstelik benimle konuşmak istemediğini söyledikten bir kaç gün sonra da, "Nasılsın? iyi olduğunu düşünüyorum. Seni özledim"

Diye mesaj geldi telefonuma,"Kendini suçlu hissetme" diye karşılık verebildim sadece, o telefondan tekrar ayaklarımın yere bastığını hissettirecek bir yanıt gelmesini beklerken.Gelmedi.

Belki ben suçluydum, belki hata yapmıştım aklımdaki soru işaretlerine yanıt aramakla, ama yemin ederim ki içimde hiç kötü bir düşünce yoktu ona bazı sorular yöneltirken.

Şüphe hep vardır, ben hep olgun olmaya çalıştım, aynı erdemli davranışı o göstermedi...

Beni istemediğini söyledikten bir kaç gün önce de" Seni bir insan olarak seviyorum." dedi bana. Bu seni sevmiyorum demenin bir başka yolu mu, onu bile bilmiyorum.

Tüm ruhum taciz edilmiş gibi hissediyorum, ama eminim de onu hala seviyorum.

Sorum şu ;

Bundan sonra ona karşı tutumum nasıl olmalı? Ben ne yapmalıyım? Sizce o ne hissediyordur, beni hiç sevmemiş mi?


0|0
3|4

En İyi Kız Görüşü

  • Bu ayrılığın ayak seslerini beraber dinledik. O zaman kendini alıştırmaya başlamıştın bu fikre ve şimdi görüyorum ki gerçekten de düşündüğümden daha olgun karşılamışsın ayrılığı. Senin duygusallığını düşündüğümde iç dünyanın durgunlaştığını hissediyorum yoksa bana mı öyle geliyor bilemiyorum , sanki o neden aramıyorlar bittiği için ne kadar üzülsende sonucu bildiğin için biraz da rahatlamış gibisin. O sana karşı ne hissettiğini söylemiş insan olarak seviyorum demekli sen arkadaşım sın demek arasın da bir fark yok sanki. Sana karşı tutku hissetmeyecek ama hep saygı duyacak gibi görünüyor. Buna göre tututmu nu kendin belirle

    1|0
    • Şikayet

      Evet, aslında tıpkı söylediğin gibi hissediyorum.

      Korku ve özlemle telefonun başında "neden aramıyor" diye aklımı yediğim günleri aratmıyor değil onun yokluğu.

      Ama aramama sebebini öğrenmiş olmak, bana bir nebze rahatlık duygusunu hissettiriyor.

      Alıştım demiyorum, ama o aklımda ayrılığa dair soru işaretleri bırakırken çok daha zordu bu ilişki... bana kalsa o acıyı çekmeyi seçerdim, ama bunun için kendime verebilecek bir gerekçem yok, çünkü o insanın bana karşı bir şey hissetmediğini biliyorum.

    • Şikayet

      Bu aralar ailene ve arkadaşlarına daha çok ihtiyacın varken yalnız kaldığını yazmışsın bu senin tercihinmi , şartlar mı bunu gerektiriyor . Eğer senin tercihinse bu süreyi fazla uzatma lütfen arkadaşlarınla beraber ol bu senin içene atarak çözebileceğin bi mesele değil paylaşmadıkça daha çok ihtiyaç duyacaksın ona kendini yalnız bıakma. Bilimsel olaylarla uğraşman da güzel uğraşacağın başka şeyler olması bu aralar sana en gerekli şey